Το γεννεολογικό μου δέντρο είναι πήχτρα στα παράλογα θανατικά .
Ο προπάππος μου κουβάλησε όλο το σπιτικό με κάρο από το Μοναστήρι στη Φλώρινα . Τους διώξανε σε μια νύχτα. Έχασε τρία δάχτυλα από το ένα χέρι βγάζοντας τη δεξιά ρόδα από χαντάκι . Για να φτάσουν καλά έταξε ένα εκκλησάκι στον Αη Δημήτρη . Πέθανε από πνευμονία. Άρπαξε κρύωμα πηγαίνοντας στο ξωκκλήσι να ζητήσει συγνώμη απ' τον Άγιο που του άργησε το 'κλησάκι ...
Ο παππούς μου φόρτωνε τα κάρα των αγροτών και μόλις κονόμησε έχτισε δεξιά σε μια αριστερή στροφή το εκκλησάκι που είχανε τάξει . Μια μέρα έφαγε μια γεμάτη κλωτσιά στο Δόξα Πατρί από το πίσω πόδι ενός σέρτικου αλόγου . Τον βρήκανε τεντωμένο πέντε μέτρα παραπέρα . Είχε στη δεξιά τσέπη ένα χαρτί με την τελευταία του επιθυμία ...
Ο πατέρας μου ανάλαβε να τον θάψει στο Μοναστήρι . Το αυτοκίνητό του βγήκε από το δρόμο σε μια αριστερή στροφή και καρφώθηκε δεξιά σε εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου . Από το περιστατικό το αμάξι δεν έπαθε τίποτα, ήτανε Volcs Wagen αλλά τα παπρίτζ τότε ήτανε πιο γερά κι από Βλάχικο κεφάλι. Μέχρι να τον βρούνε είχε τελειώσει από αιμοραγία. Θάφτηκε ταυτόχρονα με τον παππού μου κι έτσι ως οικογένεια πετύχαμε την πρώτη γερή οικονομία κλίμακος, που μετά διδάχθηκε στα πανεπιστήμια τάχα με τον όρο clusters.
Ο σπόρος που έγινε "εγώ" ήτανε γερός. Μετά από μια τέτοια σειρά δοκιμασίες, τι παιδί θα φυτεύονταν ; Το θέμα ήτανε όμως η γλάστρα . Δεν έπιανα με τίποτε . Πάλευα να ρίξω ρίζα και έβρισκα βράχο. Τι κερί άναψα, τι λαμπάδα στο μπόϊ της μάνας μου , τίποτα.
Ώσπου μια Κυριακή, ποιός το περίμενε πως θα 'ταν Κυριακή, εκλογών, μπήκα μουλωχτά στο παραβάν κι έριξα καρφωτό Παπαρήγα. Βγήκα άλλος άνθρωπος . Ο Αη Δημήτρης όμως , παρ' όλο τα Παπα___ στο ψηφοδέλτιο, δε το πήρε καλά . Δεν ξέρω αν με το Παπανδρέου θα με συγχωρούσε. Αλλά με την Αλέκα τα πήρε κανονικά. Με καταράστηκε τότε να μην πιάνω πουθενά τόπο . Να μεταφυτεύομαι ισοβίως . Σαν ένας Σίσσυφος αλλά σε παλιούρι . Ένα σούρουπο ξάπλωσα κάτω από μια καρυδιά να πιω μια amstel . Εκείνο το απόγιομο έπεσε ένας κεραυνός μοναχά . Μικρή μπόρα ήτανε . Όχι για μένα . Με βρήκανε τούμπανο.
Ο γιός μου έγινε με αυτά και με εκείνα ένας τσιγγάνος. Αφού δε στεριώσαμε σε γη αυτός μεγάλωσε πάνω σε ένα ποδήλατο . Γύρισε όλη τη Μεσόγειο δυό φορές με ορθοπεταλιά . Δεν έβρισκε γη , δεν τον χωρούσε τόπος . Δεν στέριωσε δουλειά . Με τον καιρό άρχισε να βλέπει ότι θα πάει από την φτώχεια και πλησίασε τον πρόεδρο του χωριού. Τώρα είναι με μια κοιλιά περίδρομο και μια φωνή μπάσα με σωστό ηχείο . Είναι παπάς και λειτουργεί τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στη Στρώμνιτσα .
Ο γιός μου πάει για Δεσπότης . Δεν θα κάνει παιδιά , Όπως και να έλθει το τέλος του, έχει ζητήσει να γράψουν στο μνήμα το εξής : Παπαγιώργης , ο πρώτος κομουνιστής από το σόϊ.
Στο κάτω κάτω , όταν κι αυτός τα τινάξει , σε ποιόν να κάνει αντίποινα ο Άη Μητσάρας ;
Το σημαντικό λοιπόν σε μια καλή ιστορία δεν είναι η πρώτη λέξη . Είναι ποιός και με τι τρόπο θα πει την τελευταία.
___________
Μυθοπλασία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;