η δεξιά τσέπη του ράσου ( μια σκέψη )

 

      Η καρέκλα είναι μία ( 1 ) . Και αν σε δημόσια θέα οι Ιλιάδα μας απλώνεται να γίνει εφημερίδα , η Οδύσσειά μας δεν έχει μάρτυρες κι αναγνώστες . Κοινοποιούμε βλέπεις μοναχά τις νίκες μας .

       Στην ήττα δεν υπάρχουν σύντροφοι . Κοιμούνται ή βαριούνται αφόρητα να σκαρφαλώσουν στο ασκητήριο ενός άλλου . 

       Κι έτσι όπως ταιριάζει σε τόσο πολύπλοκα πλάσματα όσο ο γυμνοσάλιαγκας κι ο άνθρωπος περνάμε την προσωπική μας Οδύσσεια χωρίς συντρόφους. Εκτός αν συμβούν "παπάδες" 😊  

      Να λοιπόν η κριτική μου στο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη , αυτού του Χιώτη που έχει αψηφήσει το καθησυχαστικό ρητό για τους Χιώτες . 

     Είμαστε μονάδες . - 

Κι αν στη μια τσέπη έχουμε την πίστη, κάτι υποκειμενικό στην άλλη τσέπη έχουμε την καρδιά μας κάτι αντικειμενικό και νομίζω ότι με εκείνη μονάχα μπορούμε να αγαπήσουμε.

   Σε τούτο το βιβλίο , τι πρωτότυπο 😊 ανακαλύπτουμε πόσο μόνοι είμαστε στον κόσμο και από που πρέπει να αντλούμε φρόνημα για να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Από εμάς !

   Πρέπει να βάζουμε το χέρι στη τσέπη ( καρδιά ) ώστε αφού βεβαιωθούμε ότι χτυπάει ακόμη, να την φροντίζουμε κρυφά από τα πολλά μάτια για να στεριώσει και να ψηλώσει κι όσο περισσότερο πονάει όταν ψηλώνει, τόσο δυνατότερη γίνεται.

  Θα την επισκέπτονται πολλοί με σεβαστικό τάχατες τρόπο αλλά με τους δικούς της ανομολόγητους σκοπούς και με τη δική τους διαδικασία , άλλος υπηρετώντας το θεαθήναι , κι άλλος υπηρετώντας μύχιες ειδικές ανάγκες . Θα μας θέτουν ερωτήματα που έχουν από πίσω δικές τους αγωνίες.

  Δεν είναι ανάγκη να απαντάμε . Σε όλους . Που ακούστηκε ότι πρέπει να απαντάμε σε όλους. Μπορούμε να νεύουμε με ευγένεια σκύβοντας το κεφάλι κι ανασηκώνοντάς το ελαφρά ανεπαίσθητα κι όποιος επιμένει να αποσπάσει μια βαθύτερη ανταπόκριση να παίρνει το μήνυμα ότι πρέπει να καταβάλει διόδια για να δει την ψυχή μας.

  Ας πούμε μερικές λέξεις που γίνονται δεκτές σε τούτον τον ιδιότυπο σταθμό διοδίων : πραότητα μετριοφροσύνη ευγένεια υπομονή αυτογνωσία συγχώρεση και μια κούπα ιδεολογίας.

  Με αυτά τα εφόδια μπορούμε να πλησιάσουμε τον επόμενο ασκητή που θα βρούμε στο δρόμο μας και εκείνος ο Βικέντιος μπορεί να αποδειχτεί «το κέντημα της ζωής μας».

  Αλλά βιαζόμαστε. Είμαστε συνήθως πολύ απαιτητικοί κι έτσι δεν περνάμε τα διόδια προς την ψυχούλα κανενός ! Ας πούμε μερικές λέξεις που δεν γίνονται δεκτές σε τούτον τον ιδιότυπο σταθμό διοδίων : περιέργεια , αγένεια , ιδιοτέλεια , ψευτιά , αμετροέπεια, και μια γαβάθα βιώματα και ανασφάλειες.

  Γι αυτό είναι δύσκολο να συναντηθούμε σα τους παλιούς Χιώτες , Πρέπει να συμβούν "παπάδες".