Είδος που δεν προσαρμόζεται εξαφανίζεται.

       Επιβιώνουμε μέσα σε κοινωνικά μικρο-οικοσυστήματα. Τα ονομάζω ‘μικρο’ συστήματα γιατί παρ’ όλο το επαρκές μέγεθος που διατηρούν ώστε να μας παρέχουν (ηθικά και ψυχολογικά) μια ασφαλή στέγη, δεν είναι παρά αστείες κατασκευές σε σχέση με το σύμπαν… Παραδείγματος χάριν, οι οπαδοί του δωδεκάθεου εδώ δεν μπορούν να συγκριθούν με τους κατοίκους του Νεπάλ ως μέγεθος, πόσο μάλλον με την πανανθρώπινη παρουσία σε όλο τον πλανήτη. Πλανήτη που με τη σειρά του είναι ένας απλός ετερόφωτος προσωρινός, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια ίδιες μπαλίτσες με γαλάζιο και πράσινο χρώμα.

Είναι σαν το σπιτάκι για τα τρία γουρουνάκια. Έτσι δουλεύουν τα μικρο-οικοσυστήματα. Ορίζουν τις απειλές αρχικά ονομάζοντές τες 'κακό λύκο'. Διδάσκουν τα νεαρά μέλη πως να καταλάβουν ότι πλησιάζει ένας. Κακός λύκος. Και υποχρεώνουν τα άτομα να ασχολούνται/συμβάλλουν με τον οβολό τους στην βελτίωση της οχύρωσης. Όλο αυτό είναι δήθεν προαιρετικό. Υπάρχουν βέβαια τεστ, όπως ο δίσκος που περιφέρεται κατά την θεία λειτουργία, που δεν είναι πρόβλεψη της Αγίας Γραφής. Κάποια στιγμή τα άτομα, βελτιώνοντας, όχι τον εαυτό τους, αλλά το υλικό από το ντουβάρι του μικρο οικοσυστήματος, αισθάνονται αλώβητα από έξω… και οι κακοί λύκοι, έξυπνα ζώα, αποκαρδιωμένοι, κυνηγούνε άλλα συστήματα. Πώς να το κάνω λιανά : Οι οπαδοί του Λεβαδειακού δεν βάζουν στόχο τους οπαδούς του Ολυμπιακού αλλά του Ναυπλίου. Υπό την προστασία τους, των μικρο-οικοσυστημάτων αυτών, τα απλά ανθρωπάκια εξοπλίζονται με  το θράσος να σκοτώνουνε ηθικά ό,τι πάει να τα πειράξει. Ανθρώπους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Συνθήκες που ίσως βάλουν και διλήμματα. Ιδεολογικές εισβολές. Αμφιβολίες για την προσωπική τους ποιότητα. Ρωγμές για το αφήγημα χάρις στο οποίο παραμένουνε όρθια. Γενικά τα μικρο-οικοσυστήματα μας προσφέρουν δηλαδή το εξής : Ξέρουμε που να στραφούμε όταν παρ’ όλο που στον εαυτό μας έχουμε εμπιστοσύνη, κάτι από έξω μας την κλονίσει προσωρινά και μείνουμε αίολοι. Υπάρχει ασφαλής διανυκτέρευση, όχι κατά μόνας.

        Με τα ίδια μου τα αυτιά άκουσα κάποιον να μου λέει :

Εγώ Περικλή, έχω "έναν ολόκληρο κύκλο από φίλους" που με αγαπάνε. Δεν είχα ανάγκη από κανέναν. Εσύ επέμεινες να μπεις (στο σπιτάκι μας). Κοίταξε την κατάστασή σου  που πλέον δεν σου έχει απομείνει κανένας. Έχεις τα χαρίσματα, ελπίζω να βρεις ομάδα ανθρώπων να τα στεγάσεις : Ένα άλλο σπιτάκι για 3 γουρουνάκια. Φυσικά η ευχή δεν μειώνεται από τη διατύπωση, είναι μια ειλικρινής ευχή. Την αναφέρω για το σημαδάκι νοοτροπίας, ότι μου είπε να τα στεγάσεις. Όχι να ταιριάξεις. Άρα η συνθήκη που φανταζόμαστε για τους ανθρώπους είναι κάτω από μια "στέγη" .  Στη φύση, για να συναντήσει το ένα πλάσμα ένα άλλο βγαίνει το πρωί από το σπιτάκι του και μετά από την προσπάθεια αλληλεπίδρασης γυρίζει πίσω απλά για να κοιμηθεί. Μονάχο του. Εμείς το έχουμε αλλιώς βελτιώσει. Εάν δεν είσαι του συναφιού και δεν μπεις μέσα σε σπιτάκι μείνε και τη νύχτα εκεί έξω να σε φάνε οι λύκοι. 

Χτίζουμε εμπιστοσύνη όχι σε ένα άτομο αλλά σε μια ομάδα ατόμων δεμένη με πρωτόκολλο αμοιβαίας προστασίας. Σε έναν μικρό στρατό. Πες εσύ όχλο. Ο όχλος είναι κάθε φορά συνάξεις αρκετών ατόμων ικανών να αποτελέσουν ομάδες κρούσης εναντίον του ίδιου εχθρού. Όχλος ήταν οι αντιεμβολιαστές. Δεν ήξεραν ο ένας τον άλλον κατά τα βασικά τους χαρακτηριστικά , ένας ήτανε δολοφόνος κι άλλος αδελφός δολοφονημένου αλλά τους ένωσε το τσιπάκι που θα έμπαινε στο αίμα τους μέσω της σύριγγας με το αδοκίμαστο εμβόλιο. Αυτός ήταν ένας όχλος συγκυριακός , ειδικού σκοπού. Όταν πιά ολοκληρώθηκε ο εμβολιασμός του πληθυσμού δεν παρέμεινε ο δεσμός μεταξύ των ατόμων και ο όχλος αυτοδιαλύθηκε. Τώρα ο αδελφός του δολοφονημένου ψάχνει πάλι τον δολοφόνο για να εκδικηθεί αλλά όσο υπήρχε η συνθήκη που έφερε ένα δίλλημα ήτανε «αδέλφια». Αδέλφια παράγουν αδελφότητες.

Οι αδελφότητες είναι κύκλοι εμπιστοσύνης ή στέγες ; Ας δούμε τα χαρακτηριστικά τους. Έχουν θεμέλια, πες εσύ ένα ιερό βιβλίο ή ένα καταστατικό. Έχουν κήρυγμα, στο οποίο ένας ομιλεί όρθιος και εκατό κάθονται σιωπηλά και είτε νεύουν θετικά είτε κάνουν πως ακούνε και δεν. Έχουν οικονομική οργάνωση και crowdfunding που λένε και στο χωριό μου τη Φλώρινα, δε φεύγεις ούτε μια μέρα αν δεν βάλεις το χέρι στη τσέπη. Δεν έχεις δικαίωμα να αμφισβητήσεις την ηγεσία τους, ο επι κεφαλής τους  εκλέγεται κάπου από κονκλάβιο κι εσύ δεν είσαι μέσα για να βλέπεις. Δεν υπάρχει καν τηλεόραση. Η τηλεόραση δείχνει μια καμινάδα από όπου θα βγεί λευκός καπνός και όλοι θα φιλιούνται μεταξύ τους αδελφικά. Την δύναμή τους την χρησιμοποιούν για να υποσχεθούν υποστήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις αν εισακουστούν οι λίστες με τα ευγενικά τους αιτήματα. Σε καταδικάζουν για τις αμαρτίες σου και έχουν διαδικασία αποκάθαρσης για να σε αποδώσουν πάλι ανάλαφρο. Προσυλλητίζουν με εκστρατίες όπου πολλοί μαζί συννενοημένοι έρχονται σε πόρτες και μιλάνε χωρίς να ακούνε. Δεν δίνουν ονόματα, λένε από ποιό μικρο οικοσύστημα προέρχονται και κοιτάζουν εκείνη τη στιγμή ψηλά για επιβεβαίωση.

Εμένα αυτό δεν μου κάνει σε κύκλο εμπιστοσύνης. Εμένα μου κάνει για μεγάλη γερή στέγη.

        Θα επανέλθω αν κάποιος έχει απορίες για να υπερασπιστώ την άποψή μου σαν άτομο απέναντι ένα άλλο άτομο, που ξέρει να μιλάει και να ακούει. Συζήτηση να γίνεται.

      Ο κακός ο λύκος.