Παράδειγμα 1. Η Ρ και η Σ. Ο τρόπος που εξυπηρετούν πρώτα την εστίαση και τη φροντίδα στον εαυτό τους. Γύρω προσέρχεται άτομο με άτομο μια επόμενη ομάδα εργασίας. Εκείνες ακόμη δεν παρατηρούν. Δεν υποδέχονται έναν έναν τους «ορεξάτους» για καλημέρες όλων των ειδών. Με το πέρας της προσέλευσης, αφού έχουν φέρει το κορμί και το πνεύμα τους εκεί που θεωρούν ότι τους αξίζει, στρέφονται αποκλειστικά προς την ομάδα, ανοίγουν τον προσωπικό τους χώρο κι απευθύνουν ένα βλέμμα σύνδεσης στον καθένα, με τη σειρά, ευθύβολο και στιβαρό. Το χαμόγελο είναι εκεί κάποιες φορές στος 24°C, κάποιες άλλες στους 34 °C. Δεν πειράζει. Το σώμα ζει μαζί μας και δεν καθρεφτίζει κανενός άλλου την συγκοιρία. Με ένα δυο λόγια η Ρ και η Σ καλωσορίζουν γεναιόδωρα την ομάδα, τοποθετώντας στον χώρο χωρίς αμφισημίες την νέα συνθήκη. Τώρα όσοι το αισθάνεσθε κι εμείς μαζί σας μπορούμε να μπούμε στο ΕΜΕΙΣ. Όποιος αισθανθεί ότι δυσφορεί να μην διστάσει να πάρει δικαίωμα .
Για
το δεκάλεπτο εσωστρέφειάς τους που προηγήθηκε δεν δίνουν σε κανέναν λογαριασμό.
Για τις καλημέρες που δεν απάντησαν, έχει απευθυνθεί μια διορθωτική ανταπόκριση.
Το σώμα και το πνεύμα τους είναι ευχαριστημένο και έτοιμο να ξοδευτεί για συγκεκριμένους
λόγους και καθορισμένο χρόνο. Με το πέρας της διαδικασίας δεν έχει κανένας
αμφιβολία ότι ήταν απόλυτα παρούσες. Μετά το «κλείσιμο» του ΕΜΕΙΣ, και εάν το σώμα
τους το αντέχει, επιλέγουν και δίνουν λιγοστά εισιτήρια πρόσβασης σε «εισβολές»
που είναι εύστοχα διατυπωμένες και κατόπιν πάλι με τρόπο που δε χωράει καμία
αμφιβολία, ξανα αποσύρονται σε όσα υποσχέθηκαν στον εαυτό τους σήμερα το πρωί.
Και πάλι έχουν αποσυνδεθεί από τους μικρούς και άσκοπους αποχαιρετισμούς. Η «εξυπνάδα»
του καθενός ψάχνει σε ποιόν θα εκτοξευθεί. Όχι σε εκείνες. Οι βουλιμικοί ένα
γύρω με την πρώτη καταλαβαίνουν ότι για την αγόρευσή τους, ή το πρωϊνό
ξεμούδιασμα της γλώσσας τους η Ρ και η Σ δεν θα είναι άλλα τέσσερα δεκτικά
αυτιά.- Βρίσκουν λοιπόν και εκείνοι κάποιον ενοχικό ανελεύθερο άνθρωπο που
ντρέπεται να οριοθετήσει τη μέρα του και του παίρνουν το σκάλπ. Μερικές φορές
δεν είναι συγκεκριμένο πράγμα αυτό που η Σ και η Ρ …δείχνουν να βυθίζονται.
Είναι απλά μια διαδικασία που διαρκεί μέχρι την αποθάρρυνση των άλλων. Σωτήρια.
Δουλεμένη. Απαραίτητη. Και πλέον, αυτόματη.
Παράδειγμα 2. Η Γ. Δεν “σπαταλιέται”. Κλείνεται στον εαυτό της, μόλις νιώσει την ανάγκη, όπου
κι αν βρίσκεται ! Αυτό αρκετοί άνθρωποι δεν το θεωρούμε αυτονόητο δικαίωμα. Δεν
έχει σημασία για την Γ. εάν εκείνη τη στιγμή μετέχει σε πολυκοσμία ή και σε
στενή παρέα. Παίρνει το χρόνο της να ρίξει μια ματιά σε ένα κείμενο που βρέθηκε
σε περιοδικό στο τραπεζάκι. Δεν ακούει και δεν νεύει, δεν στρέφεται προς την
κατεύθυνση των ήχων, μοιάζει σαν να είναι εκείνη τη στιγμή σε μια σοφίτα με το
τετράδιό της και μια γάτα στα πόδια. Εξακολουθεί να μην αποτελεί πρόβλημα στην
επικοινωνία των υπολοίπων αφού η ενέργειά της και η στάση του σώματος μπορούν
να δίνουν ταυτόχρονα και τις δυο πληροφορίες. Είμαι εδώ με την αύρα μου,
όλη η χαλαρή μου παρουσία προσθέτει ζεστασιά στο μικροκλίμα μας, δεν σας
απορρίπτω αλλά ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή είναι ολοφάνερο ότι δεν συμμετέχω στα
δρώμενά σας. Ο λόγος είναι ότι με συνεπήρε αυτό το περιοδικό. Και από την πρώτη
ματιά η σελίδα που έχω μπροστά μου, φαίνεται ότι θα μου προσφέρει, την κρίσιμη
φρεσκάδα της στιγμής. Μόλις δω ότι το ερέθισμα με μπόλιασε θα αποφασίσω εάν θα
επιστρέψω ολάκερη ή θα το πάρω για να πάω σε διπλανό καναπέ. Φαίνεται αγενές ; Δε
στρέφεται προς κάποιον. Ασυναίσθητα πλέον επιβάλλεται η διαδικασία μου αυτή,
ακόμη κι αν δίπλα μου ο Τ. έχει ανασηκώσει τη κιθάρα κι αρπίζει, κι η Κ. εξηγεί
την χθεσινή της εμπειρία. Με το δικαίωμα που έχω κατοχυρώσει και απονείμει στον
εαυτό μου και για όσο περιμένουμε όλοι μαζί να φουντώσει το πάρτι, δεν θεωρώ
ότι είναι υποχρέωση κανενός να καλύψει την αμηχανία των υπολοίπων. Ο Τ.
προκαλεί την προσοχή θρέφοντας την ανάγκη του. Εγώ δεν προσκαλώ για
αλληλεπίδραση ακούγοντας επίσης μια ανάγκη μου. Εάν ερωτηθώ για την παρουσία
μου στο πρόγραμμα που ακολουθεί, θα διακόψω την ανάγνωση και θα δώσω την
σύντομη πληροφορία. Μετά θα αποτραβηχτώ αυτομάτως για όση ώρα ακόμη αυτό που
κάνω είναι αυτό που χρειάζομαι. Μπορεί για δευτερόλεπτα, μπορεί για λεπτά. Εάν
ξαναερωτηθώ για κάτι ασήμαντο «δεν θα ακούσω» την ερώτηση.
Στενή της φίλη, που έχει αναγνωρίσει και σέβεται αυτή την, για πολλούς, ιδιόρρυθμη συμπεριφορά, η Μ, βαδίζοντας στον προγραμματισμένο περίπατο με τους υπόλοιπους ρωτήθηκε γιατί τελικά δεν ακολούθησε η Γ.
-Ήτανε να έλθει , λέει. Μα πήγες και τις έδωσες εκείνον τον
σπάνιο τόμο, με θησαυρούς, κέντρισμα στο αγαπημένο της επιστημονικό πεδίο. Την
«άρπαξε». Ήμουν σίγουρη ότι θα απέχει. Βυθίστηκε στην ανάγκη της στιγμής της. Έκανε
μια επιλογή. Πάντα κάνει την επιλογή που της υπαγορεύει το σώμα της. Είναι όμως
τόσο γλυκός άνθρωπος, όταν είναι εδώ, είναι ένα φως που γεμίζει τον χώρο. Της
έδωσες το βιβλίο που διψούσε να πιάσει ; Την πάτησες. Τώρα θα σου κάνει ξανά
παρέα, όταν ολοκληρώσει τη γλύκα αυτού του πρώτου ξεφυλίσματος...
Για πολλούς από εμάς το να συμμετέχουμε σε «ότι του φανεί του Λολοστεφανή» είναι κοινωνικότητα. Δεν είναι. Είναι μια κάποιου είδους παραχώρηση της ελευθερίας μας. Ξεκινάμε να μιλήσουμε για αστικούς κήπους για να πάρουμε ιδέες για την βεράντα. Και τελικά σε λίγα λεπτά βρισκόμαστε να συζητάμε μόνο για τα Τέμπη. Κάποιος με τη δική του ανάγκη επιβάλλεται στους υπόλοιπους. Συνήθως μάλιστα είναι ο ίδιος που δεν θα ενδιαφερθεί για τις γνώμες των υπολοίπων, αφού τελειώσει την προσωπική του αγόρευση. Έχουμε πάει εκεί, για μια μικρή ανταλλαγή συμβουλών κηπουρικής. Βρίσκουμε τον εαυτό μας σε μια μικρή ανταλλαγή πυροβολισμών. Γιατί συμμετέχουμε ; Οι απόψεις μας είναι κατασταλαγμένες. Η άποψή τους για εμάς στο φινάλε ; Ο καθένας θα έχει κι από μία. Να την χαίρεται. Αναζητούμε την γενική αναγνώριση ; Ε, περαστικά μας. Χρειάζεται αντίδραση.
Η διαφύλαξη της προσωπικής ελευθερίας είναι η προϋπόθεση ουσιαστικής κοινωνικότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;