( κάθε αναφορά μου εστιάζει σε μέρη της κοινωνίας με επι δεικτική συμπεριφορά και όχι στο όλον )
Το κουτί με τις λιπόψυχες ήτανε γεμάτο ως το χείλος , δε βρήκε κάθισμα κι έμεινε για λίγο όρθια ακουμπώντας στο παγωμένο ντουβάρι. Όλα ήταν λευκά ένα γύρω, τα πρόσωπα των γυναικών και το ταβάνι, οι τοίχοι και οι σελίδες από τα προσευχητάρια, οι αστράγαλοι των γυναικών και εφτά εκατοστά γάμπες που επιτρέπονταν να είναι σε δημόσια θέα. Τα υπόλοιπα ήταν σκούρα. Οι κόγχες των ματιών, τα ατημέλητα φορέματα, τα φθαρμένα υποδήματα, τα υποδήματα που έχει κάποια που σέρνει τα πόδια της ολημερίς. Κυρίως στραβές παντόφλες. Κυρίως πένθιμες. Κυρίως συνηθισμένες. Καμία προεξοχή.
Σταυροκοπήθηκαν σαν μπαλέτο του Φώτη Μεταξόπουλου. Μερικές έσκυψαν πρώτα κι άγγιξαν το τσιμέντο. Οι ματιές άδειες από φρόνημα, ματιές που δεν κοιτούν προς τα κάπου , ματιές που δεν κοιτούν γενικώς. Οι δούλες του Θεού έχουν ήδη δει το φως Του. Γιατί να ξανακοιτάξουν ; Που να μπαίνουν τώρα στη διαδικασία να κοιτούν ; Αριστερά ,δεξιά ; Ε ; Είναι τέλειο να ξέρεις που είναι ο διακόπτης για το φως. Μέσα στο μυαλό σου, ολόδικός σου και ο Μεσσίας και ο διακόπτης.
Δε χρειάζεσαι τίποτα από κανέναν.
Βαρέθηκε να περιμένει για κάθισμα. Κατέβηκε τη σκάλα. Στο κάτω εκκλησίασμα περίσευε το θράσσος. Έριξε αποδοκιμαστικές ματιές σε όλους όσους ήτανε ντυμένοι αισιόδοξα. Κοίταξε με την πρέπουσα σιχαμάρα τα λαμπερά και ίσια υποδήματα μερικών που δεν σέρνουν όλη μέρα τα πόδια τους.
Η κόλαση είναι έτοιμη. Είναι απλά θέμα χρόνου.
Βγήκε αναπτερωμένη. Δεν ήταν άλλη μια, από τις συνηθισμένες του κάτω ορόφου. Ήτανε από το πάνω ράφι ηθικά. Ήτανε μέσα στον σωστό στρατό. Εξέπεμπε την πομπώδη καταγγελία που της είχανε ζητήσει να εκπέμψει.
Ο παράδεισος είναι έτοιμος. Είναι απλά θέμα χρόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;