Το πεθαμένο λικέρ ( Ξανθούλης ) Μελιβοία 11 8 2026

 ΑΡΧΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ :   

   Μια λεχώνα περπατάει σπρώχνοντας ένα υπέροχο αγοράκι τριών μηνών στο καρότσι κι όλοι οι περαστικοί της χαμογελούν με στοργή. Φτάνουν σε λίμνη του πάρκου. Πλησιάζουν οι πάπιες και η μητέρα κοντοστέκεται. Αφήνει το καρότσι κάτω από ένα δέντρο κι απομακρύνεται. Βγάζει ένα ένα τα ρούχα της. Με τα εσώρουχά της μπαίνει στο νερό. Βρέχει τα μαλλιά της. Κόσμος κοντοστέκεται με απορία ανάμεσα στο μωρό που αρχίζει τις φωνούλες και την γυναίκα που γδύνεται. Η λεχώνα πετάει τα εσώρουχά της προς την ακρολιμνιά και χάνεται σαν οπτασία με απλωτές προς το άπειρο. Γυναίκες δείχνουν προς το καρότσι σοκαρισμένες, άντρες τραβούν τα κινητά για να κάνουν story. Η λεχώνα συνεχίζει και χάνεται από το πλάνο.

 ΑΝΟΙΚΕΙΩΣΗ. ENA ΣΟΚ ΚΙ ΕΝΑ ΓΡΗΓΟΡΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ.

 Σε μια τέτοια ταινία οι μισοί τηλεθεατές θα σηκωθούν να φύγουν ενοχλημένοι. Όσοι δεν νικηθούν από τις προκαταλήψεις, θα παραμείνουν να δουν την ταινία. Στην ταινία η μόνη ήρωας που δεν θα τρελαθεί στο τέλος είναι η λεχώνα. 

ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ ( κριτική ) 

      Στο βιβλίο του Ξανθούλη χρησιμοποιείται η μέθοδος αυτή της ανοικείωσης ως αγκίστρι. Μερικοί θα το πετάξουν θυμωμένα στον απέναντι καναπέ σαν πορνογραφικό. Μερικοί δεν θα αφήσουν από τα χέρια τους το μυθιστόρημα μέχρι να τελειώσει. Την μέθοδο του μαγικού ρεαλισμού και το αγγίστρι της ανοικείωσης χρησιμοποιούν οι συγγραφείς που δεν έχουν πρεμούρα να διαβαστούν από όλους.

     Όλα όσα περιγράφει ο Ξανθούλης τα κάναμε όλοι με τον βαθμό ελευθερίας που είχε το παιδικό μας ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Πήγαμε κρυφά στο κρεβάτι με τα αδέλφια μας τάχατες από φόβο. Κρυφοκοιτάξαμε τη μαμά μας από την κλειδαρότρυπα να μπανιώνεται. Βάλαμε αυτί στην πόρτα των γονιών μας όταν κάθε Σαββατόβραδο νόμιζαν ότι «με τρόπο» θα αποσυρθούν στην κάμαρά τους. Κοιτάξαμε το βρεγμένο μαγιώ της αδελφής μας και μαγευτήκαμε από τις ρώγες του στήθους της που ξεπετάχτηκαν πρόωρα. Κι άλλα κάναμε.  Όσα μας επέτρεψε το περιβάλλον τα κάναμε. Σωστά και στην ώρα που έπρεπε. Αλλοίμονο σε αυτούς από εμάς που μας κυρίεψαν από τα οκτώ μας οι ενοχές… Και στις ενοχές είχε ειδικότητα εκείνη η γεννιά. Πολλές εισέπραξε, άλλες τόσες μεταβίβασε. 

ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΝ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

   Ο Γιάννης δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που με εξαιρετική πένα σταχυολογεί την χαμένη παιδικότητα. Οι εποχές των άγουρων χρόνων ( βλ τηλεοπτική σειρά τα καλύτερά μας χρόνια 😊 ) είναι δημοφιλές λογοτεχνικό θέμα. Όλοι μας θυμόμαστε με ζωηρά χρώματα τις λαχτάρες που περάσαμε. 

  Θα σας πω κάτι που σημάδεψε την παιδική μου ηλικία και δε το συγχώρεσα ποτέ στον μάστορα των τετελεσμένων και των μουλωχτών αποφάσεων τον πατέρα μου : Κατεδάφισε χωρίς καμιά ανακοίνωση ή προειδοποίηση το σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Ναι ! Πήγα στο δημοτικό σχολείο το πρωί με το σπίτι να στέκεται και γύρισα το μεσημέρι να αντικρύσω ένα βουνό από μπάζα. Και η σκόνη είχε κατακαθίσει. Τα παιδιά δε χρειάζεται να ξέρουν. Την πρακτική αυτή την κράτησε σε όλα όσα ακολούθησαν. Την είχε παραλάβει από τον παππού. Έτσι πάει. 

  Περάσαμε όλοι μας παιδικά τραύματα. Περάσαμε σεισμό, περάσαμε επιστράτευση, περάσαμε την Δήμητρα Λιάνη 😊 περάσαμε την εποχή της αντιπαροχής, περάσαμε με κάποιο τρόπο όλοι μας το ξύπνημα της σεξουαλικότητάς μας. Τις γυναίκες με τις καλτσοδέτες να βγάζουν κουκούτσια από τα βύσσινα και τους άντρες να βάζουνε ξύλα στο θερμοσίφωνο για να κάνουμε με τη σειρά όλοι μπάνιο κάθε 10 μέρες. Μια θεία μου περνούσε τα καλοκαίρια στο πατρικό μου. Είχε εξάψεις. Φορούσε ένα διάφανο σιελ μπεμπιντό χωρίς σουτιέν και όλοι κάναμε πως όλα ήτανε εντάξει. Σαν παιδί χόρτασα να βλέπω βυζιά και δεν θυμάμαι κανένα παιχνίδι που να με έκανε τόσο χαρούμενο.

    Ο Ξανθούλης λοιπόν μιλάει για την αθώα αγάπη και τον αθώο έρωτα και την αθώα Ελλάδα με τις ξεκλείδωτες πόρτες και τα ανελέητο κουτσομπολιό. Να είναι καλά ο άνθρωπος.