γενικώς τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα

 - Ο Ντάνης που ήταν πιο χοντρός έβαζε τις παλάμες  στον τοίχο και κάρφωνε τα πόδια στο χώμα, σαν ένας Άτλαντας οχτώ χρονών. Ο Παντελής, μεσαίων βαρών σκαρφάλωνε ξυπόλυτος στους ώμους του Ντάνη. Κατόπιν αυτής της ..διευθέτησης εγώ, ο μικροκαμωμένος εφτάχρονος μπορούσα να φτάσω με τα χέρια μου την κορυφή της μάντρας πατώντας άτσαλα στο κεφάλι του Παντελή. Με ένα ρεσάλτο περνούσα τις μασχάλες από πάνω και βολευόμουν για να περιμένω τη στιγμή. Το θυμάστε ;
- Σα να ήταν χθες... Είδα το Ντάνη στο γήπεδο προχθές στη τεσσάρα. Έπιανε δυό καθίσματα, χε....
- Η Μαιρούλα, τι να έχει απογίνει ;
- Δεν ήταν η Μαιρούλα ο στόχος νομίζω, εξάλλου τι έκανε ; Έπλενε στη τουλούμπα τα πόδια της για να μπει στο σπιτικό...
- Η Μαιρούλα, τι να έχει απογίνει ;
- Ήταν το απαγορευμένο. Τα ίδια θα έκανες άμα είχε ένα άσπρο άλογο από πίσω. Ήταν η αντίδραση στις ψηλές μάντρες.
- Ναι, αλλά το λες γιατί δε την έβλεπες πως πλενόταν...
- Όπως πλενόταν η γιαγιά μου.
- Είσαι μαλάκας.
- Είσαι χαϊβάνι. Και τότε και τώρα. Σε τραβάει από τη μύτη η Αντιγόνη. Γενικώς με τις γυναίκες είσαι χαϊβάνι.
- Η Μαιρούλα, τι να έχει απογίνει ;
- Αυτή τη στιγμή μπορεί να παραγγέλνει μασέλες.
- Πρέπει να είσαι τόσο μαλάκας ;
- Πρέπει να είμαι ρεαλιστής. Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα. Η Μαιρούλα ποτέ δε θα αναρωτιότανε τι απόγινε ο Άκης...
- Δε το ξέρεις αυτό !
- Βάζω στοίχημα το επόμενο κοινωνικό βοήθημα.
- Χέσε με τώρα... αν την έβλεπες πώς ανασήκωνε το φουστανάκι για να δροσίσει τα μπουτάκια της θα πάθαινες και εσύ τα ίδια. Η Μαιρούλα το είχε από μωρό το πουτανίστικο.
- Συγγνώμη τώρα, μέσα από τη μάντρα δε πλενόταν ;
- Ρε άκου που σου λέω... Αυτή είχε πλήρη επίγνωση ότι την παίρναμε μάτι !
- Όλες έχουν πλήρη επίγνωση ότι τις παίρνουμε μάτι. Γεννιούνται με αυτή την βεβαιότητα που τους παρέχει το μέγιστο εργαλείο χειραγώγησης. Εμείς γιατί δε μεγαλώνουμε ποτές ;
- Να σου πω κάτι ; Δεν θα είχε γούστο. Πόσες φορές έχεις ανεβάσει τις βαλίτσες μοναχός σου ;
- Αυτό είναι ανδρισμός.
- Αρχίδια είναι. Το μυαλό σου είναι εκείνη να μη ξεπατωθεί. Μετά το μυαλό σου είναι να της αρέσει το δωμάτιο για να μη ξενερώσει. Μετά να πάει πρώτη στο μπάνιο μη σιχαθεί. Μετά να τη φιλέψεις τα καλύτερα. Να κάτσει και με θέα το τζάκι. Μετά να μη τη χαλάσει το κρασί. Γιατί ακόμη, μετά από πενήντα χρόνια αποζητάς ένα πράγμα... Τη στιγμή που θα ξεντύνεται για να έλθει στο κρεβάτι, ο αναστεναγμός της, να μην έχει ούτε ίχνος ενόχλησης, να έχει κάτι που θα σου θυμίζει την πρώτη φορά που ξάπλωσε δίπλα σου. Αυτό δεν είναι ανδρισμός. Είνα βλακεία. Μια τεράστια φούσκα.
- Αυτό είναι μια απόλυτη πραγματικότητα. Κάθε απόβραδο όμως, εδώ που τα λέμε, κι εγώ ελπίζω. Δε θα έλθει βράδυ να μην πέσω στο κρεβάτι με μια "ενδόμυχη" αδιέξοδη προσμονή για ...το μοιραίον !
- Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί, ε ;
- Τι γιατί... ;
- Γιατί τελικώς , τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα.
- Γιατί ;
- Γιατί δεν έχουν το κάτω κεφάλι.
- Ααααα, αυτό....Ξέρω κι εγώ ;  ...  και δε μου είπες τελικά ;
- Τι πάλι ;
- Η Μαιρούλα.  Άκουσες τίποτε ; Τι να έχει απογίνει ;  

ένας άνθρωπος στα καλά του

  Στο κατώφλι ενός  φτιαξίματος, εκεί στα τρίτα ποτά, αποκτάς συνήθως την καλύτερη θέα στα πράγματα. Λίγο πριν βολευτείς στο συννεφάκι της αναισθησίας. Είναι και ο λόγος που σπεύδεις να πιείς κι άλλο, όταν δεν είσαι πρόθυμος να αντικρίσεις κατάματα τα δεδομένα.

   Στο κατώφλι ενός φτιαξίματος, έχουν αμβλυνθεί οι αναστολές σου. Αυτά που αγγίζεις περνούν κατευθείαν στο θυμικό κι επιστρέφουν ως δηλώσεις. Ο οργανισμός σου γίνεται ένα με το μυαλό σου και σου φωνάζουν τις αλήθειες τους. Είσαι γυμνός μπροστά στο καθρέφτη και δε γίνεται να μην κοιταχτείς .. Τότε αρχίζουν οι ερωτήσεις : 

     - Τι δουλειά έχω εγώ με τούτους ;  Τι αποκομίζω από αυτή την παρέα ;

     - Τι κάνω εγώ εδώ τώρα  ; Και προπαντός γιατί δεν είμαι ΕΚΕΙ που όφειλα ;

     - Τι ήθελε να μου πει η ζωή σήμερα, με αυτή τη σειρά των γεγονότων ;
      - Γιατί χρειάζομαι το επόμενο ποτό ; 
      - Τι μου αφήνει αυτή η χρονιά, εκτός από λιγότερο χρόνο ;  

      Πολλοί συνδαιτυμόνες χάνονται για λίγο στα δικά τους , εκεί στα δεύτερα με τρίτα ποτά, δεν αντιδρούν στις εξυπνάδες της ομήγυρης, δεν απαντούν στα τηλέφωνά τους, περνούν μια φάση ενδοσκόπησης, σιωπηλή, ιδιωτική. Μετά, αναλόγως του χαρακτήρα τους, είτε πιέζουν τον εαυτό τους να συμμετάσχει ή επισπεύδουν τον ερχομό της αναισθησίας, ή, εάν αισθανθούν ότι όλα είναι σωστά, βουτούν στο παρόν και γίνονται απολαυστικότεροι της σοκολάτας.

        Οι άνθρωποι που περνούν μια ισορροπημένη περίοδο  (ολοένα και πιο σπάνια συναντάς πλέον) μετά τα δευτεροτρίτα ποτά, γίνονται τα θριαμβικά  πυροτεχνήματα της κάθε γιορτής. Το μυαλό τους λάμπει, εκστομίζουν διαμάντια, προσφέρουν ενσυναίσθηση και σε παρασέρνουν σε μια πανδαισία συναισθημάτων. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι να σταματήσεις εσύ το ποτό και να μεταλάβεις το ταξίδι με έναν ισορροπημένο συνοδοιπόρο σε διάθεση ευθυμίας, ελευθερίας, παροξυσμού του μυαλού. Είναι ό,τι πιο κοντινό θα βρεις, σε αυτό που θα έπρεπε να είναι ένας άνθρωπος στα καλά του. Ένας άνθρωπος που δεν είναι απαθής, ούτε τελματωμένος, απεναντίας, μια ξεχωριστή προσωπικότητα με ακμές και σχήματα.

   Οι ψυχολόγοι έχουν αποφανθεί ότι οι μεγαλοφυείς ιδέες παράγονται από τα μυαλά που ακροβατούν στο όριο της λογικής. Οι πρωτοπόροι και οι μεγάλοι καλλιτέχνες βρίσκονται στα δευτεροτρίτα ποτά συνεχώς, χωρίς να πιούν. Οι μπροστάρηδες των κοινωνικών κινημάτων, οι ιδεολόγοι που περνούν και σε έργο,  έχουν αποδεσμεύσει συνήθως το μυαλό τους από το πρώτο στάδιο των αναστολών, εκείνων που μας καθιστούν έναν άνθρωπο μέτριο, στον μέσο όρο, στη μάζα, έναν άνθρωπο που δεν πρόκειται να βιώσει ποτέ άλμα.  

        Οι άνθρωποι δεν μοιράζονται πια τη λάμψη τους με τις παρέες. Ολοένα και λιγότερες μυσταγωγίες λαμβάνουν χώρα στα "συνήθη ύποπτα" καταφύγια, τα μπαράκια, τα μεζεδοπωλεία, τους χειμερινούς ξενώνες και τις νυχτερινές ακρογιαλιές. Τα γρασίδια και τα παγκάκια έχουν ορφανέψει. Οι περίπατοι στις παραλίες γίνονται με τα ακουστικά στα αυτιά. Νομίζω ότι μας αξίζει καλύτερα.

      Οπότε, πρόσεξε κι εσύ τους γύρω σου, εκεί, στα τρίτα ποτά, πρόσεξε και παρατήρησε τις αντιδράσεις που βγάζουν. Εάν σιωπούν και μετά σπεύδουν να αναισθητοποιηθούν, δεν βρίσκονται εκεί που έπρεπε να βρίσκονται. Είναι συγκυριακή η παρέα σας. Αν αποτραβιούνται και επιστρέφουν δριμύτεροι, απόλαυσέ τους. Εάν δεν έχουν κανένα σκαμπανέβασμα, είναι αντιπρόσωποι της πεπατημένης, του μέσου όρου. Διάλεξέ τους για πάντα όταν σιγουρευτείς ότι η ηρεμία είναι το μυστικό σου για να τη βγάλεις καθαρή στη ζωή. Δεν θα είσαι ποτές μόνος. Ούτε όμως και ιδιαίτερος. Απλά θα είσαι απολύτως ασφαλής.

      

   _________________________________________

    Στα ταξίδια ένας ευδιάκριτος δρόμος σε προφυλάσσει από το λάθος, στο ταξίδι όμως της ζωής τα πολύχρηστα και πολυσύχναστα μονοπάτια είναι και τα πιο απατηλά. ΣΕΝΕΚΑΣ

το κατώφλι της ελευθερίας

   Τι να σου ευχηθώ τώρα για του χρόνου ; Ε ; Δε ξέρω και τον πήχυ σου.. πόσο ψηλά ήταν φέτος ;
Θέλεις να σου συμβούν γεγονότα ; Θέλεις ;
   Ο προσωπικός σου πήχυς είναι μια πικρή ιστορία : Δεν τον τοποθετείς τελικά με πλήρη συνείδηση... όχι. Σου συστήνεται ! Στην αρχή διακριτικά, όπως μια πρώτη συστάδα δέντρων, που όμως την ακολουθεί το δάσος, που οδηγεί σ' έναν δρυμό και καταλήγει σε ολάκερη καταπράσινη οροσειρά. Αν είχες βαλθεί να μετρήσεις δέντρα , ξέχασέ το. Θέλω να πω, με την πρώτη ματιά δείχνει οικείος , στα μέτρα σου. Ο πήχυς σου, σχεδόν σαν να τον είχες σχεδιάσει, υποβάλλει και εγκρίνει ο ίδιος. Παινεύεσαι μάλιστα για το ύψος του σαν ψηλώνει. Κι ας φωνάζει η Νατάσσα ότι πονάει... Τα πράγματα που σε αφορούν ωστόσο δεν τον ακολουθούνε...δεν υπακούουν... δεν ανταποκρίνονται στο νέο ύψος .
   Και τότε χάνεις το παιχνίδι. Οτιδήποτε περνάει από κάτω του είναι ΜΗ ΓΕΓΟΝΟΣ ! Ανήμπορος, σταματάς να ξεδιψάς από νερό που για τον πήχυ σου δεν είναι νερό, σταματάς να χορταίνεις από τροφή που για τον πήχυ σου δεν είναι τροφή, σταματάς να εξελίσσεσαι από νίκες που για τον πήχυ σου δεν είναι νίκες...
   Σταδιακά ο πήχυς σου έχει αρχίσει να βαθμολογεί και να κόβει φιλίες, καριέρες, αλλαγές, ρήξεις, συντρόφους, συγγενείς, ομορφιές κι ασχήμιες, παρουσίες κι απουσίες, ερήμην σου ! Και εσύ πλέον  απλώς υπογράφεις, σαν ένας δημόσιος υπάλληλος που με το ζόρι έβγαλε γυμνάσιο, εγκυκλίους στην καθαρεύουσα, που σου βάζουν εμπρός στα χέρια, της πιο σκληρής διανόησής σου οι κλητήρες, χωρίς ούτε μια ελπίδα, ότι κάποτες τουλάχιστον θα σωθεί απ' το στυλό σου το μελάνι.  
   Μετά, δε συμβαίνει τίποτα. Περνάει μια χρονιά και δε θυμάσαι κάτι αξιοσημείωτο.  Ή έτσι τουλάχιστον νομίζεις. Είσαι σε κρίσιμο σημείο...Μισο αναίσθητος... Σαν ένα πουλί που χτύπησε στο μπαρμπρίζ. Κρίνεται τότες το μέλλον σου :  ή ξαναπετάς , ή ψοφάς.
   Άκου....
   Μπορείς να κατεβάσεις τον πήχυ σου ;  Μπορείς να το διαχειριστείς αυτό; Θα σου φανεί σαν μια ένδεια προόδου στην αρχή. Μερικοί λέγουν όμως πως είναι το κατώφλι της αληθινής ελευθερίας ! Όποιος έχει ελαφρύτερο δισάκι σκαρφαλώνει πιο άνετα στο βουνό. Μήπως πήρες μαζί, πολλά ;
   Θέλω να πω, παρατηρώ ανθρώπους που περνούν κάτω απ' τον πήχυ κι ούτε που ιδρώνει το μουστάκι τους. Μερικοί από δαύτους είναι ιδιαιτέρως ήρεμοι. Και μερικοί από αυτούς τους ιδιαιτέρως ήρεμους ανθρώπους νομίζω μου απευθύνουν ένα πονηρό βλέμμα. Εσένα ;
  


  

το καρυδότσουφλο

      Ο Ντίνος δίπλωσε την πολιτική του εισήγηση στα δύο. Μετάνιωσε, την ξεδίπλωσε και την έκανε ρολό. Κύλινδρο. Κοίταξε γύρω του με αποφασιστικό ύφος. Υπήρχε ένα εμφανές μαύρο στίγμα που μετακινούνταν διαρκώς, δε φορούσε και τα γυαλιά του, άπλωσε νηφάλια, αργά το χέρι με το κείμενο  και κατάφερε στη μύγα ένα αστραπιαίο ολοκληρωτικό χτύπημα. Σκεφτόταν το συνέδριο. Τέτοια χτυπήματα δε μπορούν να προκληθούν με λέξεις, σκέφτηκε. Φόρεσε τα γυαλιά του και κοίταξε με αποστροφή τα υπολείμματα του εντόμου. Πράξεις. Οι πράξεις αλλάζουν το τοπίο. Και πάντοτε έχουν επιπτώσεις. Αυτή τη φορά χύθηκε αίμα , μιας μύγας, ποιος θα το πει ασήμαντο , λερώθηκε το ντουβάρι μάλλον ανεπανόρθωτα, θα είναι εκεί το στίγμα να θυμίζει το χτύπημα, το θύμα,  χώρια που προφανώς πρέπει να τυπωθεί ξανά το οπισθόφυλλο.  Εαν στο μέλλον οριστεί επέτειος για ποιό πράγμα θα γιορτάζουμε ; Για το θάνατο της μύγας, για το λέρωμα στο τοίχο ή για το τσαλάκωμα της εισήγησης ; Δε χρειάζεται να το αποφασίσουμε... Φυσικά... Τι χαζός. Θα τη λέμε απλώς 17 Δεκέμβρη.
       Αποφάσισε να αφήσει την επιδιόρθωση και τις επιπτώσεις πίσω. Μόνο και μόνο με το αστραπιαίο χτύπημα ήταν σαν να αποφορτίστηκε κατά 90%. Τώρα αυτό ήταν καλό ; Οι βανδαλισμοί αφοπλίζουν τις μάζες που τους πραγματοποιούν με το τέλος των βιαιοπραγιών ή παραμένει η ιδεολογική παρακαταθήκη που τους υποκίνησε, ζωντανή για να παράγει και ουσιαστικότερες εκβάσεις ; Με λίγα λόγια, μέσα σε αυτούς που χρωστούν στην κοινωνία μια προοδευτική αλλαγή συμπεριλαμβάνονται δυνητικά οι περιστασιακώς βάνδαλοι ; Θα μπορέσουν να ενταχθούν δημιουργικά ; Πόση ενέργεια έχουν να προσφέρουν εάν οι πράξεις που θα απαιτηθεί να γίνουν προϋποθέτουν υπομονή για το αποτέλεσμα, συνέπεια και συστηματικό έργο ;

    Ο Ντίνος πλησίασε τη ντουλάπα για να διαλέξει ρούχα για το συνέδριο. Οι κινήσεις του ήταν ανόρεχτες. Σαν τις κινήσεις ενός χαμάλη του οποίου η δουλειά, με όσο ενθουσιασμό και να τη μπολιάσει, δεν πρόκειται να επιβραβευτεί από τα αφεντικά ούτε με ένα θετικό νεύμα. Τράβηξε το πουκάμισο με τις διακριτικότερες κόκκινες ρίγες. Πήρε τη κεραμιδί αντί για την κατακόκκινη γραβάτα . Σκέφτηκε, αν είναι να είμαι μέσα στη «ταμπέλλα» καλύτερα να μην είμαι εκκωφαντικός. Το μάτι του έπεσε στο γαλάζιο πουκάμισο, πήγαινε με τα μάτια του και τον έκανε δέκα χρόνια νεότερο. Έκλεισε τη ντουλάπα πριν τη δεύτερη σκέψη.

   Οδήγησε προς το πρώην Ολυμπιακό Γυμναστήριο βυθισμένος σε μια ανάλυση βαρύτητας που δεν λειτούργησε υπέρ του. Κοίταζε συχνά προς τον ουρανό. Ήταν βαρύς. Σκιερός. Δεν του έδωσε σημασία. Ούτε η μύγα είχε δώσει σημασία στη σκιά του κυλίνδρου με την εισήγηση. Αισθάνθηκε μικροσκοπικός. Ότι ανα πάσα στιγμή, ένα τυχαίο φαινόμενο μπορεί να μετακινήσει τόσο τα δεδομένα, ώστε όλο το έργο της τετραετίας να μοιάζει οπερέτα. Όχι μονάχα ο ίδιος, όχι μονάχα το κόμμα, όχι μονάχα ο ευρύτερος ιδεολογικός χώρος, αλλά ούτε ο λαός ολάκερος, δε μπορούσε να έχει στιβαρότερη προοπτική από ένα καρυδότσουφλο που το ρίξανε στο κύμα. Πάρκαρε ανάμεσα σε πολύ ακριβά για το συγκεκριμένο συνέδριο αυτοκίνητα. Έκρυψε το κλειδί του αυτοκινήτου βιαστικά.

    Περπατώντας προς τις εγγραφές αντάλλαξε βλέμματα με τους συντρόφους. Τα περισσότερα δεν ήταν καθαρά. Ούτε ένα δεν ήταν παιδιού. Δε τον πείραζε πλέον. Έτσι είναι τα πράγματα και στους απέναντι, αφού... 

    Καταβρόχθισε ένα κρουασάν από το μπουφέ και γέμισε ένα πλαστικό ποτήρι σκέτο γαλλικό. Κάθισε στα πίσω και διάβασε την εισήγησή του. Ήταν χλιαρός. Ο καφές. Την έσκισε και αισθάνθηκε σαν να ξαναέδωσε στη μύγα τη ζωή της πίσω. Ποιος ήταν αυτός που θα εισηγηθεί ότι για το γενικό καλό, ένα 7% ακόμη του λαού πρέπει να οδηγηθεί στα πρόθυρα της συναισθηματικής κατάρρευσης ;  Ένα 2% σε αργό θάνατο ;  Ένα 0,3% στην αυτοχειρία ;  

     Σηκώθηκε και πλησίασε το πόντιουμ.  Άνοιξε άκαιρα το μικρόφωνο και τεστάρισε : 

  - Μηδέν, μηδέν...τεστ... δώσε λίγο, μηδέν... ΟΚ.  

    Γύρισαν αποροενοχλημένοι μπουκωμένοι μπισκοτάκια χοντροί άνθρωποι. Κοίταζαν !

  - Σύντροφοι καλημέρα. Βρισκόμαστε σε μια καταιγίδα , στοιβαγμένοι στο καρυδότσουφλο, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι ο φάρος είναι αναμμένος ακόμη, όσες μαλακίες γίνανε γίνανε, ο φάρος σύντροφοι είναι εκεί και δείχνει, πρέπει ο καθένας μας να σκεφτεί μήπως τραβάει ανάποδο κουπί. Σύντροφοι, καρυδότσουφλο, καρυδότσουφλο ναι, με τόσα κουπιά δε γίνεται να μη πλησιάζουμε στη στεριά. Τραβάμε λάθος κουπί. Ο αρχηγός που θα με διαδεχτεί στο βήμα αισθάνομαι ότι θα σας ανακοινώσει κάποιες αλλαγές. Θα ανταλλάξει βάρδιες και πόστα. Μερικοί θα αισθανθείτε θιγμένοι. Αυτός όμως σύντροφοι είναι πάνω στη γέφυρα, έχει τα όργανα μπροστά του, βλέπει από ψηλά όλο το καρυδότσουφλο, βυθόμετρα, δρομόμετρα, εξάντες και GPS σύντροφοι είναι μπροστά στα μάτια του. Εγώ σκίζω την εισήγηση και περιμένω εντολές. Αρκετές ιδεολογικές αναζητήσεις έχουν εκπονηθεί. Σβήνω το όνομά μου από τη λίστα. Καλό μας συνέδριο, και σύντροφοι, αυτή τη φορά, ας ακούσουμε πολύ και ας μιλήσουμε ….με πράξεις.Ο φάρος σύντροφοι δείχνει ότι στόχος είναι η επιβίωση όλου του πληρώματος. Το πλήρωμα σύντροφοι είναι το σύνολο του λαού.

    Κατέβηκε μέσα σε γελάκια, πλάγια κοιτάγματα και χλιαρά κλάπα κλάπα. Δεν είχε όρεξη για χειραψίες, πήγε περιφερειακά και ανέβηκε στο πιο απόμερο θεωρείο. Άνοιξε ένα λευκό φύλλο χαρτί. 

    Πριν αρχίσουν οι χαιρετισμοί είχε ζωγραφίσει ένα φάρο μέσα σε φουρτούνα. Ήτανε σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία... Είχε καλό χέρι ο κερατάς ο κομμουνιστής. Κρίμα να πηγαίνει χαμένο.

    

τα παιδιά στην ακακία, παριστάνουν τη ζωή

     Έχω δημοτικό σχολείο δίπλα. Τα κοιτάζω που ξεχύνονται στο διάλειμμα. Χθες ήταν δυό μικρά κορίτσια κάτω από την Ακακία στην άκρη του αυλόγυρου. Το ένα τσίριζε με τεντωμένα τα χεράκια και τα ποδαράκια του χοροπηδώντας από πελώριο θυμό. Φώναζε μια λέξη μοναχά. Το όνομα του άλλου. Τασίααααααα.
Το άλλο, η Τασία i suppose, ήταν ...Βούδας. Εξέταζε μια παρονυχίδα στο μικρό του δάχτυλο και έκανε σαν να ήταν μοναχό του. Το τσιτωμένο κοριτσάκι ,που διεκδικούσε τους προβολείς της δημοσιότητας , ανέβαζε τους τόνους. Είχε γυρίσει μέχρι κι ο περιπτεράς απέναντι να δει αν το εσφάζουνε. Τασίαααα Τασίαααα... ΤΑΣΙΑΑΑΑΑΑ  .... Το απαθές, ο Βούδας, δάγκωσε την παρονυχίδα του με τα δοντάκια και μετά άρχισε να γλύφει το πονεμένο δαχτυλάκι. Το προσωπάκι του ήτανε πιο ήρεμο κι από μισοκοιμισμένου κουταβιού. Τότες το τσιτωμένο , εντελλώς ακαριαία, αν μου επιτρέπεται ο λεκτικός πλεονασμός, άλλαξε λογισμικό και σε απολύτως ήρεμο τόνο λέει στο Βούδα, εχμ... εννοώ στη Τασία : 
- Τη γάτα σου πως τη λένε ;
- Ψιψίνα.
- αααα,   οκ... 

γεύτηκα δηλητήριο ξενικό, κακό του κεφαλιού μου

    Το ξενικό το δηλητήριο μη το δοκιμάζεις, έχει διαβόλους με τους οποίους δεν έχεις αναμετρηθεί. Δεν έχει το κορμί σου αντισώματα για τα συστατικά του. Και το μυαλό σου εκπλήσσεται, τρομάζει, ακινητοποιείται καθώς η γεύση είναι πρωτόγνωρη και οι δοσολογίες ανήκειες για όσα γυμνασμένο το 'χεις, το μικρό σου το μυαλό.
    Το ξενικό το δηλητήριο είναι αντίδοτο, σε μια αρρώστια που ένας άλλος μάχεται. Σε άλλο πεδίο μάχης και με όπλα που εσύ δε τα χρειάστηκες ποτές. Γιατί να μπεις στη μέση, ποιός ο λόγος ; Κι αν νικήσεις, ποιά είναι η δόξα που θα κουβαλήσεις, όταν δε ξέρεις, τι είναι αυτό που σκότωσες ;
   Το ξενικό το δηλητήριο είναι το ελιξήριο της ζωής κάποιου άλλου. Είναι ο τρόπος που σκοτώνει τα φαντάσματα, σε έναν κόσμο που έχτισε μονάχος του, με υλικά για τα οποία εκπαιδεύτηκε στη φάση της δικής του εξημέρωσης, πέστο εσύ ενηλικίωσης που δε 'ναι δεδομένη. Κανείς δεν είναι μάστορας τόσο καλός, με δυό ελιξήρια να φτιάξει ένα φίλτρο. Που βρίσκεις όλη αυτή την έπαρση και θέλεις από ξένο ελιξήριο να πάρεις δόσεις και να αναμιχθείς ; Τι ακραίος εγωϊσμός σε οδηγεί σε ολέθριο σφάλμα ; Γνωστός σε όλους ακραίος εγωϊσμός. Τα παντα λες γυρίζουν γύρω από σένανε. Ε, όχι.
   Το ξενικό το δηλητήριο φαίνεται από εξήντα μέτρα. Έχει ποτήρι ιδιαίτερο και χρώματα που κλαίνε. Είναι ταυτόχρονα βουβό και βροντερό, είναι γλυκό πικρό ωφέλιμο και θανατηφόρο. Ο μόνος που μπορεί να γεύεται απ' αυτό και να επιβιώνει είναι ο παρασκευαστής του.
    Άμα δοκίμασες , σκύψε και φτύστο. Αυτό να κάνεις. Σκύψε αμέσως και φτύστο. 



 " όταν παίρνεις κάτι προσωπικά, νιώθεις προσβεβλημένος, δημιουργείς εντάσεις μεγιστοποιώντας το ασήμαντο επειδή σε πνίγει η αφελής εντύπωση ότι εσύ έχεις δίκαιο και ο άλλος άδικο. Μεταφέρεις με ένταση τις δικές σου τιε απόψεις οι οποίες καμία σχέση δεν έχουνε με το οικοδόμημα του άλλου. Αυτό που σου φάνηκε μια προσβολή του δικού σου ονείρου, βασίζεται στις δικές σου τις παραδοχές στις οποίες άλλωστε βασίζεται διαρκώς ό,τι κι αν κάνεις. Ο τρόπος που ο κάθένας βλέπει εμπρός του τα πράγματα, είναι αποτέλεσμα των συμφωνιών που έχει συνάψει με τη ζωή. "
   απόσπασμα από μελέτη του  Don Miguel Ruiz  με τίτλο "Οι τέσσερις συμφωνίες" 

ο Πάρις, ο "φιλόζωος"

-Δε δαγκώνει, πλησίασε, φιλί ;
- Πήρες κι εσύ σκυλί, ε ;
- Τον περιμέζεψα και γίναμε αχώριστοι, πες μου ρε Τζένη ...δεν είναι κούκλος ;
-Πάρη μου, αναλογίστηκες την ευθύνη ;
-Να σου πω, έχω ασχοληθεί και παλιότερα με την ένοια της ευθύνης.
-Τι εννοείς ;
-Έχω φορτωθεί ευθύνες ανθρώπων, έτσι, γιατί εγώ θεώρησα ότι ήμουν καλά και είχα περιθώρια για να προσφέρω.
-Και έφαγες ήττα, ε ;
-Έφαγα ξυνίλα. Τώρα αυτή η ευθύνη μου φαίνεται πιο κολοδεχούμενη ! Πιο πρόσχαρη ...
-Ξυνίλα ;
-Έχεις ταίσει σκύλο Τζένη ;
-Όχι. Δε θυμάμαι..
-Δεν ξέρει με τι τρόπους να σε ευχαριστήσει. Εαν καθήσεις στο πάτωμα μπορεί να σε χαϊδεύει και να σου τρίβεται ως το απόγευμα.
-Οι άνθρωποι δεν είναι σκυλιά.
-Ναι αλλά οι άνθρωποι έχουν γίνει ανεπαρκείς συναισθηματικά, για να μη πω ψυχρόαιμα ζώα και κάνεις συνειρμούς.
-Δεν γίναμε και φίδια, κοίτα γύρω σου και θα βρεις καλοσύνη.
-Ελεημοσύνη.
-Καλοσύνη.
-Επίδειξη φιλανθρωπικής ανωτερότητας.
-Όχι όχι, δε σε ακολουθώ... είσαι φορτισμένος. Με τα παιδιά σου τά 'χεις ;
-Εγώ ένα ξέρω... σιγά σιγά όλοι επιλέγουν την παρέα ενός σκυλιού. Και η δικαιολογία κρύβει παστρικά την απόγνωση, μια εδραιωμένη παραίτηση από τις ζεστές σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Τις υγιείς σχέσεις ο μέσος ενήλικας τις έχει ξεγράψει...
-Δουλεύω στο γραφείο με μια κοπέλλα που η συναισθηματική της αμεσότητα είναι αφοπλιστική. Γελάει, αγκαλιάζει και θυμώνει σαν παιδί. Το έχω λατρέψει. Να στη γνωρίσω εντελλώς τυχαία ; Είναι σαρράντα και μου θυμίζει τον εαυτό μας στα δέκα !
-Για καλό το λες ;
-Γιατί στρίγγλος ήσουν ;
-Να μου κάνεις τη χάρη, εγώ είμουνα γλυκό παιδί.
-Μωρέ σα να σε βλέπω οχτώ χρονών... με σφιγμένο στόμα να χτυπάς τα νυχάκια σου νευρικά στο θρανίο, άσε τώρα....
-Εμένα Τζένη μου η θείες μου με λέγανε σερμπέτι αγόρι !!!! 
-Υπήρχανε από τότε υποκατάστατα ζάχαρης ;
-Τζένη ; Δε πας απ' εκεί να δεις αν έρχομαι ;
-Έλα σε φιλώ. Γκόμενα να βρεις και θα στο κρατάω εγώ το ζώο για να α...γαπιέστε...
-Δουλειά σου εσύ... τράβα. Τα λέμε, ναι ;
-Φιλιά Πάρη μου. Το νου σου. Δώσε και θα πάρεις, μη το βάζεις κάτω απ' τα πενήντα, ναι ;
-Άμα βρω κανένα αδέσποτο, θες ;
-Τζους... ρε μαλάκα.

τις πιο έντιμες αποσκευές τις ετοιμάζει το μυαλό σου

    Διάνυσες τα τελευταία μέτρα λαχανιασμένη, πάνω σε ανάρμοστα για τόσο πλατανόφυλλο παπούτσια, ήθελες η πρώτη εικόνα που θα δω να σε κολακεύει, πάντα χαίρομαι που το κάνεις αυτό.
    Σου κράτησα το χέρι στου βαγονιού τα σκαλιά που δεν ανακαλώ από τι υλικό ήταν, κοίταξα μόνο τα πόδια σου.
    Πίσω σου πέρασε ένα σύννεφο ατμού. Έντυσε με τη δέουσα αγάπη τη λαχτάρα σου να φύγεις. Ύστερα μέριασε γιατί τα χρώματα νικάνε το λευκό όταν το ευχηθείς με την ψυχή σου.
    Έκανα στο πλάι να διαλέξεις κουπέ. Διάλεξες παράθυρο στο διάδρομο. Έστριψες τσιγάρο με τη διαίσθηση των δαχτύλων σου γιατί δε πήρες τα μάτια σου από τα δικά μου.
    Κουνηθήκαμε εμπρός και πίσω απότομα, αυτή τη φορά έφταιγε το βαγόνι, γέλασες, κατάλαβα.
     Το Φθινόπωρο γέμισε τις μύτες μας, οι τολίπες της εκπνοής σου μύριζαν πόθο με τζούρες ενοχής, καταδικασμένες να εκπέσουν στα αζήτητα.
     Σου ξεκούμπωσα μονάχα ένα κουμπί. Ένιωσα όλο το δέος εκείνου που αντικρύζει ολόγυμνη μια γυναίκα. Πήρα το μερτικό μου για ένα δευτερόλεπτο, τι γιγαντιαίο χρονικό διάστημμα !
     Κοκκινάδι ανέβηκε από το μάγουλό σου προς τα μάτια σου, δάκρυσες από τον αέρα και η αλμύρα ροζ.
     Τα χείλη σου εκλιπαρούσαν.
     Πέρασε ένας ηλικιωμένος ταξιδιώτης με όλη την διακριτικότητα που του πρότεινε η στιγμή. Σε φίλησα πίσω από την πλάτη του, πίσω από την πλάτη των πραγμάτων. Δε μπορούσα τίποτες άλλο να πράξω. Δίπλα σου γίνομαι το αδύναμο φύλο.
     Σου έδωσα μιαν υπόσχεση. Να σε φιλήσω σε κοινή θέα. Τότες έσπασαν όλα σε θρύψαλλα. Ήταν από εκείνες τις προσγειωτικές καταιγίδες που δεν ειδοποιούν.
     Κατάλαβα ότι δε θα υπάρξει άλλο τέτοιο τραίνο.
     Δεν ήξερε κανείς από τους δυό μας τι πρέπει να πει. Η μηχανή τσίριξε, τινάχτηκες. Κούμπωσες εκείνο το κουμπί. Αυτό ήταν.
     Δεν ομολογήσαμε τίποτα.
     Κατέβηκα, πήρα τις δυό σου σακ βουαγιάζ και ανέβηκα να σε τακτοποιήσω πριν φύγω. Τις δικές μου αποσκευές τις είχα ετοιμάσει μόνο στο μυαλό μου. Έβαλα στο ράφι τις δικές σου. Τις διόρθωσα να δείχνουν ευχαριστημένες. Τι ανόητος. Πολλές φορές έχουμε μια ψευδαίσθηση, ότι ο άλλος άνθρωπος είναι ταυτόχρονα και ατσάλινος και λαστιχένιος. Κοίταξα έξω επικαλούμενος ένα θαύμα. Να δω ξαφνικά τις δικές μου αποσκευές, ανυπόμονες. Τα χέρια μου έκαιγαν. Δεν είχα φέρει τίποτε. Τίποτε. 
     Με κοίταξες καθώς το βαγόνι άρχισε να σαλεύει. Έπρεπε να βιαστώ. Το βλέμμα σου δεν ήταν ραντεβού. Ήταν κατακραυγή.
     Δε μπόρεσα να αντι κοιτάξω. Εκατό κιλά βλέφαρα. Είχα υποτιμήσει τα πράγματα. Δεν έφευγε το εσύ αλλά το εμείς.
     Με φίλησες βάναυσα.
     Κατέβηκα γενικώς.
     Ούτε που κοίταξα στο βαγόνι.
     Όλος ο αποχαιρετισμός είχε ξαφνικά επιτελεστεί.
     Άραγε με θυμάσαι ; 


     
 
     
   
   

λιγοστά πράγματα γίνονται με το ένα χέρι

     "Μάζα είναι ένα πράμα που παρ' όλο ότι είσαι βέβαιος ότι βρίσκεται εδώ, ούτε το υπολογίζεις ούτε το φοβάσαι. " #

      Λοιπόν. Mπορείς ν' αστράψεις ένα σκαμπίλι, μπορείς να ρίξεις ένα φάσκελο, μπορείς να τσαλακώσεις ένα χαρτί ή να σκαλίσεις ένα σπυράκι, το χέρι από μόνο του δεν είναι εργαλείο λειψό, εντάξει είναι, μονάχα να : έχει και τα όριά του.

       Δεν μπορείς ν απολαύσεις ένα τέλειο δείπνο με το ένα χέρι, θα του λείπει η πινελιά που το απογειώνει, η ψιλοκομμένη ντομάτα, το κάρδαμο επειδή το βάζο του είχε σκληρό καπάκι, το μπολ από το πάνω ράφι που ήταν πίσω πίσω και είπες δε βαριέσαι, οι καλοδιπλωμένη χαρτοπετσέτα και οι μικρές τέλειες μπουκιές, αυτές που απαιτούν μαχαιροπίρουνο. Μπορεί ακόμα και να μη τα καταφέρεις να ανοίξεις το κρασί. Δείπνο να το πεις, τέλειο με την καμία.

     Υπάρχουν άτομα που έλαχε να μάθουνε να επιβιώνουνε δουλεύοντας το ένα χέρι, το καλό, για τα πλάσματα αυτά τιτάνιος ο αγών, αγάπη μοναχά και λίγη ενσυναίσθηση. Με τα υπόλοιπα που έχουν δυο χεράκια όλο υγεία, είναι τόσο κρίμα. Γιατί καλά μου ;

    Γιατί δουλεύετε με το ένα χέρι; Γιατί ψηλαφίζετε με το ένα χέρι ; Γιατί αγκαλιάζετε αυτούς που συναντάτε, με το ένα χέρι ; Γιατί μελετάτε και για ποιο λόγο παραδίδετε τα έργα σας με το ένα χέρι ; Αφού έχετε δυό ! 

   Δε γίνεται μια τέτοια ανεπάρκεια που εμφανίζουνε τα έργα σας να είναι δουλειά των δυο χεριών. Είναι μισή δουλειά και είναι και στο πόδι… Είναι δουλειά επίτηδες μισή...

   Δε γίνεται αυτά τα νομοσχέδια να είναι γραμμένα από ανθρώπους που χρησιμοποίησαν τα δυό τους χέρια. Δε γίνεται αυτές οι παγκόσμιες συνθήκες να είναι αποτέλεσμα αρτιμελών ατόμων. Δε γίνεται αυτές οι αξιολογήσεις για την επάρκεια στελεχών και οργανισμών να είναι αποτέλεσμα εργασίας με τα δύο χέρια. Δε γίνεται αυτές οι αποφάσεις νομικών επιτελείων που κρίνουνε τις τύχες των πραγμάτων να είναι αποτέλεσμα έρευνας με δύο χέρια. Δε γίνεται αυτό να είναι το όριό σας. 
   Δουλεύετε με το ένα χέρι. Και που είναι το άλλο ; Σας βλέπουμε. Στη τσέπη. Κι όχι από τεμπελιά.

   Απ’ ότι φαίνεται, αφήσαμε τις τύχες μας να τις ορίζετε άνθρωποι που έχετε ένα χέρι ελεύθερο και το άλλο μες στην τσέπη. Εκεί που αθόρυβα μετράτε το αποτέλεσμα του χρηματισμού σας, μέρα νύχτα, λεπτό λεπτό. Δεν εξηγείται αλλιώς...

   Και πως αρχίσανε όλα ; Πηγαίναμε ψηφίζαμε πάντα με το ένα χέρι. Εμείς οι ίδιοι. Το άλλο μες στη τσέπη. Να τα μετράει. Το μερτικό μας από την "σωστή" επιλογή. Και μετά θυμώνουμε από πάνω γιατί βγαίνει και λειψό. Και πηγαίνουμε ξανά, πάλι με το ένα χέρι. Ο κόσμος έτσι είναι χωρισμένος στα δυό. Τους από δω και τους από εκεί : 

   Στους καταπιεστές και σε αυτούς που θέλουνε να γίνουνε τέτοιοι #.
   Και εμείς, κοιτάζοντας το αποτέλεσμα των ενεργειών μας, κάνουμε κι άλλα πράγματα με το ένα χέρι. Χαστουκίζουμε, φασκελώνουμε χειρονομούμε και σπάζουμε πράγματα, τσαλακώνουμε και πετάμε τα γραπτά μας κι όσα ήτανε γραπτό καλά να γίνουν και ανατινάζουμε όνειρα. Αλλά δε βγάζουμε το άλλο χέρι από εκεί.
   Ε, καλά να μας γίνει. 
   Υπάρχουν μοναχά δυό προσεγγίσεις για τον συνετό και ήμερο άνθρωπο , λέει ο Γκουτιέρες στο τελευταίο του διήγημα "τα επαναστατικά βιβλία" : η αποστασιοποίηση και παρατήρηση των πάντων ή η επιλεκτική δράση σε μικρές ομάδες.   Αντί λοιπόν να ξαναπάμε να το ρίξουμε στην κάλπη με το ένα χέρι, μήπως να αναλάβουμε καμιά μικρή πρωτοβουλία ; 
#   Φράση από το βιβλίο του Ortega y Gasset  "η εξέγερση των μαζών" .

η αναμαλιασμένη γιαγιά ( μονόλογος )

( Μισοκάθεται στην άκρη της πολυθρόνας εμπρός στο καθρέφτη που έχει γεμίσει σημάδια του καιρού )
  -  Ιδού η Ελίζα, κυρίες και κύριοι. Μια ξεπατωμένη λολή γιαγιά που θα σας φορέσει τα γυαλιά. Δεν είμαι «τρόφιμος» του λόγου μου, θα το δείτε, δε μπαίνω σε σειρά, τα φώτα μου δε κλείνουνε στο ακριβώς. Kλείνουνε και δέκα, και εικοσιτρία, μη σας πω και παρά πέντε…     

    ( Κοιτάζει μοχθηρά τον νέο κανονισμό για τρόφιμους του γηροκομείου… τον τρίτο που της άφηναν στο δωμάτιο, οι πρώτοι δυό είχανε εξαφανιστεί, στο δωμάτιο της καινούργιας τρελόγριας οι κανονισμοί εξαφανίζονται και μετά εκείνη διαμαρτύρεται ότι τους ξαφρίζουν… )

   - Η Ελίζα κυρίες και κύριοι, (κοιτάζεται στον καθρέφτη ), είναι κι από μέσα όπως είναι από έξω. Παραφουσκωμένα τα μαγουλάκια, παραφουσκωμένες και οι φαντασιώσεις της, κόκκινο του άγουρου κερασιού το κραγιόνι της, κόκκινο του άγουρου και η περδικούλα της, που το λέει… Ατημέλητα τα ξασμένα αγριωπά μαλλιά της, μαλλιά μιας ευχαριστημένης τρελής που τα επέλεξε μια δοκιμασμένη λογικιά επειδή της ταιριάζουν. Οι πλάτες της ; Σκληρές κι από έξω, σκληρές κι από μέσα σαν κεραμικά ψημένα στους 1000, η Ελίζα αγάπες μου δεν πονάει απ’ έξω όταν δε πονάει από μέσα . 

      ( Καθαρίζει με βάναυσες κινήσεις την μουτζουρωμένη μύτη της από το ρουζ με ένα κομμάτι βαμβάκι ντεμακιγιάζ )

    - Η Ελίζα κυρίες και κύριοι... Μάτια που θα θα σας τρυπάνε, όταν κι αν έχετε κάτιτις να πείτε... , ματόκλαδα με ροζ σκιές, ματοτσίνορα πάντοτε ανασηκωμένα, κι άλλα πράματα πάντοτε ανασηκωμένα, θου Κύριε φυλακί το στόματί μου.  
     ( Πιάνει ένα άλλο βαμβάκι και τα μάτια της πέφτουνε στα χέρια της )
    - Τα νύχια της Ελίζας, δε θα γίνουνε ποτές περιποιημένα νυχάκια, δε θα τη δείτε να τα φτιάχνει με τις ώρες αγάπες μου, γιατί η Ελίζα τα χέρια τα είχε πάντα για να πιάνει γερά τα πράματα, και τότες και τώρα, και την κότα, και τον άντρα και το απ’ αυτό του άντρα, το ακατανόμαστο θού Κύριε. Με τα χέρια της υποδέχτηκε την κόρη της , με τα χέρια της την έστειλε πίσω…Η Ελίζα δεν έγινε κατά τύχη γλύπτρια, μια η Ελίζα και μια η chryssa # οι δυο τρελόγριες, που έπιαναν από μικρές με τα χέρια εκείνα που τα κοριτσάκια δεν είναι πρέπον να πιάνουν, πέστε εσείς τις σαλαμ ΑΝΤΡΕΣ.

   ( Τα μάτια της περνάνε από το κόκκινο κραγιόνι στη κομόντα, σε μια ασημένια κορνίζα: Προφίλ η κόρη της που την πήρε η αρρώστια, κρύο πράμα να αποχαιρετάει μια μάνα το σπλάχνο, ας όψεται η επάρατος, αυτή η καργιόλα που ποτές δε κράτησε τάξη σειρά και ιεραρχίες… )

   - Θα έλθεις τώρα εσύ, τσιτσί ποπό, η νέα διευθύντρια συνάμενη κουνάμενη να μας πεις να τηρούνται οι ιεραρχίες, θα πει το μωρό στην Ελίζα να τηρούνται οι ιεραρχίες… θα σου πω εγώ που να τις βάλεις τις ιεραρχίες…θου Κύριε, πολύ σε απασχολώ σήμερα...

    ( Βλέπει το ρολόϊ, βγάζει την ροδακινί ρόμπα, χώνει τις ομορφιές και τις ραγάδες της στα κρύα σεντόνια, ανατριχιάζει όπως τότε που της έχωναν ένα κρύο χέρι στη κυλότα, τω καιρω Εκείνω… Πριν κλείσει το φως, στο παρα πέντε, στο παρά πέντε η Ελίζα προκάνει να δει τρία αντικείμενα που της ανάβουν τα αίματα… Τα χάπια στο τραπεζάκι, τις εξετάσεις στο ντουβάρι και στη γωνιά, στο πάτωμα μια πάπια. )
   - Καληνύχτα αγαπούλες μου.  Κοιμηθείτε βαθειά. Αύριο θα πέσει ένα βοτσαλάκι στη λίμνη σας, απ' εκείνα που δε σταματούν να χοροπηδούν...
    ( Το σβήνει )  

  

 # Αναφορά στη ζωγράφο & γλύπτρια Χρύσα ( CHRYSSA ) που άφησε την Ελλάδα κι έκανε καριέρα από το ’57 και έπειτα στην Αμερική .  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CF%8D%CF%83%CE%B1_(%CE%B3%CE%BB%CF%8D%CF%80%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1)