Παίρνω μια ρουφηξιά και βγάζω το καπνό απ' τη μύτη. Καίει . Όχι το ταμπάκο . Είναι η ψυχή μου που περνάει απ' τα ρουθούνια . Μια ψυχή που είναι να βγεί, βρίσκει τρόπο . Έτσι πλησιάζω το θεό εγώ. Παλιά οι ανθρώποι νομίζανε ότι τα συννεφάκι μέσα στο σπίτι είναι φάντασμα. Κοντά πέφτανε. Είναι το φάντασμα του εαυτού μας.
Έχω βγεί λοιπόν από το σώμα μου και με παρατηρώ. Η στάση μου είναι για κλάματα αλλά η έκφρασή μου σαν επικό φινάλε σε stand up comedy. Τι ισχύει ; Η συντριβή ή ο θρίαμβος ; Ποιά παράξενη σειρά γεγονότων μεταμορφώνει έναν σκυθρωπό άντρα γελοτοποιό ; Θέλω να πω, πώς έγινα έτσι ;
Δες εσύ χάλι. Τα χέρια μου κρέμονται σαν κούτσουρα. Κλαδιά μιας ιτιάς σε ξερή κοίτη χείμαρου. Έχω κύρτωση πλάτης και το στομάχι μου χύνεται πάνω από το ζωνάρι, με εκείνον τον αξιοθρήνητο τρόπο που κρεμάνε τα βυζιά της γριάς πάνω από τα ξεχυλωμένα σουτιέν.
Δες όμως και πείσμα. Τα μάτια σπιθιρίζουν και το στόμα χαμογελάει κυνικά. Το μαλλί είναι όρθιο, μάχιμο. Μήπως από το λαιμό και πάνω είμαι αυριανός κι από τους ώμους και κάτω ο χθεσινός ; Αλλάζουν οι μέρες πάνω στο σώμα ; Με μια "σειρά τακτοποίησης" από πάνω προς τα κάτω ; Είναι απόγευμα. Θα έπρεπε... να έχω γίνει ολάκερος ένα.
Στον καθρέφτη είμαι πάντα ένα. Αλλά στήνομαι. Όλα κι όλα, είναι συγκεκριμένες οι φάσεις που στήνομαι, δεν τις παίρνω τώρα σοβαρά. Από δημόσιες τουαλέτες, βγαίνοντας στήνομαι. Στα μπουζούκια την ώρα που δίνω το κλειδί της πλυμένης κούρσας στήνομαι. Βγαίνοντας από τη θάλασσα με το μόρτικο το μαγιώ στήνομαι. Ρουφιέμαι. Και παίρνω αδιάφορη έκφραση για να δείχνει το ρούφηγμα ότι δεν είναι ρούφηγμα. Είναι στάνταρ οι φάσεις , ε ; Τώρα όμως δε στήνομαι . Τώρα βλέπω το σώμα μου απ' έξω, σαν ένας ξένος και χωρίς ματάκηδες.
Μια σαλταρισμένη ψυχοθεραπεύτρια με χλεύαζε το 2015 για αυτό. Να δεις πως έκαμνε... Έπαιρνε έκφραση καταφρόνειας και μου 'λεγε :
- Μιλάς για ενδεχόμενη κατάσχεση του μαγαζιού σου. Μιλάς για την απειλή ξαφνικής ανεργίας στα πενήντα σου. Και έχεις φορέσει στο στόμα ένα πλατύ χαμόγελο. Μαλάκας είσαι ;
Κι εγώ τότες αντιλαμβανόμουν ότι μπορεί να ήμουν ετοιμόρροπος αλλά το πρόσωπό μου ήταν με επιτυχία καθησυχαστικό . Σα να λέω :
- Το 'χω. Μην ανησυχείς. Αυτές τις καταστάσεις πλέον είναι άλλη μια μέρα στη δουλειά.
Ποιά μέρα στη δουλειά , ταλαίπωρε, αξιοθρήνητε μικροαστέ ; Ποιά μέρα που έγινε μήνας και μετά για πλάκα τριάντα χρόνια ;
Ξέρω τι με έκανε έτσι ! Και να σου πω την αλήθεια ; Κι εσύ ξέρεις τι σε έκανε αυτόν που είσαι . Αλλά εδώ μιλάμε, μόνο για μένα, ε ; Πολλοί και σημαντικοί άνθρωποι είχανε στοιχηματίσει στην αποτυχία μου. Γιατί δε πήγα με τα νερά τους, γιατί πήρα άλλο δρόμο, γιατί αυτοί δεν πήρανε άλλον δρόμο, γιατί είχανε ένα δέος εμπρός στην ξένη, παράξενη και προκλητική προσωπικότητά μου. Γιατί στην τελική, μη το κουράζουμε, είναι ευκολότερο να λυπάσαι κάποιον παρά να τον παρακολουθείς να απογειώνεται.
" Δείξε για λίγα λεπτά ευτυχισμένος και μπορείς να κάνεις τον πιο γαλήνιο άνθρωπο να δείχνει σα λυσσασμένος σκύλος " Andre Gide (από το βιβλίο "ο Προμηθέας ελεύθερος δεσμώτης" ΑΝΤΡΕ ΖΙΝΤ 1925 )
Αμέσως μετά , ως αντίδραση, ήρθε το στοίχημα , ο όρκος που πήρες ότι θα τους τρίψω στα μούτρα μια ολοκληρωτική επιτυχία. Την έφαγα τόσο άσχημα που στο τέλος θυμόμουν τέλεια τον όρκο αλλά καθόλου, σε ποιούς ήταν να επιδείξω τον θρίαμβο. Οπότε αποφάσισα να δείχνω επιτυχημένος για παν ενδεχόμενο.
Εσύ δηλαδή στη θέση μου, τι θα έκανες ;