ο φυγάς

     Τρέχεις μπροστά ; - Το κάνεις σαν βοσκός ; Ή σαν εξαίρεση ; Μια τρίτη περίπτωση θα ήταν ο φυγάς... Ζήτημα συνείδησης .  ΑΙΧΜΗ 37 

  Φρίντιχ Νίτσε ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ ( εκδ Βιβλιοβάρδια 2007 ) 

     Απασχολούμαι με τη ζωή μου, όπως και μ' ένα μικρό αμάρτημα , σαν άλλη μια πρόσκαιρη προσπάθεια, κοιτώντας γύρω μου αν με παρατηρεί κανείς - για να βεβαιωθώ ότι όντως, κάποιος με παρατηρεί ! 

    Είμαι ένα αγρίμι.

    Μόνο η περίσσεια δύναμη είναι απόδειξη δύναμης . Και ποιά είναι η πηγή της περίσσειας δύναμης ; Ο θυμός . Το μόνο αντίδοτο στο φόβο. Και από που πηγάζει ο θυμός ; Από την κακοποίηση . Το μόνο καθεστώς γύρω μας . Και από που πηγάζει η κακοποίηση ; Από την βιαστική και ολέθρια επιλογή μου να επιβιώσω σαν ένα ζώο αγέλης . 

   Είμαι ένα αγρίμι .  

   Γιατί μου πήρε τόσα χρόνια να παραδεχθώ "τη φύση μου" ; Όλα τα σημάδια ήταν εκεί !  Ήθελα το καλύτερο κομμάτι κρέας για την πείνα μου. Ήθελα το πιο περιζήτητο θήραμα για το κυνήγι μου. Ήθελα την πιο αναπάντεχη επιλογή για μονοπάτι μου. Ήθελα μηδενική αμφισβήτηση. Η κριτική με έκανε έξαλλο. Οι νίκες μου διαρκούσαν λίγες ώρες. Μετά, στη θέση τους, μόνο η εξάρτηση. Τα θηλυκά και τα μωρά δεν ήταν ποτέ το βασικό μου μέλημα. Ήθελα να αλλάζω οικοσύστημα με τα πρώτα σημάδια ότι το προηγούμενο παραπαίει. Και ήμουν διατεθειμένος να δίνω μονομαχίες μέχρι τελικής πτώσης. Η ισοπαλία δεν ήταν επιλογή.

   Είμαι ένα αγρίμι.

   Και τα αγρίμια κοιμούνται ανήσυχα. Άκου ένα όνειρο που βλέπω όταν κρυώνω : Μπαίνω σε εγκαταλειμένη εκκλησιά, χωρίς κεριά και χωρίς λιβάνια. Από τα βιτρώ ορμάει δόρια το κοφτερό φως. Οι τοίχοι είναι πιο καπνισμένοι κι από ντουβάρια ρεμπετάδικου. Η πόρτα είναι λαδωμένη. Αλλά η σιωπή είναι μονάχα ο οιωνός. Ένας δράκος Κινέζικος ξεχύνεται από τον γυναικονίτη. Φλόγες από το στόμα, σαματάς τσαμπουκάδες και όλα τα κόλπα που ξέρεις ότι κάνουν αυτά τα ερμαφρόδιτα πλάσματα του επέκεινα. Προσγειώνεται πίσω μου κι αισθάνομαι τα χνώτα του στο σβέρκο. Τι κάνω ; Γυρίζω και ουρλιάζω πιο δυνατά πάνω στα μούτρα του. Φλόγες βγαίνουν από τα ρουθούνια του με κάποια αμφιβολία. Δεν με καίνε γιατί, ως εδώ η κακοποίησή μου. Είμαι καμμένος... "μέχρι το λαιμό". Ξεφουσκώνει σαν παγώνι. Βλέπει τα είδωλα από τις φλόγες του στα μάτια μου και τα χάνει ! Οι φλόγες του, ο φόβος του. Εκείνο που απευθύνουμε στους άλλους είναι ο ίδιος μας ο τρόμος. Το πακέτο επιστρέφεται, "παραλήπτης απών". Διαβάζει το αυτοκόλλητο. Και το παίρνει απόφαση : Κάνει μεταβολή κι ανεβαίνει τα σκαλιά, σαν γριά που ψάχνει για καρέκλα με το γυναικομάνι. Ουρλιάζω ξανά. Τώρα προς τα είδωλα, τα εικονίσματα. Όχι επειδή απαιτείται δεύτερη κραυγή αλλά επειδή έχω τρία ουρλιαχτά πρόχειρα κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια. Ο θάνατός μου η φαινάκη σας. Καργιόληδες. Δεν υπάρχει ψωμάκι εδώ για το σύστημα. Δε φοβάμαι να πεθάνω. Όλοι πρόκειται να πεθάνουμε. 

    Είμαι ένα αγρίμι .  

    Είμαι η θρησκεία μου και ο προφήτης της. Είμαι η ηθική μου και το δικαστήριό μου. Είμαι ο κηνυγός και το θήραμά μου. Είμαι το σπίτι μου και το άπειρο. Είμαι το σπαθί και το θηκάρι. Μπορώ να τραφώ και με τις σάρκες μου. Μπορώ να τρομοκρατηθώ μονάχος μου. Μπορώ και να γαληνέψω στην ερημιά.

   Είμαι ένα αγρίμι.

   Είμαι ο φυγάς του Νίτσε.