Χθες, πάλι έκοψα μαχαίρι ένα κλάμα. Το σώμα μου άρχισε να τραντάζεται, τα δάκρυα έφτασαν μέχρι τις κόγχες, είχα τις παλάμες στο πρόσωπο κι ωστόσο εγώ, με τον αυτονόητο κυνισμό που σπάζει τα φτερά της κότας ένας χασάπης, επανέφερα στην τάξη τον εαυτό μου. Δε θα μάθω ποτέ τι θα μου πρόσφερε, εκείνη την στιγμή, ένα γοερό κλάμα.
Μου τα έχω μαζεμένα. Δεν ζω τη ζωή που μου αρμόζει. Κάνω οδυνηρούς κύκλους με την ίδια αφετηρία, ένα σημείο εκκίνησης που μυρίζει θρίαμβο και την ίδια κατάληξη, το ίδιο σημείο που μυρίζει τώρα συντριβή. Πως γίνεται σε μια τελίτσα , όση η μύτη του μολυβιού να χωρούν τούτες οι δυο εκβάσεις ;
Παιδί ζωγράφιζα αυθόρμητους κύκλους. Ποτέ δεν κατάληγαν στο ίδιο σημείο. Η άτσαλη μολυβιά άφηνε τα σχήματα με μια ουσιώδη ατέλεια. Οι κύκλοι μου είχαν άνοιγμα. Από αυτό το χάσμα, μπορούσαν να διαφύγουν οι στριμωγμένοι ματωμένοι στρατιώτες των μολυβένιων συγκρούσεών μου. Από την ίδια χαραμάδα έβρισκαν την ευκαιρία να μπούν αλαφιασμένες οι νεράϊδες των ονειρώξεών μου. Δεν το έκανα από κάποια σοφία ή επιτήδευση, αυτά είναι προνόμια των μεγάλων. Απλά οι κύκλοι μου δεν ήταν αδιατάρακτα ολοκληρωμένοι ...
Ύστερα ήρθε αυτό που αποκαλούμε "βασική εκπαίδευση".
Χθες πάλι έκοψα μαχαίρι ένα κλάμα. Είχα όλη την υποστήριξη για να λυγίσω. Είχα γύρω μου έναν ασφαλή κύκλο εδραιωμένης εμπιστοσύνης. Θα μπορούσα να αποθέσω στο παλιό ξύλινο πάτωμα ένα υγρό νωπό τραύμα και να το δω να χάνεται στους αρμούς από τις δεκτικές ακανόνιστες σανίδες. Τα σπίτια εκείνης της εποχής δεν είχαν τέλεια πατώματα. Δεν το χρωστούσαν σε κάποια επιτήδευση, απλά οι αρμοί διαστολής τους δεν ήταν αδιατάρακτα ευθύγραμμισμένοι...
- Να μπορείς να λυγίζεις. Τα μαστόρια τότες ήξεραν. Δεν είχαν ολοκληρώσει. Εννοώ, την βασική εκπαίδευση.
Έχω μάθει να ζωγραφίζω τέλειους κύκλους. Δεν τους ανέχομαι ούτε επιτρέπω να μένουν ανοιχτοί. Μπορεί να είναι κακοφορμισμένοι, μπορεί να περιλαμβάνουν τεθλασμένες μικρές αμφιβολίες και σποραδικές ευθείες βεβαιότητες αλλά, γενικώς, είναι σαφώς κύκλοι . Θέλω να πω, κλείνουν. Αεροστεγώς.
Σε τούτο το "αεροστεγώς" , βλέπω εγώ, το πρόβλημα.
Εσύ ;
* * *
Υ.Γ. Η μουσική υπήρξε το δεντρόσπιτό μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με ανοιχτά αυτιά. Και συνεχίζει να με δέχεται με την ανεμόσκαλα ζεστή σαν τις παλάμες της Αλεξάνδρας στην πλάτη μου. Εκείνους τους ροκάδες της παλιάς κοπής, που σήμερα το σωφρονιστικό σύστημα τους χρησιμοποιεί ως παραδείγματα άσκοπης ζωής, συνεχίζω να τους παίζω στο πικαπ της καρδιάς μου τα αξημέρωτα βράδια. Και τότες εκεί στο σκοτάδι λύνομαι. Και εμφανίζεται η κρίσιμη ποσότητα συναίνεσης. Για να κλάψω, μετά να χαϊδευτώ μέχρι να έλθει εκείνο το τρέμουλο. Για να τρίψω τον αυχένα μου με λύσσα και μετά να σφίξω τις παλάμες μου ώσπου να μη κυλάει το χθεσινό αίμα στα δάχτυλα.
Κι έπειτα κοιμάμαι καλά.
In Led Zeppelin's Stairway to Heaven, the phrase "to be a rock and not to roll" means staying grounded, stable, and true to yourself rather then drifting aimlessly . It serves as a clever wordplay on the musical term "rock and roll," turning it into a metaphor for spiritual and personal steadfastness. It is the last phrase of their epic song named... stairway to heaven .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;