Περπατούσα αμέριμνος στην πλατεία της Αγιάς και σκόνταψα σε παλιά γνωριμία . Άντρας νταμάρι .
- Γειά σου ! μου λέει ανυπόμονα πλησιάζοντας παράξενα κοντά μου ...
- Καλημέρα και σε σένα . Πως είσαι ; Όλα καλά ;
- Είδες ; Κάηκε όλη η Σελίτσανη . Κατευθείαν στο ψητό .
Έβαλα το χέρι στο στόμα . Δεν το περίμενα .
- Τι λές τώρα ; Πότε , Είδα δυό αεροπλάνα αλλά δεν .... πολύ άσχημα ;
- Τη σβήσανε λέει, καθίκια, δεν έμεινε τίποτα, τίποτα . Και φεύγει !!!!
Πριν προλάβω να ρωτήσω οτιδήποτε, περνάει σχεδόν από πάνω μου και φεύγει . Το βάδισμά του βάδισμα νικητή, ένα πεταχτάρι . Σαν μόλις να βγήκε από πρόβα παραδοσιακών χορών . Ήταν πολύ ικανοποιημένος . Ήταν σε μια απόλυτη δικαίωση. Έδειχνε σχεδόν ευτυχισμένος .
Να τα πάρουμε λίγο με τη σειρά :
Η είδηση είναι ένα γεγονός . Το πως αναμεταδίδεται , εννοώ στόμα στόμα δεν θα το ελέγξουμε . Αν αποδειχθεί το χειρότερο σενάριο, δικαιολογεί οργή . Η σημασία και η βαρύτητά του είναι τεράστια . Άνθρωποι , περιουσίες και κόποι μιας ζωής κάθε μέρα αφανίζονται αφήνοντας τους παθόντες σε δεινή θέση . Συχνά η ίδια η είδηση επισκιάζεται από την ανάγκη ατόμων να φέρουν τον κατακλυσμό . Αυτό.
Σήμερα σχολιάζω την αντίδραση στην κακή είδηση . Όχι την ίδια την είδηση .
Πιστεύω ότι αν είχε ανατιναχτεί μια πλατεία στα Πατήσια, με εφτά νεκρούς, έτσι θα αντιδρούσε . Όχι με συντετριμένη στάση σώματος αλλά σε άναν οίστρο έπους. Πρόκειται για συνανθρώπους μας που περιμένουν, μέρα την ημέρα , ένα κάποιο "τέλος του κόσμου" . Ο ίδιος άνθρωπος όταν βρεθήκαμε στη διαδήλωση για τα Τέμπη μου είπε... δεν θα δείξουν τίποτε, έχει "πέσει" όλο το internet από τα ίδια καθάρματα . Μετά από δυο λεπτά μου δείχνει στο κινητό του : δες κόσμο στη Λάρισσα, δες εδώ Αθήνα . Και δεν είχε την παραμικρή συναίσθηση ότι προβαίνει σε αυτοδιάψευση . Δεν είχε πέσει όλο το internet . Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που εσύ, ό,τι κι αν απαντήσεις δεν έχει καμία σημασία .
Ο ανθρωπότυπος αυτός με τις εκρηκτικές αντιδράσεις κυκλοφορεί αχαπάκωτος . Έχει συγκεκριμένα κανάλια πληροφόρησης , διψάει για την επόμενη τραγική είδηση . Οι αλγόριθμοι φυσικά " τον έχουν " . Βούτυρο στο ψωμί τους . Οτιδήποτε έχει τα λήμματα μας τελειώνουν , ξύπνα , θάνατος , καταστροφή , τέλος κατεβαίνει κατευθείαν στις οθόνες του . Η διασπορά της κακής είδησης είναι η απόλαυσή του . Αυνανίζει το κορμί του με θυμό . Και μετά από έναν αυνανισμό , όσο περοσσότερο το σπέρμα, τόσο πιο ανάλαφρος νιώθεις ... Η ίδια η είδηση είναι σαν πιστολιά . Εκείνος είναι πάντα στο βατήρα .
Ας βάλουμε σε ένα μέτρο τώρα την πραγματικότητα .
Στην ίδια γενιά μεγαλώσαμε . Δε ζήσαμε πόλεμο . Είχαμε να φάμε . Κάναμε την καριέρα μας και αποκτήσαμε μια στέγη . Μας περιμένει από έξω ένα αμάξι που τσουλάει . Πολλά πήγανε άσχημα κι άλλα τσούλησαν υποφερτά . Αλλά ένας υγιής άνθρωπος, χωρίς χρόνιες ταλαιπωρίες και χωρίς την ανασφάλεια του άστεγου και του άνεργου, πως καταντάει έτσι ; Ήταν έτσι από το σχολείο ; Ήταν έτσι στην αλάνα με την μπάλλα και τα γόνατα γεμάτα πληγές ; Ήταν έτσι καθώς σπούδαζε ; Όχι . Αποκλείεται . Πως κατάντησε έτσι ; Και τι μπορεί να εύχεται αυτός ο άνθρωπος για το μέλλον ;
Δεν πιστεύω ότι το σύμπαν συνομωτεί . Αυτά τα θεωρώ παραπλανητικά . Το σύμπαν αραδιάζει εμπρός στα μάτια σου κάθε μέρα δυσκολίες και ευκαιρίες .
Εκείνο που πιστεύω είναι το εξής :
Άλλη τύχη θα έχεις αν εύχεσαι ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ
Κι άλλη τύχη θα έχεις αν εύχεσαι ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ .
Ταπεινή μου γνώμη .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;