Aνοικείωση ( defamiliarization, as i recall it, mentioned in my village, the famous mugochori )
Η ταινία ξεκινάει με 5 καρέ. Ένα γατάκι σε σιέστα στην άκρη του δρόμου, εσύ ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια, ένα γατάκι που φαίνεται λίγο άκαμπτο, εσύ ένα παιδί που περπατάει ανύποπτο, ένα γατάκι που είναι άψυχο/νεκρό, εσύ ένα παιδί που περπατάει με την αφέλεια, ένα γατάκι σκήνωμα κι εσύ ένα παιδί που περπατάει με τον τρόμο, ένα γατάκι αποσυντεθημένο αποτρόπαια κι εσύ, ένας ενήλικας σε σώμα παιδιού. Η ενηλικίωση έσκασε μια μέρα νωρίτερα από όσο υπολογίζαμε. Εγώ, εσύ, ο άλλος.
Δεν ξέρεις τι ακριβώς πέρασε από πάνω σου. Απλά ήταν μεγαλύτερο από την άμυνα που 'χες ετοιμάσει.
Θέλεις να το περιγράψεις. Δεν είναι ότι δεν αναγνωρίζεις το συναίσθημα. Είναι που σπάζοντάς το στα συστατικά του ( + αίσθημα ) το κάθε, λέει τα δικά του . Δεν τα έχεις ξανανιώσει συνδιασμένα έτσι. Δεν τα έχεις ξαναμαγειρέψει έτσι για να καταπίνονται με παραγωγικό τρόπο. Είναι ακατανόητα συστατικά και κοιτώντας γύρω σου αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τα μόνα που υπάρχουν στον πάγκο.
Τα λεπτά μετρούν. Κοιτάζεις αν το ρολόϊ έχει καπάκι με μπαταρία. Δεν. Τα λεπτά μετρώντας το σε χτυπήματα κάτω από τη μέση , περιπλέκουν το βίωμα. Κατασκευάζουν ένα ανεξερεύνητο τραύμα. Κι εσύ, ενήλικος σε κορμί παιδιού δε χωράς να υποδεχθείς πράμα. Πόσο μάλλον να συνβιώσεις.
Το σύμπαν είναι τέσσερις τοίχοι. Ο Δυτικός πλησιάζει ταχύτερα. Όλοι συγκλίνουν. Είχες πάρει την επιδότηση από τους γονείς και είχες κάνει ηχομόνωση. Τώρα δεν μπορείς να στείλλεις την τελευταία σου κραυγή.
Μοιάζει αναπόφευκτο. Έρχεται νωρίτερα και τούτο. Η τελευταία σου πνοή. Ρουφάς όσο περισσότερο αέρα χωράει μέσα σου. O χώρος ανεπαρκής, κι εσύ επίσης όπως ισχυρίζεται εκείνη. Είσαι ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια και το χρώμα της σκέψης σου δεν είναι χρώμα.
Το λευκό δεν είναι χρώμα. Το μαύρο είναι, αλλά το 'χει παντρευτεί ήδη το χιούμορ σου.
Oh my fucking sence of humor...
Shit ! Shit !!!!! ... all the sheets were white in the first place .
Και τότε βλέπεις ξανά τον πάγκο. Στη μέση, εκεί που δεν κοιτούσες από την αρχή ήταν τα κρεμμύδια.
Αρπάζεσαι από ένα και κλαίς , σαν να είναι το διάβημα που σε κρατάει στη ζωή.
Βράζεις τα σεντόνια στην κατσαρόλα με τις φλούδες και βγαίνουν σαν να ξανακύλησε το αίμα στις φλέβες τους.
Υπήρχε . Σφυγμός .
Το στρώνεις στον ήλιο να στεγνώσει. Είσαι ένα παιδί σε σώμα ενήλικα. Κάνεις κατακόρυφο , voilà ! Είσαι και πάλι ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια.
Αφαίρεση ( subtraction , που λέγαμε στο Μουγγοχώρι )
Εφτά γατάκια μείον ένα κάνουν έξι. Έξι γατάκια μείον ένα κάνουν πέντε. Πέντε γ....
Μονάχα κοίτα να προσέχεις εφ εξής με τις ζωές σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;