Καθρέφτης τυλιγμένος σε φανέλα δε σπάει .

   Κι εγώ , σαν τέτοιος καθρέφτης , κινδυνεύω λιγότερο να σπάσω. Αλλά δε λάμπω ! Όμως, θέλω να λάμπω, όσο παράδοξο κι αν είναι αυτό. Θέλω να είμαι στο έπακρο αυτό που είμαι ! Ούτε εκατοστό λιγότερος. Κι έτσι ξετυλίγομαι. Και αρχίζω το γυάλισμα. Και θεμελιώνω δυστοπίες για τον εαυτό μου και για συντρόφους σε τούτη την αναίτια (;) αγωνία. Και φυσικά στο φινάλε κάθε ξετυλίγματος , αιτίες πικρού χαμόγελου για τους παρατηρητές. Και αισθάνομαι συχνά ξοδεμένος κι όταν έλθει και η κριτική συκοφαντημένος. Εκτός τούτου, έχω να αντιμετωπίσω και την αγανάκτηση κάποιου που τον προσκάλεσα για να βιώσουμε κάτι μαζί ισορροπώντας. Και θυμώνω σα μου λένε :

 -Εσύ με παρέσυρες, εγώ ήμουν σωστά τυλιγμένος . 

     Και αμέσως καταλαβαίνω ότι κακώς θυμώνω. Όχι γιατί τράβηξα με το στανιό τον άλλονε, όχι. Κακώς θεωρώ συκοφαντημένο τον εαυτό μου αφού, όσα έκανα, ήτανε για το στοίχημα που έβαλα με το πεπρωμένο μου. Ήτανε από μια άρνησή να αποδεχτώ ότι για τους μέτριους ανθρώπους, είναι μια χαρά μια μέτρια ζωή. Δίπλα μου βιώνουν μια άδικη και ανυπόφορη ζωή χιλιάδες άνθρωποι. Αλλά δεν συνέρχομαι ! Και καπάκι ξαναθυμώνω που ακούω την εύκολη καταφρόνια :

-Δεν αγαπάς κανέναν, μοναχά το είδωλό σου .

    Και αμέσως καταλαβαίνω ότι κακώς θυμώνω. Όχι γιατί δεν μπαίνω με τα χίλια στα συναισθήματα, αλλά γιατί περιμένω να μπούνε όλοι με τα χίλια. Είναι ένας κακής ποιότητας αλτρουϊσμός όταν ο αλτρουϊστής αγαπάει τον αλτρουϊσμό του . Η προσδοκία δε, είναι αντελλώς αυθαίρετη. Ο καθένας έχει έναν βηματισμό πάνω στο τεντωμένο σχοινί του. Αν βραδύνει θα πέσει. Και ξεθυμώνω με τούτη την απλοϊκή αλήθεια. Και τελειώνει ; Όχι... εγώ, εκεί ! Πάλι βρίσκω τον επόμενο λόγο και …ξαναθυμώνω που έχω να κουβαλήσω εκτός από την αποτυχία μου και την αποτυχία που μου φορτώνει ο άλλος. 

     -Δεν θα ξαναμπώ στη διαδικασία ( σου λέει ) να εμπιστευτώ. Κακώς εμπιστεύτηκα ξανά όχι μια πρόθεση αλλά τις δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος .

   Και αμέσως καταλαβαίνω ότι κακώς θυμώνω. Όχι γιατί οι προσδοκίες του άλλου είναι δική μου υπόθεση, αλλά επειδή κάποια στιγμή πρέπει να θυμώσει και ένας άλλος. Δεν μπορεί ο μόνος ( ! ) δίκαια θυμωμένος να είμαι εγώ. Από που πήρα το δικαίωμα για την αποκλειστική αγανάχτηση ;

   Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενδιαφέρει η αλήθεια του άλλου. Εξάλλου τι είναι η αλήθεια ; ‘ ο τάδε λέει βρόμη, ο δείνα λέει σανός και κατά πάσα πιθανότητα είναι κριθάρι. Κανένας δεν μπορεί να σου πει κάτι εκτός από αυτόν που το θέρισε ’ . Η αλήθεια είναι ότι, το μόνο που με καίει, είναι η υστεροβουλία μου :

-Μου αξίζει κάτι πιο πάνω από το μέτριο. 

   Γιατί ; Γιατί μου αξίζει κάτι πιο πάνω από μέτριο ; Γιατί εμένα ; 

   Ο καθένας δικαιούται να είναι στο έπακρο ό,τι είναι ! Στα επιτεύγματα, στα πάθη ακόμη και στα μικρά εγκλήματα. Ο καθένας έχει αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα. Το κάτι παραπάνω από το μέτριο για μένα είναι το κάτι λιγότερο από το μέτριο του διπλανού μου. Στο μέτρο που ισχύει, είναι η αλήθεια. Συνεπώς : 

  Άρον την μετριότητά σου και περιπάτει . 

  Κι όσο για την αλήθεια ...

  " Είναι δύσκολο να ανακαλύψεις την αλήθεια. Αν η ζωή σου εξαρτιόταν από το να την ανακαλύψεις, μάλλον θα βρισκόσουν κρεμασμένος. Ξέρεις πώς συμβαίνουν αυτά τα πράγματα... Αυτός λέει τούτο ο άλλος λέει το άλλο. Ο τάδε λέει βρόμη, ο δείνα λέει σανός και κατά πάσα πιθανότητα είναι κριθάρι. Κανένας δεν μπορεί να σου πει κάτι εκτός από αυτόν που το θέρισε. Ό,τι λένε οι υπόλοιποι είναι θεωρίες . Γιατί ; Βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί κι έπρεπε να βαδίζει όλο και πιο γρήγορα ( αυτός που είχε θερισμό ). Όμως βράδυνε το βήμα του... κι έπεσε. Έτσι το βλέπω εγώ. " Σωλ Μπέλοου , ΤΟ ΘΥΜΑ, εκδόσεις Καστανιώτη, ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ απόσπασμα από τις σελίδες 101-102 .