Οι δρόμοι της πόλης απευθύνουν ερωτήματα προς τη συλλογική μνήμη, στα οποία έχουμε ήδη δώσει τις βολικές απαντήσεις. Τι τα σκαλίζουν αυτά ; Εθνικής Αντίστασης αλλά και Νίκης ; Μικράς Ασίας και Βενιζέλου ; Τι στο διάολο. Πολλές φορές η μια οδός ακυρώνει την άλλη. Αγωνιστών και ...κάτω Τούμπας ; Έχει και ρέμα για να πας να πέσεις.
Οι δρόμοι της πόλης περιπαίζουν το πολίτευμα. Περικλέους αλλά και Βασσιλίσης Σοφίας. Και οι αδριάντες ακόμα χειρότερα. Δεσποτάδες και Προσφυγόπουλα από μάρμαρο. Αυταρχικοί ηγέτες και παιδιά που πέσαν σε ερπύστριες. Εντοπίζονται αλληγορίες. Και επανεξετάζονται ευθύνες. Που και που αναπέμπονται και συγγνώμες. Εδώ τα καλά γαρύφαλλα για τις οριζόντιες κάνες. Στην Ανθέων. Στα λουλουδάδικα. Αλλά και στο περίπτερο τρία. Οι περισσότεροι βέβαια δεν «το έχουν» με τις ανθοδέσμες. Αν ρωτήσεις που είναι η Ανθέων θα σου πουν στα τρίγωνα του Έλενίδη. Υπάρχει πολύ επιγραφή με αναφορές στις χαμένες πατρίδες. Δε θα βρεις επιεική μνήμη σε Πόντιο αλλά θα είναι φρεσκότατη η κρέμα του στο κορνέ. Ό,τι μπορεί ο καθένας κάνει για να γλυκάνει τον πόνο του.
Οι δρόμοι της
πόλης είναι πάντα γεμάτοι. Οι κάτοικοι περπατούν σαν μοναχικοί λύκοι. Μερικές φορές σε
ιδιότυπα ζευγάρια. Άντρας με ομπρέλα. Γυναίκα με σκυλί. Εβραίος με ενοχικό. Αστυνομικός
με κλομπ. Κενυάτης με σακ βουαγιάζ. Μόνο οι Χιώτες επιμένουν δυό δυό. Και οι φοιτητές έξι έξι. Οι εξαιρέσεις εδραιώνουν τους κανόνες.
Οι δρόμοι της πόλης μυρίζουν περίεργα. Στις γωνίες οι σκύλοι φρεσκάρουν τις ιδιοκτησίες τους. Τα ζωάκια
συντροφιάς έχουν αυξηθεί εκθετικά. Φορούν στο λαιμό τα στοιχεία του Δεσπότη.
Εεεχμ… εννοώ απλά ότι είναι δεσποζώμενα. Ένα ταμπελάκι στο λουρί τους , επισφραγίζει
το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Ξέρεις ποιό ανήκει σε ποιόν. Μπορείς να ζητήσεις
εξηγήσεις, θέλω να πω, όταν πατήσεις σε αλλουνού σκατούλες.
Οι δρόμοι της πόλης βράζουν. Οι θερμοκρασίες
επίσης έχουν αυξηθεί εκθετικά. Και στην ατμόσφαιρα έχει εγκατασταθεί ένας ηλεκτρισμός. Οι τόνοι ανεβαίνουν με τις πρώτες δυο κουβέντες. Απαντήσεις εκτοξεύονται πριν εγερθούν ερωτήματα.
Όλοι έχουν από μια οργίλη ετυμηγορία. Δε ξέρεις ποτέ από ποια δίκη. Δε ξέρεις τι
ανήκει και πού. Δεν είναι …δεσποζώμενες. Δε μπορείς να ζητήσεις εξηγήσεις αν
πατήσεις σε αλλουνού σκατούλες. Και είναι σχεδόν αδύνατον να περάσεις με τα
παπούτσια σου να λάμπουν. Οι πωλήσεις στα υγρά μαντηλάκια πάνε τραίνο.
Και για τις
συγγνώμες ; Ω, τι μου λες τώρα. Αυτές έχουν μειωθεί εκθετικά. Δεν είναι δεσποζώμενες.
Πετάει μια ο άλλος να σου βρίσκεται και δεν λέει για ποιο λόγο, ούτε αναμένει
να ακούσει αν γίνεται δεκτή. Έτσι ένα “sorry bro…” Οι συγγνώμες τώρα εκπορεύονται αφειδώς από στόματα που δεν
έχουν τα υπόλοιπα προς τα πάνω : μουστάκια, μύτες, φρύδια, μάτια για να τους
απευθυνθείς.
Η δρόμοι της πόλης μουρμουρίζουν κακίες μέσα στα δόντια τους. Από τα φρεάτια βγαίνουν δυσωδίες απόψεων. Ούτε που θες να σκεφτείς τις διαδρομές τους. Έρχονται με τα λύματα . Μέρες
μέρες, σαν βρέχει, φουσκώνουν και αλλοιώνονται σαν τις ιστορίες των ψαράδων από
στόμα σε στόμα. Ο ισχυρισμός δυναμώνει 25% τη φορά. Τέσσερα φρεάτια περπάτημα
και θα ακούσεις ένα ολοκληρωμένο ψέμα. Όσο για την ένταση της φωνής ; Απόψεις
που πρέπει να υπερισχύσουν χρειάζονται ένταση λόγου. Όλοι παίζουν αυτό το
παιχνίδι. Εξάλλου είναι και ο θόρυβος. Αν μιλάς ευγενικά τα λόγια σου σβήνουν.
Στο τέλος τέλος, η πόλη με τόσα ψιλόλιγνα κτίρια και τόσο στενά δρομάκια είναι το ιδανικό θέατρο σκιών, έτσι δεν είναι ; Γίναν τόσοι οι καραγκιόζηδες , που δε φτάνουν τα υπαίθρια θέατρα. Οι θεσμοί βεβαίως λειτουργούν. Κάθε εκατό καραγκιόζηδες εκλέγουν έναν θείο Γιώργη. Υπογείως είναι σωστά απλωμένα τα καλώδια και οι συμφωνίες. Η πόλη πάντοτε αγαπούσε το Βυζάντιο και τις Κάστες. Όλοι τα βρίσκουν σε μουλωχτές συναντήσεις. “Ευλογημένοι” με τους “Eυλογημένους”. Απατεώνες με τους απατεώνες. Τσατσάδες με τσατσάδες. Παρίες με τους παρίες. Ανέραστοι με ανέραστους και δεξιοί φασίστες με αριστερούς πρωτοπόρους. Εναλλακτικοί συναγελάζονται καμαρωτά με εναλλακτικούς και μελαμψοί με μελαμψούς. Υπέρβαροι με υπέρβαρους και νευρωτικοί με νευρωτικούς. Δεν συναντάς ανισορροπίες, τέλειωσε αυτό.
Οι δρόμοι της πόλης περιθάλπτουν και άστεγα ζευγαράκια. Υπάρχουν αρκετές κακοφωτισμένες γωνιές. Ο έρωτας δεν χάνει τις ελπίδες του. Μόνο που... σε τόσο ομογενοποιημένες παρέες από που να πιαστεί ; Ένας Έρωτας πάντοτε εδραιώνονταν σε μια κραυγαλέα Αντίθεση. Ο πλούσιος ερωτεύονταν το κορίτσι του ράφτη. Η κομμουνίστρια τον Αστυνομικό… Πάνε αυτά. Τελειώσανε. Θα βρεις έρωτες προς απαθανάτηση εκεί στις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, επιπόλαιους και φευγαλέους σαν τη καύτρα του στριφτού. Δυό ώρες σάλιωμα κι έναν αναπτήρα στο χέρι. Από κάπνισμα ελάχιστο.
Κάπου κάπου οι δρόμοι της πόλης φρακάρουν. Οι πολλοί φρικάρουν. Αλλά ο ηλικιωμένος σε ένα παγκάκι χαμογελά. Κοντοσταθείτε να σκεφτείτε, ποιοί είσαστε νεύει με εκείνο το μισό χαμόγελο. Πριν από εσάς ήταν άλλοι και πολλοί θα ακολουθήσουν την ελάχιστη αύρα που θα αφήσετε πίσω. Τώρα είναι η στιγμή με φρακαρισμένους τους δρόμους να κοιταχτείτε. Ανοίξτε τα παράθυρα και κοιτάξτε τον διπλανό σας. Χαιρετίστε τον. όσο είναι ώρα ακόμη. πριν επέλθει το κύκνειο χάσμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;