Ο τόπος και ο κόπος .

    Όταν πάτησα το πόδι μου εδώ, είχα όλα τα χαρακτηριστικά του απόκληρου. Χαμηλό ηθικό, απογοήτευση, σκαμπανευάσματα της διάθεσης, ανυπομονησία και θυμό. Είχα δουλέψει με το θυμό και δεν τον έφερα μαζί μου. Τα υπόλοιπα τα έφερα. Αυτό που είχα ως εφόδιο ήταν κι αυτό αποτέλεσμα δοκιμασιών. Ήμουν αποφασισμένος. Προϋπόθεση το να είσαι αποφασισμένος. Στις σχέσεις και στο περιβάλλον. Ο τόπος με δέχτηκε. Δεν ήμουν ο πιο εύκολος άνθρωπος. Ο τόπος με μπολιάζει, με φτιάχνει ..ευκολότερο ! Ένας τόπος μπορεί να κάνει δουλίτσα...

    Οι τόποι έχουν χαρακτηριστικά , δεν έχουμε μόνον οι άνθρωποι . Σε ένα σκληρό τόπο ο ήπιος άνθρωπος ξοδεύεται άσκοπα.  Σε έναν τόπο πολύβοο, χαοτικό ένας δομημένος άνθρωπος κουράζεται από ανασφάλειες που δεν τις αντέχει. 

   Οι τόποι έχουν ιστορία, πληγές, ευαισθησίες, δεν έχουμε μόνον οι άνθρωποι . Δεν μιλάς για σχοινί στον τόπο του κρεμασμένου. Και όπως και οι άνθρωποι, οι τόποι συνδιαλέγονται και συγχωρούν, αφομιώνουν και αποξενώνουν, απόψεις, ξένους και νεωτερικότητες. 

   Οι τόποι αλλάζουν, όχι μόνον οι άνθρωποι. Οι τόποι όμως αλλάζουν αργά. Σε δεκαετίες κι όχι σε χρόνια. Γιατί ένας τόπος δεν αισθάνεται τον χρόνο να περνά όπως εμείς.  Εμείς ; Όπως κάνουμε συχνά με τους ανθρώπους, εμείς, αντί να αφεθούμε σε έναν τόπο ολιστικά, αρπάζουμε το προτέρημά του και το κάνουμε ιδέα. Φεύγουμε για την Κρήτη για να βρούμε λεβεντιά. Εν τω μεταξύ η Κρήτη σε λίγες δεκαετίες ίσως γεμίσει με λιπόψυχους ! 

   Για τους αυτόχθονες ο τόπος είναι δεδομένος. Όταν επιλέξεις να ανδρωθείς, να βιοποριστείς και να αποστρατευθείς στο Πυθαγόρειο της Σάμου εκείνο που σε πονάει είναι οι Σαμιώτες και τα καλιά τους.. Είναι μια κατάφαση στην πατρίδα σου την οποία δεν μπορεί κανένας άλλος να την κρίνει. Δεν υπάρχει λάθος. Απλά μια αναπάντητη απορία : Τι θα ήσουν αν δεν έμενες. 

  Για τους ταξιδευτές στον αντίποδα, το δεδομένο είναι διαρκώς η ανοιχτή βαλίτσα στο πάτωμα. Είναι μια επιλογή για λίγους. Έχω δει να τρέχουν άνθρωποι προς τα κάπου , να δραπετεύουν αδιάκοπα από κάτι, ή και να τριγυρίζουν ισοβίως σαν "άλλοι τσιγγάνοι", αποδεχόμενοι την κατασκευή τους. Δεν υπάρχει λάθος. Απλά μια ανάγκη διαρκούς προσαρμογής : τι θα ήσουν αν προσπαθούσες να ενταχθείς. 

  Για όσους αλλάζουν τόπο μια ή δυό φορές στη ζωή τους τα πράγματα είναι απλούστερα. Μπορούν να ενταχθούν και ξέρουν ότι αν δεν τα καταφέρουν μπορούν να ξαναφύγουν. 

  Στη Μελιβοία έχει ξεκινήσει να έρχεται πάλι κόσμος. Το ενδιαφέρον αναζωπυρώνεται και ίσως δημιουργηθεί τάση. Είναι νωρίς ακόμα. Δεν είναι νωρίς όμως για να καταγράψω τα πρώτα μου συναισθήματα και μερικές υποκειμενικές συνθήκες. Η Μελίβοια δεν είναι ...κόπος.  

  Ο τόπος σε χαλαρώνει. Περισσότερο από άλλους. Είναι ήπιος, η Στέλλα χρησιμοποίησε τον όρο επιεικής. Το τοπίο είναι μαλακό. Η Όσσα δεν έχει αγριάδα. Τα χρώματα, όλη η παλέτα του καθησυχαστικού τόξου. Ο ορίζοντας μεγαλύτερος απ' εκεί που τα μάτια σου μπορούν να εστιάσουν. Φυσάει όλων των ειδών αέρας. Βρέχει και θες να μείνεις έξω. Κάνει ζέστη κι έχεις να κρυφτείς. Περνούν από τα μάτια σου όλων των λογιών οι κουρτίνες, ομίχλες μέσα στα δέντρα και ουράνια τόξα μέσα στο πέλαγο. Αυτό το σκηνικό φέρνει αποτελέσματα. Στους ανθρώπους δεν υπάρχει εγγενής επιθετικότητα. Η ποιότητα του χαμόγελου όταν έλθει είναι εκπληκτική. Η ποιότητα της μελαγχολίας είναι μυθιστορηματική. Οι περσόνες, οι "τυπάρες" είναι από εκείνα τα άτομα που γράφουν ποίηση με τις αντιδράσεις τους. Η αγκαλιές σπανίζουν και αργούν αλλά και οι καυγάδες είναι ρηχοί ακόμα κι αν καταλήξουν άσχημα. Δεν υπάρχουν βεντέτες. Όλοι τα βρίσκουν ξανά με όλους και οι πίκρες γίνονται καπνός από στριφτό. Κι αλλού στρίβουνε στη χώρα μας, αλλά με άλλα στερνά ξεμπερδέματα. Ξέρω χωριά, όπου πίσω απ' την πόρτα, αντί για δυό μπουφάν κρέμεται η καραμπίνα. Γεμάτη ! Όταν γίνεται το κακό λένε ότι έφταιξε η κακιά η ώρα. Η επαρχία μας είναι γεμάτη αποκαμωμένους βιοπαλεστές. Η κακιά η ώρα είναι αλλιώς σε κάθε μέρος. Εδώ, πως να το πω, δεν είναι τόσο κακιά. Δεν επιχειρώ να εδραιώσω στερεότυπα και δεν τολμώ να πω ότι έμαθα τον τόπο. Οι εντυπώσεις είναι υποκειμενικές και οι εμπειρίες ακόμη περιορισμένες. Αλλά ναι, και οι τόποι έχουν όπως οι άνθρωποι, χαρακτηριστικά. Εδραιωμένα. Αναγνωρίσιμα. Σταθερά...

    Συχνά αναφερόμαστε στη Μάνη, ως πατρίδα χαλκέντερων και αυστηρών ανθρώπων. Όταν μάλιστα θίγονται από κανέναν Μανιάτη τα δικά μας μικροσυμφέροντα, ούούού... οι χαρακτηρισμοί μας γίνονται επιθετικότεροι για να καταλήξουν σε άδικα στερεότυπα που "τσουβαλιάζουν" όλον τον πληθυσμό. Η Μάνη δεν είναι ένας κακός τόπος. Είναι απλά ο λάθος τόπος για τους επιεικείς *. Επίσης και η Μάνη , όπως κάθε τόπος, χτίζει χαρακτήρες με συγκεκριμένα αντισώματα. Τα πάει καλά δεδομένων των χαρακτηριστικών της. 

   Η Μελίβοια τα έχει πάει λίγο καλύτερα. 

   * Επιείκεια είναι η ιδιότητα του επιεικούς, δηλαδή η έλλειψη αυστηρότητας, η ηπιότητα και η κατανόηση.  Σημαίνει την ήπια και ανεκτική αντιμετώπιση ενός ανθρώπου ή μιας κατάστασης, συχνά αντίθετα προς την αυστηρή τήρηση του νόμου.Συνώνυμα: Ηπιότητα, ανοχή, έλεος. Αντώνυμα: Αυστηρότητα, σκληρότητα. Στη φιλοσοφία : Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η επιείκεια διορθώνει ή συμπληρώνει τον γενικό νόμο εκεί όπου αυτός αποτυγχάνει λόγω της γενικότητάς του.

η πρόποση

    Ας κάνουμε μια πρόποση . Σε τι ; Δεν ξέρω . Έλα να νεύσουμε στο άγνωστο που περιμένει εκεί έξω και να πιούμε μια γουλιά μαζί . Έχει σημασία . Θα μας κάνει παρεάκι για λίγα δευτερόλεπτα . Τι λές ; Πρόποση , πρόποση, χμμμμ...

  Ξέρεις ... θέλω να την πάρω σοβαρά , να ..πάρει η ευχή , να μην ζητήσω μη μου τύχει κάτι ! Να ζητήσω να μου τύχει . Τι , δεν το συνηθίζεις ; Είσαι με τα καλά σου ; Είσουνα κι εσύ σε τέτοιο σπιτικό ; Εννοώ, που σηκώνανε όλοι τα ποτήρια κι "αυτός που καθόταν στη κεφαλή" ευχόταν να μη μας βρει κανά κακό ; Τι κυνική ευχή είναι αυτή ; Και γιατί την ευχή, να την αναλαμβάνει πάντα αυτός που κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού ; Καταβάλλει μήπως περισσότερη προσπάθεια να συμβιβαστεί με τη ζωή του, από εκείνη που καταβάλουν οι υπόλοιποι ομοτράπεζοι ; Σε καμία περίπτωση . Αφού είναι ήδη σε κάποια θέση ισχύος . Για αυτό λέει ο κακόμοιρος ...μη μας συμβεί τίποτα ! Χαζός είναι, να ρισκάρει και την καρέκλα ; 

  Ευχή είναι να μας βρει καλό . Να μας τύχει κάτι . Κάτι που θα ταράξει την επιφάνεια της λίμνης μας . Μετά, δεν πειράζει που οι δυνάμεις της αδράνειας θα επαναφέρουν μια απραξία . Κάθε απραξία είναι λίγο πιο εξελιγμένη απ' την προηγούμενη. Είναι η προηγούμενη, plus μια αλληλουχία βιωμένων γεγονότων . Αν είσαι η επιφάνεια μιας λίμνης, κι εύχεσαι να μην σου τύχει τίποτα, είσαι ο αιτία που έχεις γίνει η επιφάνεια μιας λίμνης . Εδώ δεν έχει αυγό και κότα . Σταράτα πράματα.

   Ας κάνουμε λοιπόν μια πρόποση , τώρα λίγο πιο ζουμερή : Σε μια αλληλουχία βιωμένης ζωής . Και ας βάλουμε μερικά μυρωδικά από πάνω : Τέχνη ; Τι θα έλεγες για τέχνη ; Ή για λίγο φιλοσοφικό στοχασμό ; 

   Ανάμεσα στη φιλοσοφία και την τέχνη εγώ λέω, τέχνη . Θα σου πω γιατί ...  

  Μια ευχή, πάει πακέτο με τα ερωτήματα . Τα ερωτήματα που θέτει η φιλοσοφία μένουν μετέωρα . Θέλω να πω , όπου και να φτάσεις με τις απαντήσεις, βάζεις μια άνω τελεία . Ενώ τα ερωτήματα που θέτει η τέχνη παράγουν πάντα κάποιου είδους τελεσίδικη πράξη . Το έργο τέχνης.  Απαντούν στην αξίωση σου για σαφήνεια .  

    - Μα μιλάς για τέχνη ! Τι σχέση έχει η σαφήνεια με την τέχνη ; 

     Έχει ! Χορογραφία είναι ; Κεραμικό ; Ένα τραγούδι ; Αν εξαιρέσουμε την επιστήμη, η τέχνη είναι μακράν το πιο χειροπιαστό επόμενο εγχείρημα. Εν χειρίζεις . Αποδίδεις στο χώρο ένα αντικειμενικά ολοκληρωμένο μήνυμα : Μπορεί να περνάει πλήθος ματιών, αυτιών, χεριών και να αρπάζει τόσα ερεθίσματα ! Το αντικείμενο τέχνης θα ( περι ) μένει ολοκληρωμένο, δεν χάνει την δύναμη του . Είναι γωνιακό περίπτερο η τέχνη . Ενώ ένας περίπατος σε στοχασμούς είναι ένα δάσος , δάσος τολμώ να πω , ελαφρώς στοιχειωμένο . 

    Βέβαια με έναν εσωτερικό στοχασμό βρίσκεσαι "σε θέση ισχύος" Επι κεφαλής ... Μέχρι να τον εξελίξεις τόσο, ώστε να αποφασίσεις να "τον εκθέσεις", κάθεσαι στη κεφαλή του τραπεζιού (σου) και μόνον εσύ κάνεις τις προπόσεις . Μπορείς ξάφνου να αποσύρεις όλο το δημιούργημα των σκέψεών σου. Να το ξανακάνεις λευκή σελίδα, μάζα από πηλό, ή και μηδέν ! Κανένα τραύμα , έτσι ; Η φιλοσοφία είναι σαν τον έρωτα εκεί έξω . Μπορείς να βρέξεις κώλο και να μη πιάσεις τίποτε , μπορείς να πιάσεις και με στεγνό .

    Ας κάνω λοιπόν την πρόποσή μου, τώρα λίγο πιο εστιασμένη : Σε μια αλληλουχία βιωμάτων ζωής, που θα βάλουμε το σώμα μας να τα μετατρέψει σε τέχνη. Θα την εκθέτουμε με 'κείνη τη λεβεντιά που έχει ένας γονιός, ό,ταν χαρίζει εγκαίρως το παιδί του στο σύμπαν . Δεν υπάρχει πλέον επιφάνεια λίμνης , έτσι ; Υπάρχει μια ανοιχτή αλλοπρόσαλη θάλασσα . Βουτάς , βρέχεις κώλο , πάει και τελείωσε . 😊

  Να λοιπόν που, χωρίς μαθήματα δημιουργικής γραφής και χωρίς κόουτς επι κεφαλής ( sic ) , μόλις "προβήκαμε σε μια ολάκερη γνωστική διαδικασία" : Πιαστήκαμε από μια ιδέα , μια πρόποση, απλώσαμε εκδοχές, μετά σβήσαμε αρκετές ώστε να συμμαζευτεί το υλικό και καταλήξαμε σε μια συγκεκριμένη ευχή . Ε, να τώρα .... πως να στο πω ...

  Πόσο δύσκολο είναι να το κάνουμε αυτό και ασυναίσθητα ;  Ζώντας ; Αν το μόνο ερώτημα είναι αγαπώ να ζω, ή, το σιχαίνομαι, και εσύ  απαντάς : ζωή, οι ευχές μας δεν είναι πλέον μια "προσπάθεια" και οι προπόσεις μας δεν εκπορεύονται από μια κεφαλή του τραπεζιού . Ανοίγουμε τα μάτια το πρωί κι όλα είναι εκεί ! Η πάλη μας για την επιβίωση, περιέχει μια ελπίδα .

  Ας κάνουμε λοιπόν την οριστική πρόποση . Βάζω από την μπουκάλα λίγο μοσχάτο , κλουκ κλουκ κλουκ , πήρες ποτήρι ; Πάμε : 

  - Στην υγειά εκείνων που επιμένουν να κάνουν τέχνη. 

 Υ.Γ. Τι είπε το άτομο ..." Έχουμε την τέχνη, για να μην πεθάνουμε από την αλήθεια " . Φ. Νίτσε 

  

πως έγινα πετυχημένος

 

     Στην μαγειρική δίνω βάση στις κοπές . 

    Απ' την ώρα που βεβαιώθηκα ότι είμαι συστηματικός τυπάκος άρχισα να παρα..λογίζομαι για πράγματα που δεν ήταν του χεριού μου . Έκανα αυτό που, ξέρω πώς γίνεται . Σχεδίαζα με λεπτομέρειες τις επιδιώξεις μου και μετά, προέβαινα σε πράξεις . Ποτέ δεν ήταν ο σχεδιασμός για κλάματα, αυτό το δίνω στον εαυτό μου . Τα αποτελέσματα των πράξεών μου όμως έδειχναν αντίθετα από τις επιθυμίες μου .

   Απ' την ώρα που βεβαιώθηκα ότι είμαι συστηματικός άρχισα να παρα.. λογίζομαι για τα αποτελέσματα των πράξεών μου . Στο τέλος με λίγο σπρώξιμο,  τα αποτελέσματα  προσέγγιζαν ελαφρώς με τις αρχικές επιδιώξεις . Αν ξαπλώσεις και σβήσεις τα φώτα η μνήμη κάνει γιορτή .

   Στην μαγειρική , όπως είπα , δίνω βάση στις κοπές . Το κρατάμε . 

   Μαγειρεύοντας θετικούς απολογισμούς τελικά απέφευγα την ολική αναθεώρηση των σχεδίων μου . Έτσι προέβαινα σε δεύτερο κύμα πράξεων που ήτανε προσαρμοσμένες στις αρχικές επιδιώξεις . Αυτές οι πράξεις έφερναν καλύτερα αποτελέσματα προς τον μη επιδιωκόμενο στόχο . ( Με 'χασες ; Θα βοηθήσω , υπομονή λίγο , να ολοκληρώσω αυτό ) . Στο δεύτερο κύμα πράξεων πας στον αυτόματο αφού δεν ήταν πλέον αναμέννα διάφορα κόκκινα λαμπάκια . Τα αποτελέσματα συνέχιζαν να αποκλίνουν από τον στόχο.  Αλλά ποιός θυμάται, με διεξοδική λεπτομέρεια, τι ευχήθηκε εξ αρχής ; 

  Και τότε , χωρίς καμία στάση για αξιολόγηση, προέβαινα σε τρίτο κύμα πράξεων, ώστε να εδραιώσω τη νίκη . Στη σχολή μάθαμε ότι ποδήλατο που δεν κινείται ξαπλώνει . Δεν ήταν μαγειρικής . Η σχολή . Ήτανε από αυτές της Δυτικής εμπνεύσεως με χαμηλή βάση . Το χαρτί λέει διοίκηση επιχειρήσεων , όχι αστεία .  

   Πάμε τώρα ένα παράδειγμα για να ...κατανοήσεις κι εσύ την κατανόησή μου . 

   Πες βρε αδερφέ ότι είχα μια επιθυμία να μαζέψω πορτοκάλια . Έμπαινα σε άγριο χωματόδρομο προς κατεύθυνση Καλαμάτα . Σωστός ; Και για χιλιόμετρα περνούσα ελαιώνες . Όμως ήμουν Πελοπόννησο , θέλω να πω, δεν ήμουν με λάθος σχέδιο . Όταν η βενζίνη δεν θα έφτανε να γυρίσω πίσω όπως κάθε τύπος που σχεδιάζει καλά, σταμάταγα . Με τα πόδια μπορούσα να διανύσω αρκετή απόσταση ως το σούρουπο . Της μύτης μου όλο της φαινόταν ότι μύριζε εσπεριδοειδή . Αλλά , για να μη πάει χαμένο το περπάτημα γέμιζα ελιές τον σάκο μου . Σε σχέση με κάποιον που είχε μείνει κέντρο Σπάρτη, ήμουνα καλύτερα . Όταν γύριζα ( είχα ) μεσάνυχτα στο σπίτι κατάκωπος έσβηνα φώτα και ξάπλωνα . Κοιτούσα το ταβάνι . Ούτε πορτοκαλί, ούτε πράσινο . Πενήντα αποχρώσεις του μαύρου . Ήμουν εντάξει ! 

     Το πρωί δεν θυμόμουν σε ποιά φάση του μαγειρέματος κόλλησα χθες. Στο ξύσμα πορτοκαλιού ή στο λάδωμα του σκεύους ; Στις επόμενες τρείς εξορμήσεις για να μην έχω εκπλήξεις ξεκινούσα για ελιές . Έτσι, χωρίς πολύ να το σκεφτώ, αν δηλαδή είμαι ευχαριστημένος, έφτασα σε ένα απτό αποτέλεσμα. 

     Άνοιξα το λιοτρίβι .

     Ποτέ δεν ήτανε για κλάματα ό,τι έκανα. Τώρα θα ήτανε ;  Σε τι ήμουνα καλός ; Στις κοπές . Τι κάνει ένα λιοτρίβι ; Μικρά κομματάκια τις ελιές . Που είναι, δηλαδή, η πανωλεθρία ; Μιά μικρή παρέκλιση αποτελέσματος . Η βάση της Μεσογειακής διατροφής ποιά είναι ; Η ελίτσα ; Έτσι . 

    Από τότε που διάβασα τον παράλογο άνθρωπο του Καμύ , εκεί στο μύθο του Σίσυφου , βεβαιώθηκα κι από πάνω, ότι τίποτε δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία στη ζωή . Οι επιδιώξεις είναι ένα πράγμα , οι πράξεις ένα άλλο και τα αποτελέσματα είναι πάντοτε αντίθετα από τις ευχές . Οπότε χέσε τις ευχές και πράττε .  

   Έτσι έγινα πετυχημένος . 

   Εσύ ;    

   

    

μια λαγνεία για καταστροφή

   Περπατούσα αμέριμνος στην πλατεία της Αγιάς και σκόνταψα σε παλιά γνωριμία .  Άντρας νταμάρι . 

     Με είδε , έσπευσε κατά πάνω μου και ...έλαμπε όλο του το πρόσωπο . Θεώρησα ότι έρχεται κατά πάνω μου μια έκπληξη , γεννητούρια ή κάτι τέτοιο. Χαρά .  Να του έλειψε τόσο πολύ η συναναστροφή μας ; 

   - Γειά σου ! μου λέει ανυπόμονα πλησιάζοντας παράξενα κοντά μου ...

 - Καλημέρα και σε σένα . Πως είσαι ; Όλα καλά ; 

    - Είδες ;  Κάηκε όλη η Σελίτσανη  . Κατευθείαν στο ψητό .

 Έβαλα το χέρι στο στόμα . Δεν το περίμενα . 

- Τι λές τώρα ; Πότε , Είδα δυό αεροπλάνα αλλά δεν .... πολύ άσχημα ; 

  - Τη σβήσανε λέει, καθίκια, δεν έμεινε τίποτα, τίποτα . Και φεύγει !!!!  

     Πριν προλάβω να ρωτήσω οτιδήποτε, περνάει σχεδόν από πάνω μου και φεύγει . Το βάδισμά του βάδισμα νικητή, ένα πεταχτάρι . Σαν μόλις να βγήκε από πρόβα παραδοσιακών χορών . Ήταν πολύ ικανοποιημένος . Ήταν σε μια απόλυτη δικαίωση. Έδειχνε σχεδόν ευτυχισμένος . 

    Να τα πάρουμε λίγο με τη σειρά : 

    Η είδηση είναι ένα γεγονός . Το πως αναμεταδίδεται , εννοώ στόμα στόμα δεν θα το ελέγξουμε . Αν αποδειχθεί το χειρότερο σενάριο, δικαιολογεί οργή . Η σημασία και η βαρύτητά του είναι τεράστια . Άνθρωποι , περιουσίες και κόποι μιας ζωής κάθε μέρα αφανίζονται αφήνοντας τους παθόντες σε δεινή θέση . Συχνά η ίδια η είδηση επισκιάζεται από την ανάγκη ατόμων να φέρουν τον κατακλυσμό . Αυτό. 

    Σήμερα σχολιάζω την αντίδραση στην κακή είδηση . Όχι την ίδια την είδηση . 

    Πιστεύω ότι αν είχε ανατιναχτεί μια πλατεία στα Πατήσια, με εφτά νεκρούς, έτσι θα αντιδρούσε . Όχι με συντετριμένη στάση σώματος αλλά σε άναν οίστρο έπους.  Πρόκειται για συνανθρώπους μας που περιμένουν, μέρα την ημέρα , ένα κάποιο "τέλος του κόσμου" . Ο ίδιος άνθρωπος όταν βρεθήκαμε στη διαδήλωση για τα Τέμπη μου είπε... δεν θα δείξουν τίποτε, έχει "πέσει" όλο το internet από τα ίδια καθάρματα . Μετά από δυο λεπτά μου δείχνει στο κινητό του : δες κόσμο στη Λάρισσα, δες εδώ Αθήνα . Και δεν είχε την παραμικρή συναίσθηση ότι προβαίνει σε αυτοδιάψευση . Δεν είχε πέσει όλο το internet . Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που εσύ, ό,τι κι αν απαντήσεις δεν έχει καμία σημασία .   

    Ο ανθρωπότυπος αυτός με τις εκρηκτικές αντιδράσεις κυκλοφορεί αχαπάκωτος . Έχει συγκεκριμένα κανάλια πληροφόρησης , διψάει για την επόμενη τραγική είδηση . Οι αλγόριθμοι φυσικά " τον έχουν " . Βούτυρο στο ψωμί τους . Οτιδήποτε έχει τα λήμματα μας τελειώνουν , ξύπνα , θάνατος , καταστροφή , τέλος κατεβαίνει κατευθείαν στις οθόνες του . Η διασπορά της κακής είδησης είναι η απόλαυσή του . Αυνανίζει το κορμί του με θυμό . Και μετά από έναν αυνανισμό , όσο περοσσότερο το σπέρμα, τόσο πιο ανάλαφρος νιώθεις ... Η ίδια η είδηση είναι σαν πιστολιά . Εκείνος είναι πάντα στο βατήρα . 

    Ας βάλουμε σε ένα μέτρο τώρα την πραγματικότητα . 

    Στην ίδια γενιά μεγαλώσαμε . Δε ζήσαμε πόλεμο . Είχαμε να φάμε . Κάναμε την καριέρα μας και αποκτήσαμε μια στέγη . Μας περιμένει από έξω ένα αμάξι που τσουλάει . Πολλά πήγανε άσχημα κι άλλα τσούλησαν υποφερτά . Αλλά ένας υγιής άνθρωπος, χωρίς χρόνιες ταλαιπωρίες και χωρίς την ανασφάλεια του άστεγου και του άνεργου, πως καταντάει έτσι ; Ήταν έτσι από το σχολείο ; Ήταν έτσι στην αλάνα με την μπάλλα και τα γόνατα γεμάτα πληγές ; Ήταν έτσι καθώς σπούδαζε ; Όχι . Αποκλείεται . Πως κατάντησε έτσι ; Και τι μπορεί να εύχεται αυτός ο άνθρωπος για το μέλλον ; 

  Δεν πιστεύω ότι το σύμπαν συνομωτεί . Αυτά τα θεωρώ παραπλανητικά . Το σύμπαν αραδιάζει εμπρός στα μάτια σου κάθε μέρα δυσκολίες και ευκαιρίες . 

  Εκείνο που πιστεύω είναι το εξής :

  Άλλη τύχη θα έχεις αν εύχεσαι ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ 

  Κι άλλη τύχη θα έχεις αν εύχεσαι ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ . 

Ταπεινή μου γνώμη . 

   

Μια ρωγμή δεν αποκαθίσταται. Επιδιορθώνεται .

 

  Μεγαλώνουμε ανεξαρτήτως αν ωριμάζουμε. Ρυτίδες εμφανίζονται . Και ρωγμές επίσης . Μπορούμε να εξαφανίσουμε με λίγο ιατρικό ρίσκο τις ρυτίδες . Τις ρωγμές ;   

  Υπάρχουν τουλάχιστον τρείς μέθοδοι αντιμετώπισης μιας ρωγμής :

   Μπαλώνεται . Από τεχνικής άποψης ένα μπάλωμα δεν κάνει λειτουργικότερο το οικοδόμημα . Η αδυναμία και η αστοχία των υλικών συνεχίζουν να παράγουν φθορές.

  Καμουφλάρεται . Από τεχνικής άποψης είναι το χειρότερο . Από οικονομικής το φθηνότερο. Καλύπτεται προκειμένου να μην την θυμάται κανείς . Το αποτέλεσμα της ανευθυνότητας είναι μια μετάσταση της ζημιάς σε κάτι οδυνηρότερο , έως και μη αναστρέψιμο .

   Ενσωματώνεται ενίοτε με αριστουργηματικό τρόπο με την εξέλιξη του φέροντος υλικού . Όπως στον τοίχο της πιο πάνω έκφρασης του καλλιτέχνη . Με την επιδείνωση της κατάστασης το όλον συνεχίζει να συμβιώνει με την πληγή . Παράγοντας σε κάθε φάση νέες οπτικές και προκαλώντας αντιδράσεις .

  Μια ρωγμή , επιδιορθώνεται ; 

   Αν μιλήσουμε με όρους ψυχικής υγείας, πρωτίστως πρέπει να αξιολογήσουμε τη φύση και τη σοβαρότητα της ρωγμής. ( Γι αυτό και η επιστήμες ψυχικής υγείας είναι ένας ιατρικός κλάδος. ) Οι σοβαρότερες ρωγμές προκαλούνται από συμπεριφορές μας στο κρίσιμο οικοδόμημα που λέγεται εμπιστοσύνη. Είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να ονομαστεί «σπίτι». Τυχεροί και άξιοι ταυτόχρονα όσοι συναντήθηκαν με συντρόφους που τίμησαν τούτη τη σύμβαση. Είχαν τα μάτια τους ανοιχτά και προτεραιότητα την αλληλεπίδραση. Χαμηλό εγωϊσμό. Υψηλό αλτρουϊσμό. Για όλους τους υπόλοιπους μέσες άκρες ισχύουν σκληροί κανόνες και έχουν στηθεί και οδοφράγματα ! Είναι που θα πέσουν, σε τι ανθρώπους εννοώ... 

  Μικροσκοπικές ρωγμές παράγουν αδικαιολόγητη ανησυχία σε συγκεκριμένους ανθρώπους . Στον αντίποδα, εμφανείς, βαθιές ρωγμές, δεν είναι αρκετές για να ανησυχήσουν άλλους . Συνεχίζουμε να προσπαθούμε να συμβιώσουμε με τους ανθρώπους στους οποίους πέσαμε πάνω από συγκυρία ή από κακό υπολογισμό. Εκείνο που αρνούμαστε είναι η ελευθερία μας να αλλάξουμε περιβάλλον. Γιατί οι τεχνικές μας δεν αλλάζουν. Οι δυνάμεις μας δεν αυξάνονται. Και το φρόνημά μας εξαντλείται. Οπότε ο εγκλωβισμός ή όχι σε μια συνθήκη, καθορίζει τελικά την έκβαση των πραγμάτων. 

   Λίγο πολύ είμαστε όλοι πρωταγωνιστές του ίδιου μελοδράματος :

    Από τα τρυφερά μας χρόνια παγιώνουμε τις τεχνικές δεξιότητες και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταστάσεις . Το περιβάλλον στο οποίο αναπτυσσόμαστε είναι καθοριστικής σημασίας . Και η πρώτη ύλη μας επίσης. Πως να το πω… Γεννιόμαστε με τα εργαλεία σε κατάσταση αναμονής. Βλέπουμε τους γύρω μας να τα χρησιμοποιούν. Ζηλεύουμε και αποστρεφόμαστε τις πρακτικές που παρακολουθούμε. Παίρνουμε όρκους να μην υιοθετήσουμε μερικές. Ενσωματώνουμε με χαρά άλλες.

    Και μετά αρχίζουν οι ρωγμές μας να καταφθάνουν . Και τότε πιάνουμε δουλειά . Με τα εργαλεία και με τις τεχνικές δεξιότητες που λέγαμε… Είναι φυσικά άδηλο το αποτέλεσμα. Μπορούμε να εξελιχθούμε σε ιπποπόταμο ή σε πεταλούδα . Εκείνο που οφείλουμε στους γύρω μας ανθρώπους, είναι να κινούμαστε αναλόγως. Γύρω τους, δίπλα τους, επάνω τους, απέναντί τους με μια σχετική επίγνωση σε τι πλάσμα έχουμε εξελιχθεί .

  Ταύρος σε υαλοπωλείο . Πασχαλίτσα σε παιδική παλάμη. Επίγνωση. Πασχαλίτσα σε υαλοπωλείο . Ταύρος σε παιδική παλάμη. Επίγνωση.

  Είναι πολύ επικίνδυνο για μια πεταλούδα, ένα κοπάδι από ταύρους, που καταφτάνει ορμητικά. Καλύτερα να μην έχει πρόσφατα βρεγμένα τα φτερά της.

  Υπάρχει και ένας τέταρτος τρόπος αντιμετώπισης μιας ρωγμής. 

   Η επιδιόρθωση. 

  Τον κράτησα για το τέλος σαν την ένεση της αισιοδοξίας :

  Πρόκειται για μια διορθωτική εμπειρία . 

  Μακάρι να ευτυχήσουν όλα τα πλάσματα σε τούτη την ευλογημένη ευκαιρία. 

  Τι θα κάνουν με αυτή ; 

  Ο καθένας και από κάτι .

το μουγκοχώρι*

 

   Πως τα πας με τις επικοινωνίες , αδελφέ ; Νιώθεις ότι σε ακούνε ; 

   ______

   Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η ομιλία δεν αποτελούσε απλώς μέσο επικοινωνίας, αλλά τον κύριο και αυτονόητο τρόπο αλληλεπίδρασης. Οι καθημερινές απλές δραστηριότητες, όπως ο προσανατολισμός στον χώρο, η γνωριμία με αγνώστους, η ανταλλαγή προϊόντων και η επαγγελματική συνεργασία, η διατήρηση φιλικών σχέσεων, προϋπέθεταν τη διεξαγωγή προφορικής συζήτησης . Εκείνης της αλληλεπίδρασης δυό τουλάχιστον ανθρώπων.

    Ο ένας μιλούσε και μετά σιώπαινε. Ο άλλος άκουγε και αφού κατανοούσε, απαντούσε ! Και με αυτόν τον τρόπο όταν χώριζαν είχε πάρει ο καθένας μαζί του τις απόψεις του άλλου ! Ναι .

    Σήμερα ; Βρισκόμαστε σε μια διαρκή έκκληση χωρίς ανταπόκριση, κάτι σαν το παρακάτω :

   - Θέλω να με ακούσεις λίγο . Θέλω να προσπαθήσεις ειλικρινά να με ακούσεις . 

    Σκέφτομαι την εξής υποθετική φάση :  Θεατρική σκηνή , σανίδια . Και μπαίνουν από τις δυό πλευρές ηθοποιοί . Με την διαφορά ότι κάποιος "καλικάντζαρος" έχει φέρει, έτσι από πονηριά τους πρωταγωνιστές από δέκα παραστάσεις της ίδιας πόλης και τους πετάει ταυτόχρονα μέσα. Ο καθένας ξεκινάει να παίζει τις ατάκες του. Κανείς δεν προσδοκά την συμμετοχή κανενός . Χάβρα Ιουδαίων . Και το κοινό από κάτω εμβρόντητο . Να ακούει Ίψεν και Καμπανέλη και Σαίξπηρ και Άρθουρ Μίλερ ταυτόχρονα. 

   Πρακτικά είτε μπορούμε να μιλήσουμε όλοι, είτε είμαστε μια ανθρωπότητα από μουγκούς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Βρισκόμαστε σε ένα απέραντο μουγκοχώρι .

  * αναφορά στο βιβλίο της Θεσσαλονικιάς Βάσως Καλαντίδου ( Το μουγκοχώρι ) εκδ. Ενύπνιο.

remigration ( συμφωνούμε ή διαφωνούμε ; )

γοητευτικός ακροδεξιός πολιτικός

μετανάστες στα αμφιθέατρα 

  

   Η επιφυλακτικότητα προς τα επιτεύγματα της επιστήμης στην φυσική την βιολογία την ιατρική, η επανα-προσκόλληση στις «παραδοσιακές» αξίες, ο στείρος αρνητισμός σε κάθε προτεινόμενη και δοκιμασμένη μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, η βίαιη  αντίδραση σε νομοθετήματα βασικών δικαιωμάτων για το φύλο και τη διαφορετικότητα, η φοβική αντιμετώπιση της οργάνωσης των θεσμών με συστήματα πληροφορικής, ακόμη κι αν πρόκειται για τα αρχεία των υποθηκοφυλακίων, οι επιθέσεις σε αμιγώς πολιτιστικούς θεσμούς και ερευνητικά ιδρύματα με καινοτόμο ατζέντα. Όλα αυτά γίνονται πλέον συνηθισμένες ειδήσεις στα περιθώρια της επικαιρότητας. Και στο βάθος μια διαπίστωση : ότι οι μεταναστευτικές ροές είναι η κύρια αιτία για την επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου και την κατάντια των συνταξιοδοτικών μας παροχών. Αυτό πια έγινε η προμετωπίδα του ελληνικού καφενείου. 

    Κι όσο η MAGA ατζέντα κάνει μετάσταση στην Ευρώπη, με φουρνιές «γοητευτικών πολιτικών», σαν το παληκάρι στη Σαξωνία που γιορτάζει το 45% του,  εμείς ετοιμαζόμαστε να στρογγυλέψουμε τις ευθύνες μας για τις επιδόσεις του Ελληνισμού και την κατάσταση της χώρας μας. Με μεγάλη αγαλλίαση ενσωματώνουμε και αναμεταδίδουμε τα βασικά συμπεράσματα των μεταλλαγμένων φασιστικών ιδεολογιών, ως βίβλους μιας αναγκαίας εθνικής παλιγγενεσίας ! Τα κάποτε αποκρουστικά (για καλλιεργημένους ανθρώπους) παραπάνω συμπτώματα, δεν ενοχλούν. Οι καταστροφικές μας επιλογές και η ολιγωρία στην ουσιαστική πρόοδο που επιδείξαμε μεταπολεμικά δεν πρέπει να παραχώνονται στις προεκλογικές μας αβελτηρίες. Θέλω να καταγράψω μια νηφάλια άποψη πριν ανέβει πάλι με τον γνωστό τρόπο το "ελλατωματικό εθνικό μας θερμόμετρο".  Η νηφαλιότητα φεύγει η κάλπη έρχεται ... ( Η μέρα φεύγει το johny walker έρχεται ) .

   Θεωρώ λοιπόν ότι θα βοηθούσαν οι παρακάτω διαπιστώσεις και τις γράφω ( κουβέντα να γίνεται ) : 

o   Το οργανωμένο έγκλημα δεν εδραιώθηκε πρόσφατα από Πακιστανούς, Κενυάτες και Σύριους. Τα μεγάλα κεφάλια ήταν πάντα οι ντόπιοι νταήδες. Ο καθένας έχει εξάλλου κι από δυο κανάλια και τρεις ποδοσφαιρικές ομάδες. Οι παράνομες μεταφορές ναρκωτικών καπνού και πετρελαίων δεν πραγματοποιούνται από εφήβους βαποράκια. Στα τραίνα τα κρυφά βαγόνια δεν είναι αλλοδαπών συμφερόντων. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε ; 

o   Η ζημίες από την πολιτική διαφθορά και οι επιπτώσεις από τις χρηματοοικονομικές προσαρμογές είναι τόσο τερατώδεις που είναι γελοίο να λυπόμαστε για τα τρία κέντρα μεταναστών που παρείχαν ιατροφαρμακευτική & επισιτιστική βοήθεια σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε ;

o   Η φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων από τις ακταιωρούς σε σύγκριση με τις κοκορομαχίες πανάκριβων τρίτης, τέταρτης, πέμπτης γενιάς αεροσκαφών στο Αιγαίο είναι οικονομικές αφαιμάξεις πολύ διαφορετικού μεγέθους. Μέρα με τη νύχτα. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε ;

o   Οι θέσεις εργασίας που διεκδίκησαν οι μετανάστες δεν καλύφθηκαν από τον ντόπιο πληθυσμό. Ο καθένας θα προτιμούσε να δίνει σε Ελληνόπουλα οδηγίες πως να μαζέψει αγκινάρες. Ήταν κυρίως για επαγγέλματα που η Ελληνίδα μάνα ντρεπόταν το δικό της παιδί να τα επιλέξει. Ήταν για τα καράβια και για την οικοδομή.  Σε αρκετά αγροτικά ελληνικά χωριά την εποχή της συγκομιδής και σε αρκετά τουριστικά ελληνικά χωριά κατά τη θερινή περίοδο επικρατεί μια "δίψα" για περισσότερους μετανάστες. Με το πέρας των παραγωγικών μηνών όλοι στρεφόμαστε εναντίον τους. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε ;

o   Η πίεση που ασκήθηκε στο στεγαστικό από τους ανθρώπους που τελικά παρέμειναν στη χώρα μας αυτή την δεκαετία αφορούσε κυρίως υποβαθμισμένα έως και εντελώς εγκαταλειμμένα οικήματα. Η πίεση που ασκήθηκε από την επέλαση των βραχυχρόνιων μισθώσεων αφορούσε την συντριπτική πλειοψηφία των «καλών κατοικιών». Συμφωνούμε ή διαφωνούμε ;

o   Τέλος, για να βγάλω τον ελέφαντα από το δικό μου το δωμάτιο, η παρουσία και η οργάνωση αλλόθρησκων μειονοτήτων δεν ευθύνεται για την αδιαφορία της νεολαίας μας να τιμάει και να  παρακολουθεί τα ελληνορθόδοξα τελετουργικά και λατρευτικά ήθη. Εβραίοι και Τούρκοι κατά το παρελθόν χωρίς κανένα πρόβλημα συγκατοίκησαν έως και διοίκησαν ελληνικές δημοτικές περιφέρειες . Θήτευσαν και στο κοινοβούλιο με εξαιρετικά αποτυπώματα . Θυμηθείτε τον Ισραηλίτη Δήμαρχο Ιωαννίνων. Δεν ονειροβατώ. Ξέρω ότι σε αυτό δεν πολυ συμφωνούμε ... 😔  Αλλά ας συμαζέψουμε την κουβέντα : Τέσσερις έννοιες ...

ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ - ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΗ - ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ - ΠΟΓΚΡΟΜ *

Υπάρχει μια ολοφάνερη υποχώριση του ανθρωπισμού όσο προχωράμε προς τα δεξιά ... ( sic ) 

   Η επανα-προώθηση ( remigration ) ως γενική ιδέα δεν με απωθεί ! Πάντα θα υπάρχουν πληθυσμοί που λειτουργούν με πρακτικές παράσιτου στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, επιδιώκοντας να περάσουν απαρατήρητοι φορολογικά και ωφελημένοι από τις επιδοματικές πρόνοιες.  Δεν είμαι υπερ του συστηματικού παρασιτισμού. Μη δυνάμενοι να απορροφηθούν πληθυσμοί καλό είναι να ανακατευθύνονται παραγωγικά και συστηματικά. Η γενικευμένη επαναπροώθηση με συνοπτικές διαδικασίες είναι ωστόσο μια κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε ; 

    ____________________

* ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΓΚΡΟΜ ΕΠΙΤΕΛΟΥΝ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ , ΜΙΚΡΟΤΕΡΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΚΙΝΕΖΟΙ & ΤΟΥΡΚΟΙ , ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΒΙΑΙΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΗ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ. ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟ ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ ΧΩΡΕΣ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ. 

   

η επίκληση

 

      Ζεματάνε τα τσιμέντα πάλι πάνω. Δεν υπάρχουν φράγκα για ξυλεία, κεραμίδι. Το σπίτι καραφλό, το όνειρο μισό και περιμένει. Η πλάκα βολικιά μόνο για μια δουλειά. Για να στεγνώνουνε τα εσώβρακα αραδιασμένα δίπλα στις φανέλες. 

   Ζεματάνε και τα δάχτυλα που ψάχνουνε τη τσέπη μήπως έχει ξεχαστεί κανά τσαλακωμένο τάληρο. Δυο παπαδάκια θα ήτανε μια κάποια αναβολή στην αγωνία.

   Ζεματάνε και τα ποδάρια μου τα γαμημένα μέσα στα ξεροπάπουτσα, γιατί χθες βράδυ βγήκανε νύχτα ρημαγμένα και πάλι σήμερα χωθήκανε αξημέρωτα. Το πότισμα δεν περιμένει, ήτανε η σειρά μας στην πομόνα. Ξέχασα ; Πάει ! Μετά από έντεκα ημέρες η σειρά μου πάλις .

   Ζεματάει και η αδικία μου, γαμώ τη μάνα γη, θου Κύριε φ.. που κάθε χρόνο αν δε μας βγάλει τη ψυχή δε μαρτυράει τι θα γίνει. Μέχρι να ξεκινήσουμε το μάζεμα τα συκώτια στο λαιμό. Αρχίσανε να πέφτουν πριν την ώρα τους οι τζούνες.

   Ζεματάνε και οι άδειες οι μπύρες στα σοκάκια. Παρέλαση. Όρθιες και στοιχισμένες πάνω στις κοτρώνες, όλες ίδια μάρκα, όλες ίδιο μπόϊ, πάντα χαμηλότερο των περιστάσεων. Όλες δυο γουλιές με το στανιό η τρίτη.

  Ζεματάει και το μέτωπο. Μια στροφή στο μανίκι ακόμη, να βρεθεί στεγνό να κάμω  ένα σκούπισμα στα φρύδια, να μπορέσω να κοιτάξω προς την Αμέρικα, αν έρχεται καμιά σταλιά βροχή απόψε.

    Και δε με φτάνει όλο αυτό... Έχω και τη μάνα μου να με ρωτά με 'κείνο το βλέμμα, σα μουγκή, πως πάει φέτο. Λες και ξέρει κάποιος απ’ τους γιούς να πει. Έτσι, ρωτάνε οι μάνες, γιατί έτσι, μάθανε να είναι παρούσες. Μάνα που δε ρωτάει δεν είναι μάνα.

  Κι η μάνα του Χριστού ; Κι εκείνη να ρωτάει αν τη γιόρτασα με όλη μου τη ψυχή και φέτο το 15γουστο. Και να χαμηλώνω τα μάτια. Δε μου φτάνει ο νταλγκάς να με κοιτάει και μισό το μάτι του παπά. 

  Κάτι μου λείπει εμένανε, από αυτή την ιστορία. Με τη Μάνα του Χριστού θέλω να πω. Δεν το 'γραψε κανείς : Πού Του άπλωνε τα σώβρακα και τις φανέλες ; Ψάχνω και δε το βρίσκω. Όλο για Παρθένες και Αρχάγγελους. Τραντάζεται σα μουλάρι το μυαλό μου. Προσπαθώ να το κρατήσω στο σωστό το δρόμο. Κανένας δε μου λέει το πιο απλό. Κανένας δε μου λέει τι γινότανε με τις φανέλες. Με δυο κουβέντες, όπως τα λέει ο Μάρκος στο ραδιόφωνο της Πόπης. Το και το… λαϊκά να τα χωρέσει η κούτρα μου. Απλώνατε τότες σώβρακα ; Είχανε μανταλάκια ; Ξεφεύγω Παναγιά μου να με συμπαθάς. 

    Να’ ρθω να σε ανταμώσω κάτω στην ακρογιαλιά, απόψε εκεί Παναγιά μου. Μα το Θεό θα ‘ρθώ. Μονάχα να μου ξηγηθείς μόρτικα. Εσύ πού τα άπλωνες. Ντροπή είναι ; Εγώ σου λέω :

   Η μάνα η δικιά μου ανεβαίνει σα δε βρέξει και τα απλώνει από Ανατολικά. Φανέλες έξι, σώβρακα πέντε, μανταλάκια επί δύο. Και κατεβαίνει βαστώντας το σίδερο στις ραγισμένες πλάκες . Να πάει καλά, να της στεριώσω και το κάγκελο στα σκαλιά , φέτος. Να πάει καλά.

   Να ‘ρθω να σε ανταμώσω κρυφά Παναγίτσα μου. Πράμα δε μου λες. Πέ μου. Θα βρέξει απόψες ; Ή να πω τη μάνα μου ξανά να ‘πλώσει ; Τι σε ρωτάω ; Δύσκολα ; Μη μου τη βγάζεις τη ψυχή. Πέ μου. Απλώνατε εσείς ; Πόσες φανέλες, πόσα σώβρακα ; Και για τα μανταλάκια Σου ούτε που θέλω να ξέρω. 

   Παράδες για λαμπάδα δεν έχω. Να με συμπαθάς. Τη θέλω πίστωση απόψε τη χάρη. Ρίξε μια βρόχα για να ξεδιψάσουνε. Και δε θα σε ξαναρωτήσω για τις φανέλες. Ζαλούρα ήτανε. Που μου ήρθε , ούτε που ξέρω. Να. Κοίταζα απέναντι τη ταράτσα. Μου 'ρθε. 

   Αχ Παναγιά μου. Μη ρωτάς...

   Τίποτα. Τίποτα. Τα ίδια.

   Έτσι μου ‘ρχεται να τη πετάξω, μια λευκή φανέλα. 

   Απόκαμα. 

από «το Μουγκοχώρι» στο "μεγάλο μας χωριό" την κοινωνία

  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΜΕΤΑΞΟΧΩΡΙΟΥ  (27 8 26)

Εδάφια από «το Μουγκοχώρι» της Βάσως Καλαντίδου ...

    Ακόμα και τα πουλιά, μουγγά είναι . Όταν δεν μιλάς, ακούς !

    Για πρώτη φορά είχα επαφή με όλες τις αισθήσεις μου.

    Το παράθυρο που κοιτούσε τη θάλασσα ήταν η πυξίδα μου. 

    Τραύματα που ωρύονται, η Σταύρωση του Σκότους μέσα μας, μια ανάσταση έχουμε ανάγκη όλοι μας.

    Κάθονταν αμίλητοι και κοινωνούσαν την μοναξιά τους.

    Πίστεψα ότι το σπίτι αυτό θα άρεσε σε ΕΚΕΙΝΗ.

     Μη σε ξεγελάνε τα χωρατά μας, είναι ο τρόπος μας να ξορκίσουμε τον φόβο μας, μου είπε, πίνοντας μονοκοπανιά το πιοτό της εξομολόγησης. Όλοι το φοβούνται τούτο το μέρος. Γι' αυτό δεν έρχεται κανείς να δουλέψει εδώ. Θαρρείς πως δεν έχουνε ανάγκη το μεροκάματο; Το 'χουν και το παραέχουν. Μα ο φόβος... Και ξέρεις τι φοβάται περισσότερο ο άνθρωπος; Αυτό που δεν καταλαβαίνει. Αυτό φοβάται.

    Την ξέγραψα. Την έθαψα για πάντα . ( Πόσο κομμάτι σου παίρνει μαζί του αυτό το δέμα στο χώμα ; ) .

  ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ : 

    Η Βάσω Καλαντίδου ακουμπάει ευγενικά τα ηθικά ζητήματα . Δεν ηθικολογεί. Θίγει χωρίς να σε πνίγει . Μου αρέσει ιδιαίτερα ο γερός υπαινιγμός στην γραφή  , τον θεωρώ όχι μονάχα εξυπνάδα αλλά και ήθος . Θέλω να κοντοστέκομαι και να σκέφτομαι τις ήττες μου και τα ζητήματα στα οποία είμαι εκτεθειμένος χωρίς να με δέρνει κανείς.

   Ο αναγνώστης που θα τραβήξει από τον πάγκο βιβλιοπωλείου ένα τέτοιο βιβλίο, χωρίς τα στολίδια της επικαιρότητας και το σπρώξιμο των μεγάλων εκδοτικών οίκων , είναι αρκετά καλλιεργημένος. Δεν χρειάζεται να τον πάρεις από το χέρι στα σταυροδρόμια της σκέψης.

  Η αδυναμία ολοκληρωμένης επικοινωνίας εξ αιτίας των τραυμάτων είναι ο κανόνας μεταξύ μας . Έχουμε γίνει πλέον ένα τεράστιο μουγκοχώρι. Εκτός αν ονομάσουμε επικοινωνία τις αναρτήσεις και τα σχόλια των βιαστικών πληκτρολογίων. 

    Με το ζήτημα της αδυναμίας επικοινωνίας έχουν ασχοληθεί καθιερωμένοι συγγραφείς και σύγχρονοι φιλόσοφοι. Ο Αλαίν ντε Μποτόν έχειγράψει δυο ιδιόμορφα μυθιστορήματα διανθισμένα με παρένθετες αναλύσεις . Το χρονικό του έρωτα και το Ειδήσεις . Στο πρώτο χρησιμοποιεί σαν ήρωες ένα τυπικό σημερινό  ζευγάρι από την στιγμή του πρώτου φλέρτ μέχρι την στιγμή που η σχέση τους έχει ολοκληρωτικά καυτηριαστεί. Στο δεύτερο εξηγεί πως ο πρωϊνός κατακλυσμός των ειδήσεων που δεν μας αφορούν εμποδίζει κάθε πρόοδο και ανασύνταξη στο μυαλό μας και τι μπορεί να σημαίνει μια αναμμένη τηλεόραση στο σαλόνι. Πηγαίνοντας προς τα πίσω … 

   Θεωρώ τον Κάφκα ένα εξαιρετικό κοινωνικό ανθρωπολόγο πριν η επιστήμη αυτή καθιερωθεί στα γνωστικά μας αντικείμενα. Και τον Μίλαν Κούντερα. Αν πάμε στους κλασσικούς τα χέρια μας δεν θα μπορούν να κρατήσουν ούτε τα εξώφυλλα των βιβλίων που με αγωνία ανατέμνουν την αδυναμία καλλιέργειας υγιών ανθρώπινων σχέσεων. 

   Σήμερα παρουσιάζεται το εξής στρεβλό καθεστώς : Αναπτύξαμε έναν θαυμασμό για την υγιή μοναχικότητα. Και μετά, όπως έγινε με τα εργατικά δικαιώματα, τον φεμινισμό, την Λοάτκι ατζέντα και την οικολογία, θεοποιήσαμε την πρόοδο που επιτύχαμε , χύνοντας την καρδάρα με το γάλα. Από τον θαυμασμό για την υγιή μοναχικότητα περάσαμε στους ηλίθιους όρκους για μόνιμη μοναξιά. Πισωγύρισμα.

   Πολλά πισωγυρίσματα έχουν μικρές επιπτώσεις στις κοινωνίες : 

Η γυναίκα δεν δέχεται σκαμπίλια στον ποπό της χωρίς να το ζητήσει : πρόοδος. Η γυναίκα δεν δέχεται καν να ζητήσει σκαμπίλια στον  ποπό της : ένα μικρό πισωγύρισμα. Ο εναλλακτικός ερωτικά άνθρωπος μπορεί να καθίσει σε ένα κεντρικό μπαράκι της πόλης και να ψάξει όπως όλοι μας, έναν ταιριαστό του σύντροφο : πρόοδος. Δεν υπάρχει λίστα σε κανένα κόμμα που να μ ην διαφημίζει πάνω πάνω ότι περιλαμβάνει έναν άντρα και μια γυναίκα με ειδικές σεξουαλικές προτιμήσεις : ένα μικρό  πισωγύρισμα. Και ούτω καθ’ εξής… 

   Το πισωγύρισμα όμως από την υγιή μοναχικότητα προς τον ισόβιο μοναχισμό δεν είναι ένα μικρό αθώο πισωγύρισμα. Εξυπηρετεί και το σύστημα . Οι άνθρωποι δεν φτάνουν να αναπτύξουν εμπιστοσύνη ο ένας για τον άλλον. Είναι με το δίκαννο στο το χέρι. Και τι δεν μπορεί να συμβεί ; Οργάνωση στην κοινωνία από κάτω προς τα πάνω : 

  Η ατζέντα καθορίζεται από το σύστημα. Και η πρόοδος είναι εκείνη που σερβίρεται στις δωρεάν πλατφόρμες σε στήλη κάθε πρωί. Μέσα στην οθόνη τρέχει η σκέψη μας και δίπλα η επιδίωξή τους και δεν μπορείς να κοιτάξεις μονάχα αριστερά. Πέφτει το μάτι σου και στην απαστράπτουσα στήλη δεξιά. Γιατί διαλέχτηκε η δεξιά πλευρά στην οθόνη για τα υποσυνείδητα φυτευτά μυνήματα ; Μελετημένο. Αλλά και κυνικά δεικτικό. Ο κόσμος σπρώχνεται προς τα δεξιά μέχρι να καταλήξουμε ένα τσούρμο από φασίστες.Εάν το σύστημα χρειαστεί ένα κύμα από μίσος για τους μετανάστες μέσα σε δυό εβδομάδες έχει δημιουργηθεί ένα κύμα από μίσος για τους μετανάστες. Εάν πάλι το σύστημα βαρεθεί και χρειαστεί να πουλήσει σουτιέν, μέσα σε δυο εβδομάδες όλος ο πλανήτης αγοράζει σουτιέν. Ακόμη και οι άβυζες. 

    Τι πρέπει να κάνουμε ; 

   

      

Η διαφύλαξη της προσωπικής ελευθερίας, ως προϋπόθεση ουσιαστικής κοινωνικότητας .

      Ποιος είμαι , τι χρειάζομαι και τι όχι. Επειδή η στρέβλωση μπορεί να ελεγχθεί μόνον από τον εαυτό μας ( Μια ματιά μου σε χειραφετημένους συνανθρώπους μας ) .

  Παράδειγμα 1. Η Ρ και η Σ. Ο τρόπος που εξυπηρετούν πρώτα την εστίαση και τη φροντίδα στον εαυτό τους. Γύρω προσέρχεται άτομο με άτομο μια επόμενη ομάδα εργασίας. Εκείνες ακόμη δεν παρατηρούν. Δεν υποδέχονται έναν έναν τους «ορεξάτους» για καλημέρες όλων των ειδών. Με το πέρας της προσέλευσης, αφού έχουν φέρει το κορμί και το πνεύμα τους εκεί που θεωρούν ότι τους αξίζει, στρέφονται αποκλειστικά προς την ομάδα, ανοίγουν τον προσωπικό τους χώρο κι απευθύνουν ένα βλέμμα σύνδεσης στον καθένα, με τη σειρά, ευθύβολο και στιβαρό. Το χαμόγελο είναι εκεί κάποιες φορές στος 24°C,  κάποιες άλλες στους 34 °C. Δεν πειράζει. Το σώμα ζει μαζί μας και δεν καθρεφτίζει κανενός άλλου την συγκοιρία. Με ένα δυο λόγια η Ρ και η Σ καλωσορίζουν γεναιόδωρα την ομάδα, τοποθετώντας στον χώρο χωρίς αμφισημίες την νέα συνθήκη. Τώρα όσοι το αισθάνεσθε κι εμείς μαζί σας μπορούμε να μπούμε στο ΕΜΕΙΣ. Όποιος αισθανθεί ότι δυσφορεί να μην διστάσει να πάρει δικαίωμα . 

     Για το δεκάλεπτο εσωστρέφειάς τους που προηγήθηκε δεν δίνουν σε κανέναν λογαριασμό. Για τις καλημέρες που δεν απάντησαν, έχει απευθυνθεί μια διορθωτική ανταπόκριση. Το σώμα και το πνεύμα τους είναι ευχαριστημένο και έτοιμο να ξοδευτεί για συγκεκριμένους λόγους και καθορισμένο χρόνο. Με το πέρας της διαδικασίας δεν έχει κανένας αμφιβολία ότι ήταν απόλυτα παρούσες. Μετά το «κλείσιμο» του ΕΜΕΙΣ, και εάν το σώμα τους το αντέχει, επιλέγουν και δίνουν λιγοστά εισιτήρια πρόσβασης σε «εισβολές» που είναι εύστοχα διατυπωμένες και κατόπιν πάλι με τρόπο που δε χωράει καμία αμφιβολία, ξανα αποσύρονται σε όσα υποσχέθηκαν στον εαυτό τους σήμερα το πρωί. Και πάλι έχουν αποσυνδεθεί από τους μικρούς και άσκοπους αποχαιρετισμούς. Η «εξυπνάδα» του καθενός ψάχνει σε ποιόν θα εκτοξευθεί. Όχι σε εκείνες. Οι βουλιμικοί ένα γύρω με την πρώτη καταλαβαίνουν ότι για την αγόρευσή τους, ή το πρωϊνό ξεμούδιασμα της γλώσσας τους η Ρ και η Σ δεν θα είναι άλλα τέσσερα δεκτικά αυτιά.- Βρίσκουν λοιπόν και εκείνοι κάποιον ενοχικό ανελεύθερο άνθρωπο που ντρέπεται να οριοθετήσει τη μέρα του και του παίρνουν το σκάλπ. Μερικές φορές δεν είναι συγκεκριμένο πράγμα αυτό που η Σ και η Ρ …δείχνουν να βυθίζονται. Είναι απλά μια διαδικασία που διαρκεί μέχρι την αποθάρρυνση των άλλων. Σωτήρια. Δουλεμένη. Απαραίτητη. Και πλέον, αυτόματη.

  Παράδειγμα 2. Η Γ. Δεν “σπαταλιέται”. Κλείνεται στον εαυτό της, μόλις νιώσει την ανάγκη, όπου κι αν βρίσκεται ! Αυτό αρκετοί άνθρωποι δεν το θεωρούμε αυτονόητο δικαίωμα. Δεν έχει σημασία για την Γ. εάν εκείνη τη στιγμή μετέχει σε πολυκοσμία ή και σε στενή παρέα. Παίρνει το χρόνο της να ρίξει μια ματιά σε ένα κείμενο που βρέθηκε σε περιοδικό στο τραπεζάκι. Δεν ακούει και δεν νεύει, δεν στρέφεται προς την κατεύθυνση των ήχων, μοιάζει σαν να είναι εκείνη τη στιγμή σε μια σοφίτα με το τετράδιό της και μια γάτα στα πόδια. Εξακολουθεί να μην αποτελεί πρόβλημα στην επικοινωνία των υπολοίπων αφού η ενέργειά της και η στάση του σώματος μπορούν να δίνουν ταυτόχρονα και τις δυο πληροφορίες. Είμαι εδώ με την αύρα μου, όλη η χαλαρή μου παρουσία προσθέτει ζεστασιά στο μικροκλίμα μας, δεν σας απορρίπτω αλλά ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή είναι ολοφάνερο ότι δεν συμμετέχω στα δρώμενά σας. Ο λόγος είναι ότι με συνεπήρε αυτό το περιοδικό. Και από την πρώτη ματιά η σελίδα που έχω μπροστά μου, φαίνεται ότι θα μου προσφέρει, την κρίσιμη φρεσκάδα της στιγμής. Μόλις δω ότι το ερέθισμα με μπόλιασε θα αποφασίσω εάν θα επιστρέψω ολάκερη ή θα το πάρω για να πάω σε διπλανό καναπέ. Φαίνεται αγενές ; Δε στρέφεται προς κάποιον. Ασυναίσθητα πλέον επιβάλλεται η διαδικασία μου αυτή, ακόμη κι αν δίπλα μου ο Τ. έχει ανασηκώσει τη κιθάρα κι αρπίζει, κι η Κ. εξηγεί την χθεσινή της εμπειρία. Με το δικαίωμα που έχω κατοχυρώσει και απονείμει στον εαυτό μου και για όσο περιμένουμε όλοι μαζί να φουντώσει το πάρτι, δεν θεωρώ ότι είναι υποχρέωση κανενός να καλύψει την αμηχανία των υπολοίπων. Ο Τ. προκαλεί την προσοχή θρέφοντας την ανάγκη του. Εγώ δεν προσκαλώ για αλληλεπίδραση ακούγοντας επίσης μια ανάγκη μου. Εάν ερωτηθώ για την παρουσία μου στο πρόγραμμα που ακολουθεί, θα διακόψω την ανάγνωση και θα δώσω την σύντομη πληροφορία. Μετά θα αποτραβηχτώ αυτομάτως για όση ώρα ακόμη αυτό που κάνω είναι αυτό που χρειάζομαι. Μπορεί για δευτερόλεπτα, μπορεί για λεπτά. Εάν ξαναερωτηθώ για κάτι ασήμαντο «δεν θα ακούσω» την ερώτηση.

   Στενή της φίλη, που έχει αναγνωρίσει και σέβεται αυτή την, για πολλούς, ιδιόρρυθμη συμπεριφορά, η Μ, βαδίζοντας στον προγραμματισμένο περίπατο με τους υπόλοιπους ρωτήθηκε γιατί τελικά δεν ακολούθησε η Γ. 

    -Ήτανε να έλθει , λέει. Μα πήγες και τις έδωσες εκείνον τον σπάνιο τόμο, με θησαυρούς, κέντρισμα στο αγαπημένο της επιστημονικό πεδίο. Την «άρπαξε». Ήμουν σίγουρη ότι θα απέχει. Βυθίστηκε στην ανάγκη της στιγμής της. Έκανε μια επιλογή. Πάντα κάνει την επιλογή που της υπαγορεύει το σώμα της. Είναι όμως τόσο γλυκός άνθρωπος, όταν είναι εδώ, είναι ένα φως που γεμίζει τον χώρο. Της έδωσες το βιβλίο που διψούσε να πιάσει ; Την πάτησες. Τώρα θα σου κάνει ξανά παρέα, όταν ολοκληρώσει τη γλύκα αυτού του πρώτου ξεφυλίσματος...

  Για πολλούς από εμάς το να συμμετέχουμε σε «ότι του φανεί του Λολοστεφανή» είναι κοινωνικότητα. Δεν είναι. Είναι μια κάποιου είδους παραχώρηση της ελευθερίας μας. Ξεκινάμε να μιλήσουμε για αστικούς κήπους για να πάρουμε ιδέες για την βεράντα. Και τελικά σε λίγα λεπτά βρισκόμαστε να συζητάμε μόνο για τα Τέμπη. Κάποιος με τη δική του ανάγκη επιβάλλεται στους υπόλοιπους. Συνήθως μάλιστα είναι ο ίδιος που δεν θα ενδιαφερθεί για τις γνώμες των υπολοίπων, αφού τελειώσει την προσωπική του αγόρευση. Έχουμε πάει εκεί, για μια μικρή ανταλλαγή συμβουλών κηπουρικής.  Βρίσκουμε τον εαυτό μας σε μια μικρή ανταλλαγή πυροβολισμών. Γιατί συμμετέχουμε ; Οι απόψεις μας είναι κατασταλαγμένες. Η άποψή τους για εμάς στο φινάλε ; Ο καθένας θα έχει κι από μία. Να την χαίρεται. Αναζητούμε την γενική αναγνώριση ; Ε, περαστικά μας. Χρειάζεται αντίδραση. 

 Η διαφύλαξη της προσωπικής ελευθερίας είναι η προϋπόθεση ουσιαστικής κοινωνικότητας. 

 

Διαλογιστήριο

   Δέμα με θυμό . Κάτω από κιλό . 

  Στη θυρίδα Θήτα· μαζί με Ήττα ;

Εμπιστευτικό / Εσωτερική αλληλογραφία / Επείγον. 

  Αποστολέας συκώτι . Παραλήπτης κέντρον Ομιλίας .

  Δέμα με τραύμα. Βαρύ. 

Στη θυρίδα  Ρο· με το Σ(τ)ίγμα και το Ταυ

Συστημένο/Εμπιστευτικό.   Ταυτότητα παραλήπτη απαραίτητη.

 Δέμα με ουτοπία . Μεγαλύτερο από κουτί παπουτσιών.

Στη θυρίδα Όμικρον ,  Πι.

 Περικλής · Πάλι τα ίδια ... Παραλήπτης άγνωστος.

 Δέμα με φωτογραφίες. 

Στη θυρίδα με το Φ.

Στο φως να ξεθωριάσουν εγκαίρως.

  Καλύτερα να μη φαίνονται τα πρόσωπα αν ΦΑΣ.

ΦΤΟΥ  κι απ' την αρχή.

η κρίσιμη ποσότητα συναίνεσης

Δε θα ξεριζωθεί, ο φόβος είναι απλά μια "μεταφορά" ένα οικείο σωφρονιστικό αφήγημα.

  -  Να μπορείς να λυγίζεις .  Αυτή είναι μια συμβουλή που δε μου δόθηκε ποτέ, γαμώ την επίμονη και λεπτομερή ανατροφή μου. 

      Χθες, πάλι έκοψα μαχαίρι ένα κλάμα.  Το σώμα μου άρχισε να τραντάζεται, τα δάκρυα έφτασαν μέχρι τις κόγχες, είχα τις παλάμες στο πρόσωπο κι ωστόσο εγώ, με τον αυτονόητο κυνισμό που σπάζει τα φτερά της κότας ένας χασάπης, επανέφερα στην τάξη τον εαυτό μου. Δε θα μάθω ποτέ τι θα μου πρόσφερε, εκείνη την στιγμή, ένα γοερό κλάμα. 

    Μου τα έχω μαζεμένα. Δεν ζω τη ζωή που μου αρμόζει. Κάνω οδυνηρούς κύκλους με την ίδια αφετηρία, ένα σημείο εκκίνησης που μυρίζει θρίαμβο και την ίδια κατάληξη, το ίδιο σημείο που μυρίζει τώρα συντριβή. Πως γίνεται σε μια τελίτσα , όση η μύτη του μολυβιού να χωρούν τούτες οι δυο εκβάσεις ; 

   Παιδί ζωγράφιζα αυθόρμητους κύκλους. Ποτέ δεν κατάληγαν στο ίδιο σημείο. Η άτσαλη μολυβιά άφηνε τα σχήματα με μια ουσιώδη ατέλεια. Οι κύκλοι μου είχαν άνοιγμα. Από αυτό το χάσμα, μπορούσαν να διαφύγουν οι στριμωγμένοι ματωμένοι στρατιώτες των μολυβένιων συγκρούσεών μου. Από την ίδια χαραμάδα έβρισκαν την ευκαιρία να μπούν αλαφιασμένες οι νεράϊδες των ονειρώξεών μου. Δεν το έκανα από κάποια σοφία ή επιτήδευση, αυτά είναι προνόμια των μεγάλων. Απλά οι κύκλοι μου δεν ήταν αδιατάρακτα ολοκληρωμένοι ...

  Ύστερα ήρθε αυτό που αποκαλούμε "βασική εκπαίδευση". 

  Χθες πάλι έκοψα μαχαίρι ένα κλάμα. Είχα όλη την υποστήριξη για να λυγίσω. Είχα γύρω μου έναν ασφαλή κύκλο εδραιωμένης εμπιστοσύνης. Θα μπορούσα να αποθέσω στο παλιό ξύλινο πάτωμα ένα υγρό νωπό τραύμα και να το δω να χάνεται στους αρμούς από τις δεκτικές ακανόνιστες σανίδες. Τα σπίτια εκείνης της εποχής δεν είχαν τέλεια πατώματα. Δεν το χρωστούσαν σε κάποια επιτήδευση, απλά οι αρμοί διαστολής τους δεν ήταν αδιατάρακτα ευθύγραμμισμένοι... 

  - Να μπορείς να λυγίζεις. Τα μαστόρια τότες ήξεραν. Δεν είχαν ολοκληρώσει. Εννοώ, την βασική εκπαίδευση.  

  Έχω μάθει να ζωγραφίζω τέλειους κύκλους. Δεν τους ανέχομαι ούτε επιτρέπω να μένουν ανοιχτοί. Μπορεί να είναι κακοφορμισμένοι, μπορεί να περιλαμβάνουν τεθλασμένες μικρές αμφιβολίες και σποραδικές ευθείες βεβαιότητες αλλά, γενικώς,  είναι σαφώς κύκλοι . Θέλω να πω, κλείνουν. Αεροστεγώς.

  Σε τούτο το "αεροστεγώς" , βλέπω εγώ,  το πρόβλημα. 

  Εσύ ; 

                            *  *  *

    Υ.Γ. Η μουσική υπήρξε το δεντρόσπιτό μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με ανοιχτά αυτιά. Και συνεχίζει να με δέχεται με την ανεμόσκαλα ζεστή σαν τις παλάμες της Αλεξάνδρας στην πλάτη μου. Εκείνους τους ροκάδες της παλιάς κοπής, που σήμερα το σωφρονιστικό σύστημα τους χρησιμοποιεί ως παραδείγματα άσκοπης ζωής, συνεχίζω να τους παίζω στο πικαπ της καρδιάς μου τα αξημέρωτα βράδια. Και τότες εκεί στο σκοτάδι λύνομαι. Και εμφανίζεται η κρίσιμη ποσότητα συναίνεσης. Για να κλάψω, μετά να χαϊδευτώ μέχρι να έλθει εκείνο το τρέμουλο. Για να τρίψω τον αυχένα μου με λύσσα και μετά να σφίξω τις παλάμες μου ώσπου να μη κυλάει το χθεσινό αίμα στα δάχτυλα.

  Κι  έπειτα κοιμάμαι καλά. 

In Led Zeppelin's Stairway to Heaven, the phrase "to be a rock and not to roll" means staying grounded, stable, and true to yourself rather then drifting aimlessly . It serves as a clever wordplay on the musical term "rock and roll," turning it into a metaphor for spiritual and personal steadfastness. It is the last phrase of their epic song named...  stairway to heaven . 

  

ο μύθος του déjà vu

   Πενήντα συνεχόμενες Κυριακές χωρίς καμιά αναπνοή στο σπίτι είναι ικανές να ξεριζώσουν κάθε «επαφή σου με τη λογική» . (…από το βιβλίο του Αλαίν ντε Μποτόν το χρονικό του έρωτα ) Λέει πολλά ο διανοητής ...

  Και θέλω να αρχίσω από την καραμέλα του καιρού μας ! Ακούστε :

   Άλλο η υγιής μοναχικότητα κι άλλο η ορκισμένη μοναξιά. Δεν πρέπει να συγχέουμε τις δυό προσεγγίσεις και, το βασικότερο, ορκισμένα πλάσματα στη μια κατάκτηση δεν πρέπει να απευθύνονται σε ορκισμένα πλάσματα στην άλλη κατάντεια. Αυτό είναι η μόνη αυθεντική απατεωνιά. Αν η ειλικρίνεια είναι η σημαία μας...  

    Μοναξιά ; Εγώ δεν την απολαμβάνω. Οπότε , όταν μου λάχει, το δικαίωμα να μεμψιμοιρώ δεν το χαρίζω. Αισθάνομαι ξενέρωμα που δεν έχω ταίρι. Ακόμη κι αν μου προκαλέσει αιμορραγία, μια φρέσκια σχέση θα φέρει ένα ταξίδι. Κι αναπολώντας τα ταξίδια μου, βλέπω καθαρά, ότι είμαι ένα καΐκι κι όχι ένα λιμάνι. Είμαι το πλεούμενο των ευχών μου και η μοίρα μου είναι να χαράζω ρότες προς… Να ρισκάρω και να δίνω και τα ρέστα μου, όταν νιώθω έλξη. Άρα θα μεμψιμοιρώ κι όλας μετά, όσο μου καπνίσει. Εντάξει ;

  Ξέρω ανθρώπους βράχους. Δεν ξέρω τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό τους. Και με τι τρόπο καυτηρίασαν τα ερωτικά τους ένστικτα. Δεν μπορώ να πω ότι θαυμάζω τον καυτηριασμό. Ακούω άντρες και γυναίκες να ισχυρίζονται ότι έχουν διαγράψει μέσα σε εβδομάδες τον σύντροφο με τον οποίον πέρασαν κάμποσους μήνες πόσο μάλλον λίγα χρόνια. Δε νομίζω. Ισχυρίζονται ότι δε θυμούνται το όνομά του. Δε νομίζω.  Φαντάζομαι ότι έτσι επιχειρούν να περπατήσουν πιο γρήγορα παρακάτω. Παραλείποντας ένα καίριο βήμα. Της απογραφής και της συνειδητοποίησης ότι είχαν και οι δυό μοιρασμένες ευθύνες στην αρνητική έκβαση. Κάτι έκαναν με λάθος τρόπο. Του απέναντι τα βλέπεις ευκολότερα. Τα δικά σου ; 

  Η μνήμη και πάλι είναι η μεγάλη μαγείρισσα. Οι ολέθριες σχέσεις αποθηκεύονται επιμελημένες ώστε να μην εγείρουν επώδυνα ερωτήματα. Αλλά τα λάθη μας, δεν είναι, να το πω ευγενικά, αμελητέα...

  Σε κάθε αδιέξοδη στιχομυθία που καταλήγει σε αδυναμία επικοινωνίας , τα ηνία έχει αναλάβει το θυμικό ΕΚΕΙΝΟΥ κι ΕΚΕΙΝΗΣ . ΕΚΕΙΝΗΣ κι ΕΚΕΙΝΟΥ . Δεν επικρατεί η κοινή λογική :

   Μιλώντας με ψυχαναλυτικούς όρους συνήθως εκκινεί μια « μεταφορά » ενός συναισθήματος από τα παλαιότερα χρόνια. Δεν έτυχαν αναγνώρισης οι προσπάθειές τους να τους αποδεχτούν οι γονείς τους ; Δεν ανταπόδωσαν οι πρώην σύντροφοι την πολυετή σταθερή τους παρουσία με κάποια αρμονική, γαλήνια ζωή ; Έφαγαν απορρίψεις από τα παιδιά τους στα οποία επένδυσαν περισσότερο και επί μακρότερον από το δέον ; Κάτι άλλο ; 

   Εξηγεί ο Αλέν ντε Μποτόν : Το μυαλό μας δεν ξέρει ακριβώς, κάθε φορά, σε ποια εποχή βρίσκεται! Αναγνωρίζει το μοτίβο απόρριψης της γενναιόδωρης προσπάθειας μας. Και όλα γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι. Ματαίωση και στη συνέχεια κυνισμός σκεπάζουν τα πάντα. Εκείνος δε μπορεί να ακούει άλλο τις μομφές. Αποσύρεται με τον όρκο ότι δε θα ξαναδώσει τόσο εύκολα, την τόσο πολύτιμη πρώτη ύλη του, από το λίγο φρόνημα που του απέμεινε. Εκείνη δεν καταλαβαίνει τι τον πείραξε . Δυό κουβέντες ; 

   Μιλώντας πάλι με ψυχαναλυτικούς όρους, είναι φανερή η ισχυρή « προβολή » τραυμάτων. Χαρτογραφημένων, μερικώς ομολογημένων, για τα οποία ισχυρίζεσαι με κάποια αφέλεια ότι τα έχεις επεξεργαστεί και “τα ελέγχεις”. Είναι χαίνουσες πληγές με ένα λευκοπλάστ από πάνω. Σε περιστατικά που δικαιολογούν μικρές απογοητεύσεις φέρνεις τον κατακλυσμό. Μπορεί να μην σου σερβίρουν πρώτα εσένα από το κρασί και να νιώσεις μοναχός/μοναχή στην έρημο ! 

    Εξηγεί και πάλι ο Μποτόν : Το μυαλό μας δεν ξέρει ακριβώς πως έχουν τα πράγματα. Μπορεί να μην υπήρξες ποτέ η προτεραιότητα κάποιου. Ίσως η φροντίδα που έλαβες από τον πατέρα σου να ήταν τόσο εμβληματική που αυτό περιμένεις από όλους σαν αυτονόητη φροντίδα. Και μετά ίσως και να έζησες με εγωϊστές συντρόφους. Οι συγκρίσεις και οι προδομένες προσδοκίες ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου. Το μυαλό ψάχνει τα παλιά μοτίβα και τα στρώνει εμπρός στα μάτια σου, κι εσύ δε βλέπεις παραπέρα . 

   Κι έτσι, δυο πλάσματα που τους αξίζει να συναντηθούν, που έχουν όλες τις δυνατότητες, χύνουν την καρδάρα με το γάλα. Έτσι έχουν τα πράγματα στις ( λέμε τώρα ) ώριμες ηλικίες. Στην εφηβεία μπορείς να επενδύσεις ερωτικά με όλη την άγνοια κινδύνου και όλη την περιφρόνηση προς τον χρόνο. Ούτε μια ακόμη ζημιά ούτε μια χαμένη χρονιά διαθέτουν βαρύτητα. Μετά από είκοσι ή τριάντα χρόνια όχι. Όχι πιά. Και αποθαρρύνεσαι . Και αποτραβιέσαι. Και μετά φτιάχνεις το αφήγημα της υγιούς μοναχικότητας και το κρεμάς στον καθρέφτη .   

   Η μοναχικότητα δεν είναι επιλογή. Γίνεται επιλογή μετά από απανωτές άκαρπες απόπειρες συντροφέματος με την ελάχιστη ποιότητα που απαιτεί ένας άνθρωπος κατασταλαγμένος. Ένας άνθρωπος που επιτέλους αγαπάει τον εαυτό του. Πρέπει να αναφερθεί εδώ η αστειότερη καταγγελία που συχνά απευθύνεται από ενήλικο σε ενήλικο. Εσύ τελικά μόνο τον εαυτό σου αγαπάς. Μα φυσικά. Ξεκολώθηκες να το κατακτήσεις. Όλα τα χρόνια που δεν αγαπούσες τον εαυτό σου έκανες τρομερές,  αδικαιολόγητες παραχωρήσεις . Είναι το πρώτο που σε συμβουλεύουν και το πρώτο που συμβουλεύεις τα παιδιά σου. Από εκεί αρχίζεις . ( Ιησούς : Αγάπα το πλησίον σου ως εαυτόν ; )

   Δυο ενήλικες που δεν αγαπούν τον εαυτό τους και δεν είναι εξοικειωμένοι με τα τραύματά τους είναι εντελώς αστείο να επιχειρήσουν ερωτική προσέγγιση. 

   Δεν θα "ζήσουν τον μύθο τους" στον έρωτα.

   Θα σκοντάψουν στον άλλον μύθο , του "déjà vu".

   

 

το χάσμα

    Οι δρόμοι της πόλης μας περιπαίζουν. Κολλητά στην οδό Κύπρου έχει και Αμερικής, αμέ ! Έχει και Πολυτεχνείου. Βγάλε άκρη. 

   Οι δρόμοι της πόλης απευθύνουν ερωτήματα προς τη συλλογική μνήμη, στα οποία έχουμε ήδη δώσει τις βολικές απαντήσεις. Τι τα σκαλίζουν αυτά ; Εθνικής Αντίστασης αλλά και Νίκης ; Μικράς Ασίας και Βενιζέλου ; Τι στο διάολο. Πολλές φορές η μια οδός ακυρώνει την άλλη. Αγωνιστών και ...κάτω Τούμπας ; Έχει και ρέμα για να πας να πέσεις.  

    Οι δρόμοι της πόλης περιπαίζουν το πολίτευμα. Περικλέους αλλά και Βασσιλίσης Σοφίας. Και οι αδριάντες ακόμα χειρότερα. Δεσποτάδες και Προσφυγόπουλα από μάρμαρο. Αυταρχικοί ηγέτες και παιδιά που πέσαν σε ερπύστριες. Εντοπίζονται αλληγορίες. Και επανεξετάζονται ευθύνες. Που και που  αναπέμπονται και συγγνώμες. Εδώ τα καλά γαρύφαλλα για τις οριζόντιες κάνες. Στην Ανθέων. Στα λουλουδάδικα. Αλλά και στο περίπτερο τρία. Οι περισσότεροι βέβαια δεν «το έχουν» με τις ανθοδέσμες. Αν ρωτήσεις που είναι η Ανθέων θα σου πουν στα τρίγωνα του Έλενίδη. Υπάρχει πολύ επιγραφή με αναφορές στις χαμένες πατρίδες. Δε θα βρεις επιεική μνήμη σε Πόντιο αλλά θα είναι φρεσκότατη η κρέμα του στο κορνέ. Ό,τι μπορεί ο καθένας κάνει για να γλυκάνει τον πόνο του.

    Οι δρόμοι της πόλης είναι πάντα γεμάτοι. Οι κάτοικοι περπατούν σαν μοναχικοί λύκοι. Μερικές φορές σε ιδιότυπα ζευγάρια. Άντρας με ομπρέλα. Γυναίκα με σκυλί. Εβραίος με ενοχικό. Αστυνομικός με κλομπ. Κενυάτης με σακ βουαγιάζ. Μόνο οι Χιώτες επιμένουν δυό δυό. Και οι φοιτητές έξι έξι. Οι εξαιρέσεις εδραιώνουν τους κανόνες.

   Οι δρόμοι της πόλης μυρίζουν περίεργα. Στις γωνίες οι σκύλοι φρεσκάρουν τις ιδιοκτησίες τους. Τα ζωάκια συντροφιάς έχουν αυξηθεί εκθετικά. Φορούν στο λαιμό τα στοιχεία του Δεσπότη. Εεεχμ… εννοώ απλά ότι είναι δεσποζώμενα. Ένα ταμπελάκι στο λουρί τους , επισφραγίζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Ξέρεις ποιό ανήκει σε ποιόν. Μπορείς να ζητήσεις εξηγήσεις, θέλω να πω, όταν πατήσεις σε αλλουνού σκατούλες.

   Οι δρόμοι της πόλης βράζουν. Οι θερμοκρασίες επίσης έχουν αυξηθεί εκθετικά. Και στην ατμόσφαιρα έχει εγκατασταθεί ένας ηλεκτρισμός. Οι τόνοι ανεβαίνουν με τις πρώτες δυο κουβέντες.  Απαντήσεις εκτοξεύονται πριν εγερθούν ερωτήματα. Όλοι έχουν από μια οργίλη ετυμηγορία. Δε ξέρεις ποτέ από ποια δίκη. Δε ξέρεις τι ανήκει και πού. Δεν είναι …δεσποζώμενες. Δε μπορείς να ζητήσεις εξηγήσεις αν πατήσεις σε αλλουνού σκατούλες. Και είναι σχεδόν αδύνατον να περάσεις με τα παπούτσια σου να λάμπουν. Οι πωλήσεις στα υγρά μαντηλάκια πάνε τραίνο.

  Και για τις συγγνώμες ; Ω, τι μου λες τώρα. Αυτές έχουν μειωθεί εκθετικά. Δεν είναι δεσποζώμενες. Πετάει μια ο άλλος να σου βρίσκεται και δεν λέει για ποιο λόγο, ούτε αναμένει να ακούσει αν γίνεται δεκτή. Έτσι ένα “sorry bro…” Οι συγγνώμες τώρα εκπορεύονται αφειδώς από στόματα που δεν έχουν τα υπόλοιπα προς τα πάνω : μουστάκια, μύτες, φρύδια, μάτια για να τους απευθυνθείς.  

   Η δρόμοι της πόλης μουρμουρίζουν κακίες μέσα στα δόντια τους. Από τα φρεάτια βγαίνουν δυσωδίες απόψεων. Ούτε που θες να σκεφτείς τις διαδρομές τους. Έρχονται με τα λύματα . Μέρες μέρες, σαν βρέχει, φουσκώνουν και αλλοιώνονται σαν τις ιστορίες των ψαράδων από στόμα σε στόμα. Ο ισχυρισμός δυναμώνει 25% τη φορά. Τέσσερα φρεάτια περπάτημα και θα ακούσεις ένα ολοκληρωμένο ψέμα. Όσο για την ένταση της φωνής ; Απόψεις που πρέπει να υπερισχύσουν χρειάζονται ένταση λόγου. Όλοι παίζουν αυτό το παιχνίδι. Εξάλλου είναι και ο θόρυβος. Αν μιλάς ευγενικά τα λόγια σου σβήνουν.

   Στο τέλος τέλος, η πόλη με τόσα ψιλόλιγνα κτίρια και τόσο στενά δρομάκια είναι το ιδανικό θέατρο σκιών, έτσι δεν είναι ; Γίναν τόσοι οι καραγκιόζηδες , που δε φτάνουν τα υπαίθρια θέατρα. Οι θεσμοί βεβαίως λειτουργούν. Κάθε εκατό καραγκιόζηδες εκλέγουν έναν θείο Γιώργη. Υπογείως είναι σωστά απλωμένα τα καλώδια και οι συμφωνίες. Η πόλη πάντοτε αγαπούσε το Βυζάντιο και τις Κάστες. Όλοι τα βρίσκουν σε μουλωχτές συναντήσεις. “Ευλογημένοι” με τους “Eυλογημένους”. Απατεώνες με τους απατεώνες. Τσατσάδες με τσατσάδες. Παρίες με τους παρίες. Ανέραστοι με ανέραστους και δεξιοί φασίστες με αριστερούς πρωτοπόρους. Εναλλακτικοί συναγελάζονται καμαρωτά με εναλλακτικούς και μελαμψοί με μελαμψούς. Υπέρβαροι με υπέρβαρους και νευρωτικοί με νευρωτικούς. Δεν συναντάς ανισορροπίες, τέλειωσε αυτό.    

   Οι δρόμοι της πόλης περιθάλπτουν και άστεγα ζευγαράκια. Υπάρχουν αρκετές κακοφωτισμένες γωνιές. Ο έρωτας δεν χάνει τις ελπίδες του. Μόνο που... σε τόσο ομογενοποιημένες παρέες από που να πιαστεί ; Ένας Έρωτας πάντοτε εδραιώνονταν σε μια κραυγαλέα Αντίθεση. Ο πλούσιος ερωτεύονταν το κορίτσι του ράφτη. Η κομμουνίστρια τον Αστυνομικό… Πάνε αυτά. Τελειώσανε. Θα βρεις έρωτες προς απαθανάτηση εκεί στις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, επιπόλαιους και φευγαλέους σαν τη καύτρα του στριφτού. Δυό ώρες σάλιωμα κι έναν αναπτήρα στο χέρι. Από κάπνισμα ελάχιστο. 

  Κάπου κάπου οι δρόμοι της πόλης φρακάρουν. Οι πολλοί φρικάρουν. Αλλά ο ηλικιωμένος σε ένα παγκάκι χαμογελά. Κοντοσταθείτε να σκεφτείτε, ποιοί είσαστε νεύει με εκείνο το μισό χαμόγελο. Πριν από εσάς ήταν άλλοι και πολλοί θα ακολουθήσουν την ελάχιστη αύρα που θα αφήσετε πίσω. Τώρα είναι η στιγμή με φρακαρισμένους τους δρόμους να κοιταχτείτε. Ανοίξτε τα παράθυρα και κοιτάξτε τον διπλανό σας. Χαιρετίστε τον. όσο είναι ώρα ακόμη. πριν επέλθει το κύκνειο χάσμα. 

 

 

Το πεθαμένο λικέρ ( Ξανθούλης ) Μελιβοία 11 8 2026

 ΑΡΧΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ :   

   Μια λεχώνα περπατάει σπρώχνοντας ένα υπέροχο αγοράκι τριών μηνών στο καρότσι κι όλοι οι περαστικοί της χαμογελούν με στοργή. Φτάνουν σε λίμνη του πάρκου. Πλησιάζουν οι πάπιες και η μητέρα κοντοστέκεται. Αφήνει το καρότσι κάτω από ένα δέντρο κι απομακρύνεται. Βγάζει ένα ένα τα ρούχα της. Με τα εσώρουχά της μπαίνει στο νερό. Βρέχει τα μαλλιά της. Κόσμος κοντοστέκεται με απορία ανάμεσα στο μωρό που αρχίζει τις φωνούλες και την γυναίκα που γδύνεται. Η λεχώνα πετάει τα εσώρουχά της προς την ακρολιμνιά και χάνεται σαν οπτασία με απλωτές προς το άπειρο. Γυναίκες δείχνουν προς το καρότσι σοκαρισμένες, άντρες τραβούν τα κινητά για να κάνουν story. Η λεχώνα συνεχίζει και χάνεται από το πλάνο.

 ΑΝΟΙΚΕΙΩΣΗ. ENA ΣΟΚ ΚΙ ΕΝΑ ΓΡΗΓΟΡΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ.

 Σε μια τέτοια ταινία οι μισοί τηλεθεατές θα σηκωθούν να φύγουν ενοχλημένοι. Όσοι δεν νικηθούν από τις προκαταλήψεις, θα παραμείνουν να δουν την ταινία. Στην ταινία η μόνη ήρωας που δεν θα τρελαθεί στο τέλος είναι η λεχώνα. 

ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ ( κριτική ) 

      Στο βιβλίο του Ξανθούλη χρησιμοποιείται η μέθοδος αυτή της ανοικείωσης ως αγκίστρι. Μερικοί θα το πετάξουν θυμωμένα στον απέναντι καναπέ σαν πορνογραφικό. Μερικοί δεν θα αφήσουν από τα χέρια τους το μυθιστόρημα μέχρι να τελειώσει. Την μέθοδο του μαγικού ρεαλισμού και το αγγίστρι της ανοικείωσης χρησιμοποιούν οι συγγραφείς που δεν έχουν πρεμούρα να διαβαστούν από όλους.

     Όλα όσα περιγράφει ο Ξανθούλης τα κάναμε όλοι με τον βαθμό ελευθερίας που είχε το παιδικό μας ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Πήγαμε κρυφά στο κρεβάτι με τα αδέλφια μας τάχατες από φόβο. Κρυφοκοιτάξαμε τη μαμά μας από την κλειδαρότρυπα να μπανιώνεται. Βάλαμε αυτί στην πόρτα των γονιών μας όταν κάθε Σαββατόβραδο νόμιζαν ότι «με τρόπο» θα αποσυρθούν στην κάμαρά τους. Κοιτάξαμε το βρεγμένο μαγιώ της αδελφής μας και μαγευτήκαμε από τις ρώγες του στήθους της που ξεπετάχτηκαν πρόωρα. Κι άλλα κάναμε.  Όσα μας επέτρεψε το περιβάλλον τα κάναμε. Σωστά και στην ώρα που έπρεπε. Αλλοίμονο σε αυτούς από εμάς που μας κυρίεψαν από τα οκτώ μας οι ενοχές… Και στις ενοχές είχε ειδικότητα εκείνη η γεννιά. Πολλές εισέπραξε, άλλες τόσες μεταβίβασε. 

ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΝ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

   Ο Γιάννης δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που με εξαιρετική πένα σταχυολογεί την χαμένη παιδικότητα. Οι εποχές των άγουρων χρόνων ( βλ τηλεοπτική σειρά τα καλύτερά μας χρόνια 😊 ) είναι δημοφιλές λογοτεχνικό θέμα. Όλοι μας θυμόμαστε με ζωηρά χρώματα τις λαχτάρες που περάσαμε. 

  Θα σας πω κάτι που σημάδεψε την παιδική μου ηλικία και δε το συγχώρεσα ποτέ στον μάστορα των τετελεσμένων και των μουλωχτών αποφάσεων τον πατέρα μου : Κατεδάφισε χωρίς καμιά ανακοίνωση ή προειδοποίηση το σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Ναι ! Πήγα στο δημοτικό σχολείο το πρωί με το σπίτι να στέκεται και γύρισα το μεσημέρι να αντικρύσω ένα βουνό από μπάζα. Και η σκόνη είχε κατακαθίσει. Τα παιδιά δε χρειάζεται να ξέρουν. Την πρακτική αυτή την κράτησε σε όλα όσα ακολούθησαν. Την είχε παραλάβει από τον παππού. Έτσι πάει. 

  Περάσαμε όλοι μας παιδικά τραύματα. Περάσαμε σεισμό, περάσαμε επιστράτευση, περάσαμε την Δήμητρα Λιάνη 😊 περάσαμε την εποχή της αντιπαροχής, περάσαμε με κάποιο τρόπο όλοι μας το ξύπνημα της σεξουαλικότητάς μας. Τις γυναίκες με τις καλτσοδέτες να βγάζουν κουκούτσια από τα βύσσινα και τους άντρες να βάζουνε ξύλα στο θερμοσίφωνο για να κάνουμε με τη σειρά όλοι μπάνιο κάθε 10 μέρες. Μια θεία μου περνούσε τα καλοκαίρια στο πατρικό μου. Είχε εξάψεις. Φορούσε ένα διάφανο σιελ μπεμπιντό χωρίς σουτιέν και όλοι κάναμε πως όλα ήτανε εντάξει. Σαν παιδί χόρτασα να βλέπω βυζιά και δεν θυμάμαι κανένα παιχνίδι που να με έκανε τόσο χαρούμενο.

    Ο Ξανθούλης λοιπόν μιλάει για την αθώα αγάπη και τον αθώο έρωτα και την αθώα Ελλάδα με τις ξεκλείδωτες πόρτες και τα ανελέητο κουτσομπολιό. Να είναι καλά ο άνθρωπος.

η δεξιά τσέπη του ράσου ( μια σκέψη )

 

      Η καρέκλα είναι μία ( 1 ) . Και αν σε δημόσια θέα οι Ιλιάδα μας απλώνεται να γίνει εφημερίδα , η Οδύσσειά μας δεν έχει μάρτυρες κι αναγνώστες . Κοινοποιούμε βλέπεις μοναχά τις νίκες μας .

       Στην ήττα δεν υπάρχουν σύντροφοι . Κοιμούνται ή βαριούνται αφόρητα να σκαρφαλώσουν στο ασκητήριο ενός άλλου . 

       Κι έτσι όπως ταιριάζει σε τόσο πολύπλοκα πλάσματα όσο ο γυμνοσάλιαγκας κι ο άνθρωπος περνάμε την προσωπική μας Οδύσσεια χωρίς συντρόφους. Εκτός αν συμβούν "παπάδες" 😊  

      Να λοιπόν η κριτική μου στο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη , αυτού του Χιώτη που έχει αψηφήσει το καθησυχαστικό ρητό για τους Χιώτες . 

     Είμαστε μονάδες . - 

Κι αν στη μια τσέπη έχουμε την πίστη, κάτι υποκειμενικό στην άλλη τσέπη έχουμε την καρδιά μας κάτι αντικειμενικό και νομίζω ότι με εκείνη μονάχα μπορούμε να αγαπήσουμε.

   Σε τούτο το βιβλίο , τι πρωτότυπο 😊 ανακαλύπτουμε πόσο μόνοι είμαστε στον κόσμο και από που πρέπει να αντλούμε φρόνημα για να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Από εμάς !

   Πρέπει να βάζουμε το χέρι στη τσέπη ( καρδιά ) ώστε αφού βεβαιωθούμε ότι χτυπάει ακόμη, να την φροντίζουμε κρυφά από τα πολλά μάτια για να στεριώσει και να ψηλώσει κι όσο περισσότερο πονάει όταν ψηλώνει, τόσο δυνατότερη γίνεται.

  Θα την επισκέπτονται πολλοί με σεβαστικό τάχατες τρόπο αλλά με τους δικούς της ανομολόγητους σκοπούς και με τη δική τους διαδικασία , άλλος υπηρετώντας το θεαθήναι , κι άλλος υπηρετώντας μύχιες ειδικές ανάγκες . Θα μας θέτουν ερωτήματα που έχουν από πίσω δικές τους αγωνίες.

  Δεν είναι ανάγκη να απαντάμε . Σε όλους . Που ακούστηκε ότι πρέπει να απαντάμε σε όλους. Μπορούμε να νεύουμε με ευγένεια σκύβοντας το κεφάλι κι ανασηκώνοντάς το ελαφρά ανεπαίσθητα κι όποιος επιμένει να αποσπάσει μια βαθύτερη ανταπόκριση να παίρνει το μήνυμα ότι πρέπει να καταβάλει διόδια για να δει την ψυχή μας.

  Ας πούμε μερικές λέξεις που γίνονται δεκτές σε τούτον τον ιδιότυπο σταθμό διοδίων : πραότητα μετριοφροσύνη ευγένεια υπομονή αυτογνωσία συγχώρεση και μια κούπα ιδεολογίας.

  Με αυτά τα εφόδια μπορούμε να πλησιάσουμε τον επόμενο ασκητή που θα βρούμε στο δρόμο μας και εκείνος ο Βικέντιος μπορεί να αποδειχτεί «το κέντημα της ζωής μας».

  Αλλά βιαζόμαστε. Είμαστε συνήθως πολύ απαιτητικοί κι έτσι δεν περνάμε τα διόδια προς την ψυχούλα κανενός ! Ας πούμε μερικές λέξεις που δεν γίνονται δεκτές σε τούτον τον ιδιότυπο σταθμό διοδίων : περιέργεια , αγένεια , ιδιοτέλεια , ψευτιά , αμετροέπεια, και μια γαβάθα βιώματα και ανασφάλειες.

  Γι αυτό είναι δύσκολο να συναντηθούμε σα τους παλιούς Χιώτες , Πρέπει να συμβούν "παπάδες".

η Eξοικείωση ( Familiarization ) , ένας ...ιδρυματισμός

  Τόση αμφισβήτηση αρκεί. Τόση εγγύτητα αρκεί. Τόση πρωτοβουλία αρκεί. Τόση εκπαίδευση αρκεί. Τόσο χαρτζηλίκι αρκεί. Τόση εμπιστοσύνη αρκεί . 

   Τόση ελευθερία αρκεί.   

    Χωρίς να είναι ξεκάθαρο πόση είναι αυτή η τόση.

    Η πρώτη επαφή μας με την έννοια της ελευθερίας γίνεται υπό άνισους όρους . Δυό άνθρωποι που έγιναν γονείς, συνήθως χωρίς πλήρη συνείδηση της πράξης και της ευθύνης του γεγονότος, καλούνται να προασπίσουν την ελευθερία τους βάζοντας όρια στο παιδί. 

   Το παιδί δεν έχει ρόλο σε αυτή την διαδικασία. Είναι το πειραματόζωο. Σε λίγες εβδομάδες έχει απλώς καταλάβει αν είναι ανεπιθύμητο ή ευπρόσδεκτο στο σπίτι. Μέχρι τα τρία έχει διαμορφώσει χαρακτήρα και όλες τις τεχνικές, με τις οποίες θα επιβιώσει είτε ως ευπρόσδεκτο είτε ως ανεπιθύμητο στο περιβάλλον που πρέπει να σεβαστεί μέχρι να είναι ικανό να αλλάξει στέγη. Δεν συμμερίζομαι την φημολογούμενη φιλολογία της εποχής μας περί 40χρονων ανθρώπων που δεν απομακρύνονται από το πατρικό τους επειδή η κοινωνία τους παρέχει ελάχιστα. Πρόκειται όπως όλες τις εποχές για μια από τις τραγικότερες συνθήκες, μια εξοικείωση με την ανημπόρια, έναν ιδρυματισμό. 

  Όσο πιο δυσχερές είναι το περιβάλλον, τόσο πιο εύστροφο αναγκάζεται να γίνει το παιδί. Όσο πιο πλαδαρό κι ασφαλές είναι το περιβάλλον τόσο πιο ανήμπορο επιλέγει να γίνει το παιδί. Όσο πιο .. και ούτω καθ' εξης. 

  Εκείνο που είναι το άρρωστο με την συνθήκη της ένταξης είναι το αποτύπωμα στην ιδιοσυγκρασία. Το εύστροφο παιδί θα είναι εύστροφο στο εργασιακό περιβάλλον, στις κομβικές επιλογές ζωής και στην προσαρμογή του στο βασικό πράγμα που θα αντιμετωπίζει ισοβίως : τις ανατροπές της ζωής. 

  Ένα παιδί δυο δημοσίων υπαλλήλων θα τα χάνει με μια κακοκαιρία. Το παιδί των τσιγγάνων δε θα τα χάνει ούτε την ώρα ενός καταστροφικού σεισμού. 

  Είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις των εξαιρέσεων. Παιδιά που ξεχειλίζουν από ειδικές δεξιότητες και έμφυτο θράσσος και μια ροπή στις συχνές αλλαγές συνήθως δεν προέρχονται από σπίτι νεόπλουτων οι οποίοι χρησιμοποιούν και την τεκνοποίηση όπως ένα ακριβό τζιπ, ως κοινωνικό διαβατήριο . 

   Επιστρέφω στην ελευθερία η οποία με απασχολεί σήμερα και, ποτέ, δεν χαρίζεται . Το κάθε πλάσμα την διεκδικεί χωρίς συμπαραστάτες. Και το μεγαλύτερο εμπόδιο στην διεκδίκησή της είναι η σταδιακή εξοικείωση με την απουσία της. 

   Ένας πατέρας που αντί να αγοράσει κομπολόϊ να το παίζει στα δάχτυλα τις βραδιές που βαριέται, μαδάει πούπουλα από τα φτερά της γυναίκας του και των παιδιών του, "ξέρει γιατί το κάνει". Αυταρχικότητα έλαβε κι αυταρχικότητα αποδίδει παρακάτω. Είναι ο ασυνείδητος τρόπος του να περάσει τη σειρά του όρθιος. Πρέπει η καταστολή να είναι το πλαίσιο. 

   Μια μητέρα που αντί να βελτιώνεται πιάνει εργολαβία την "βελτίωση" των ανήλικών της καταφρόνια έλαβε και καταφρόνια αποδίδει. "Ξέρει γιατί το κάνει".  Δεν αντέχει να βλέπει ελευθερία σε κανέναν άλλον δίπλα της. Πρέπει η καταφρόνια να είναι ο κανόνας. 

   Το δηλώνουν εξάλλου διαρκώς κατά τις αγορεύσεις τους : 

   Ξέρεις , ΕΓΩ , τι τράβηξα ;