ομίχλη

 

 

       Βρέχει ασταμάτητα από χθές και ο ήχος από πάνω είναι μαγεία . Το μόνο που μου αρέσει σε αυτόν τον καιρό . Και η επιείκεια του τοπίου . Όλα απλώνονται στον καμβά σαν σκεπασμένα με ριζόχαρτο .  

      Από την κορυφογραμμή της Άνω Σωρηρίτσας μπορείς να διακρίνεις μοναχά τα κοντινότερα . Όσο το μάτι κυλάει προς τη θάλασσα χάνεται το σχήμα κι αρχίζουν οι υποθέσεις . Η μνήμη ζωγραφίζει ό,σα δεν είναι φανερά . Όπως γίνεται με τα γεγονότα που σε καθόρισαν , όσο το μυαλό κυλάει προς τα πίσω . 

    Φυσικά υπάρχουν και μέρες που φαίνονται λαμπρά και ξάστερα τα πάντα . Δεν σε σώζουνε ούτε ένα ζευγάρι σκούρα γυαλιά . Για να την παλέψεις , όταν βλέπεις πεντακάθαρα , πρέπει να μη σκέφτεσαι . 

   Προτιμώ τις μέρες με την θολούρα . Προτιμώ να αποδίδω μερικές από τις ευθύνες μου σε λάθος υποθέσεις και ομιχλώδη δεδομένα . Γιατί αν το πάρω τοις μετρητοίς , ή γκαβός υπήρξα ή ηλίθιος .  

   Είμαι ευχαριστημένος που δεν έχασα το πόδι μου στο Αλβανικό μέτωπο , είμαι ευχαριστημένος που δεν ψήφισα όπως όλοι τότε . Κατά τα λοιπά , θέλω να απλώσω τον εαυτό μου σαν κιλίμι και να πάρω την κοπάνα . Τριάντα δύο , τριάντα τρία , τριάντα ... μέχρι το εκατό . Το να κοπανάς πράγματα χωρίς να είσαι ντράμερ είναι μια ευλογία αρκεί να σου έχουν εξηγήσει ότι πρέπει να διαλέγεις άψυχα . 

   Είμαι στη μέση της ζωής μου . Έτσι διαβεβαιώνουμε τον εαυτό μας οι άνθρωποι μεταξύ εικοσιοκτώ και εβδομήντα τρία . Μπορώ εξάλλου να κάνω πράγματα με άλλη πυκνότητα υπό την επίρροια του πανικού μου. Μπορώ να φάω σε δέκα χρόνια τα ίδια χρήματα που έφαγα σε εξήντα . Μπορώ να περάσω σε τρία χρόνια τις ίδιες δοκιμασίες που βίωσα σε εξήντα . Μπορώ να κάνω περισσότερα λάθη στο υπόλοιπο από εκείνα που έκανα μέχρι σήμερα . Ποιός ζυγίζει τη ζωή που μου απομένει να βιώσω ; 

   Άλλαξα την καρέκλα μου στο γραφείο σε ολόλευκη . Έχω εμπρός μου σε πλήρη προβολή την ολόλευκη σελίδα του υπολογιστή . Η ομίχλη έχει βάψει απ' έξω τα πάντα στην αθωότητα των νυφικών σεντονιών . Και μόλις κατέβασα τα κάδρα στον πάνω όροφο κι άσπρισα όλα τα παλιά ντουβάρια με τρόπο που να μην υποψιάζομαι τι είχα κρεμάσει και που. Γιατί λοιπόν να υποθέσουμε ότι τα πράγματα είναι μαύρα ; 

   Στέφομαι προς το παράθυρο . Έχω βάλει θερμόμετρο γιατί νιώθω μια φλόγα στο μέτωπο . Η ομίχλη υποχώρησε . Η κορυφογραμμή εκεί στην Άνω Σωτηρίτσα είναι μια σειρά από πράσινες έντονες πινελιές . Κάτω η θάλασσα δεν είναι ακόμη μπλέ , αλλά είναι απέραντη όπως πάντα .  Το μπιπ με επαναφέρει και τραβώ από τη μασχάλη μια οθονίτσα στο 36.5 . Δεν είναι οργανικό . Είναι πάλι αυτή η ίδια γαμημένη φλόγα . Μερικοί την νιώθουν στα σωθικά , μερικοί στα πέλματα . Σε μένα πάλι όχι . 

   Θα περάσει η μέρα , έχω αρκετές εκρεμότητες . Σε αυτές βασίζομαι .