ο μύθος του déjà vu

   Πενήντα συνεχόμενες Κυριακές χωρίς καμιά αναπνοή στο σπίτι είναι ικανές να ξεριζώσουν κάθε «επαφή σου με τη λογική» . (…από το βιβλίο του Αλαίν ντε Μποτόν το χρονικό του έρωτα ) Λέει πολλά ο διανοητής ...

  Και θέλω να αρχίσω από την καραμέλα του καιρού μας ! Ακούστε :

   Άλλο η υγιής μοναχικότητα κι άλλο η ορκισμένη μοναξιά. Δεν πρέπει να συγχέουμε τις δυό προσεγγίσεις και, το βασικότερο, ορκισμένα πλάσματα στη μια κατάκτηση δεν πρέπει να απευθύνονται σε ορκισμένα πλάσματα στην άλλη κατάντεια. Αυτό είναι η μόνη αυθεντική απατεωνιά. Αν η ειλικρίνεια είναι η σημαία μας...  

    Μοναξιά ; Εγώ δεν την απολαμβάνω. Οπότε , όταν μου λάχει, το δικαίωμα να μεμψιμοιρώ δεν το χαρίζω. Αισθάνομαι ξενέρωμα που δεν έχω ταίρι. Ακόμη κι αν μου προκαλέσει αιμορραγία, μια φρέσκια σχέση θα φέρει ένα ταξίδι. Κι αναπολώντας τα ταξίδια μου, βλέπω καθαρά, ότι είμαι ένα καΐκι κι όχι ένα λιμάνι. Είμαι το πλεούμενο των ευχών μου και η μοίρα μου είναι να χαράζω ρότες προς… Να ρισκάρω και να δίνω και τα ρέστα μου, όταν νιώθω έλξη. Άρα θα μεμψιμοιρώ κι όλας μετά, όσο μου καπνίσει. Εντάξει ;

  Ξέρω ανθρώπους βράχους. Δεν ξέρω τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό τους. Και με τι τρόπο καυτηρίασαν τα ερωτικά τους ένστικτα. Δεν μπορώ να πω ότι θαυμάζω τον καυτηριασμό. Ακούω άντρες και γυναίκες να ισχυρίζονται ότι έχουν διαγράψει μέσα σε εβδομάδες τον σύντροφο με τον οποίον πέρασαν κάμποσους μήνες πόσο μάλλον λίγα χρόνια. Δε νομίζω. Ισχυρίζονται ότι δε θυμούνται το όνομά του. Δε νομίζω.  Φαντάζομαι ότι έτσι επιχειρούν να περπατήσουν πιο γρήγορα παρακάτω. Παραλείποντας ένα καίριο βήμα. Της απογραφής και της συνειδητοποίησης ότι είχαν και οι δυό μοιρασμένες ευθύνες στην αρνητική έκβαση. Κάτι έκαναν με λάθος τρόπο. Του απέναντι τα βλέπεις ευκολότερα. Τα δικά σου ; 

  Η μνήμη και πάλι είναι η μεγάλη μαγείρισσα. Οι ολέθριες σχέσεις αποθηκεύονται επιμελημένες ώστε να μην εγείρουν επώδυνα ερωτήματα. Αλλά τα λάθη μας, δεν είναι, να το πω ευγενικά, αμελητέα...

  Σε κάθε αδιέξοδη στιχομυθία που καταλήγει σε αδυναμία επικοινωνίας , τα ηνία έχει αναλάβει το θυμικό ΕΚΕΙΝΟΥ κι ΕΚΕΙΝΗΣ . ΕΚΕΙΝΗΣ κι ΕΚΕΙΝΟΥ . Δεν επικρατεί η κοινή λογική :

   Μιλώντας με ψυχαναλυτικούς όρους συνήθως εκκινεί μια « μεταφορά » ενός συναισθήματος από τα παλαιότερα χρόνια. Δεν έτυχαν αναγνώρισης οι προσπάθειές τους να τους αποδεχτούν οι γονείς τους ; Δεν ανταπόδωσαν οι πρώην σύντροφοι την πολυετή σταθερή τους παρουσία με κάποια αρμονική, γαλήνια ζωή ; Έφαγαν απορρίψεις από τα παιδιά τους στα οποία επένδυσαν περισσότερο και επί μακρότερον από το δέον ; Κάτι άλλο ; 

   Εξηγεί ο Αλέν ντε Μποτόν : Το μυαλό μας δεν ξέρει ακριβώς, κάθε φορά, σε ποια εποχή βρίσκεται! Αναγνωρίζει το μοτίβο απόρριψης της γενναιόδωρης προσπάθειας μας. Και όλα γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι. Ματαίωση και στη συνέχεια κυνισμός σκεπάζουν τα πάντα. Εκείνος δε μπορεί να ακούει άλλο τις μομφές. Αποσύρεται με τον όρκο ότι δε θα ξαναδώσει τόσο εύκολα, την τόσο πολύτιμη πρώτη ύλη του, από το λίγο φρόνημα που του απέμεινε. Εκείνη δεν καταλαβαίνει τι τον πείραξε . Δυό κουβέντες ; 

   Μιλώντας πάλι με ψυχαναλυτικούς όρους, είναι φανερή η ισχυρή « προβολή » τραυμάτων. Χαρτογραφημένων, μερικώς ομολογημένων, για τα οποία ισχυρίζεσαι με κάποια αφέλεια ότι τα έχεις επεξεργαστεί και “τα ελέγχεις”. Είναι χαίνουσες πληγές με ένα λευκοπλάστ από πάνω. Σε περιστατικά που δικαιολογούν μικρές απογοητεύσεις φέρνεις τον κατακλυσμό. Μπορεί να μην σου σερβίρουν πρώτα εσένα από το κρασί και να νιώσεις μοναχός/μοναχή στην έρημο ! 

    Εξηγεί και πάλι ο Μποτόν : Το μυαλό μας δεν ξέρει ακριβώς πως έχουν τα πράγματα. Μπορεί να μην υπήρξες ποτέ η προτεραιότητα κάποιου. Ίσως η φροντίδα που έλαβες από τον πατέρα σου να ήταν τόσο εμβληματική που αυτό περιμένεις από όλους σαν αυτονόητη φροντίδα. Και μετά ίσως και να έζησες με εγωϊστές συντρόφους. Οι συγκρίσεις και οι προδομένες προσδοκίες ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου. Το μυαλό ψάχνει τα παλιά μοτίβα και τα στρώνει εμπρός στα μάτια σου, κι εσύ δε βλέπεις παραπέρα . 

   Κι έτσι, δυο πλάσματα που τους αξίζει να συναντηθούν, που έχουν όλες τις δυνατότητες, χύνουν την καρδάρα με το γάλα. Έτσι έχουν τα πράγματα στις ( λέμε τώρα ) ώριμες ηλικίες. Στην εφηβεία μπορείς να επενδύσεις ερωτικά με όλη την άγνοια κινδύνου και όλη την περιφρόνηση προς τον χρόνο. Ούτε μια ακόμη ζημιά ούτε μια χαμένη χρονιά διαθέτουν βαρύτητα. Μετά από είκοσι ή τριάντα χρόνια όχι. Όχι πιά. Και αποθαρρύνεσαι . Και αποτραβιέσαι. Και μετά φτιάχνεις το αφήγημα της υγιούς μοναχικότητας και το κρεμάς στον καθρέφτη .   

   Η μοναχικότητα δεν είναι επιλογή. Γίνεται επιλογή μετά από απανωτές άκαρπες απόπειρες συντροφέματος με την ελάχιστη ποιότητα που απαιτεί ένας άνθρωπος κατασταλαγμένος. Ένας άνθρωπος που επιτέλους αγαπάει τον εαυτό του. Πρέπει να αναφερθεί εδώ η αστειότερη καταγγελία που συχνά απευθύνεται από ενήλικο σε ενήλικο. Εσύ τελικά μόνο τον εαυτό σου αγαπάς. Μα φυσικά. Ξεκολώθηκες να το κατακτήσεις. Όλα τα χρόνια που δεν αγαπούσες τον εαυτό σου έκανες τρομερές,  αδικαιολόγητες παραχωρήσεις . Είναι το πρώτο που σε συμβουλεύουν και το πρώτο που συμβουλεύεις τα παιδιά σου. Από εκεί αρχίζεις . ( Ιησούς : Αγάπα το πλησίον σου ως εαυτόν ; )

   Δυο ενήλικες που δεν αγαπούν τον εαυτό τους και δεν είναι εξοικειωμένοι με τα τραύματά τους είναι εντελώς αστείο να επιχειρήσουν ερωτική προσέγγιση. 

   Δεν θα "ζήσουν τον μύθο τους" στον έρωτα.

   Θα σκοντάψουν στον άλλον μύθο , του "déjà vu".