η Eξοικείωση ( Familiarization ) , ένας ...ιδρυματισμός

  Τόση αμφισβήτηση αρκεί. Τόση εγγύτητα αρκεί. Τόση πρωτοβουλία αρκεί. Τόση εκπαίδευση αρκεί. Τόσο χαρτζηλίκι αρκεί. Τόση εμπιστοσύνη αρκεί . 

   Τόση ελευθερία αρκεί.   

    Χωρίς να είναι ξεκάθαρο πόση είναι αυτή η τόση.

    Η πρώτη επαφή μας με την έννοια της ελευθερίας γίνεται υπό άνισους όρους . Δυό άνθρωποι που έγιναν γονείς, συνήθως χωρίς πλήρη συνείδηση της πράξης και της ευθύνης του γεγονότος, καλούνται να προασπίσουν την ελευθερία τους βάζοντας όρια στο παιδί. 

   Το παιδί δεν έχει ρόλο σε αυτή την διαδικασία. Είναι το πειραματόζωο. Σε λίγες εβδομάδες έχει απλώς καταλάβει αν είναι ανεπιθύμητο ή ευπρόσδεκτο στο σπίτι. Μέχρι τα τρία έχει διαμορφώσει χαρακτήρα και όλες τις τεχνικές, με τις οποίες θα επιβιώσει είτε ως ευπρόσδεκτο είτε ως ανεπιθύμητο στο περιβάλλον που πρέπει να σεβαστεί μέχρι να είναι ικανό να αλλάξει στέγη. Δεν συμμερίζομαι την φημολογούμενη φιλολογία της εποχής μας περί 40χρονων ανθρώπων που δεν απομακρύνονται από το πατρικό τους επειδή η κοινωνία τους παρέχει ελάχιστα. Πρόκειται όπως όλες τις εποχές για μια από τις τραγικότερες συνθήκες, μια εξοικείωση με την ανημπόρια, έναν ιδρυματισμό. 

  Όσο πιο δυσχερές είναι το περιβάλλον, τόσο πιο εύστροφο αναγκάζεται να γίνει το παιδί. Όσο πιο πλαδαρό κι ασφαλές είναι το περιβάλλον τόσο πιο ανήμπορο επιλέγει να γίνει το παιδί. Όσο πιο .. και ούτω καθ' εξης. 

  Εκείνο που είναι το άρρωστο με την συνθήκη της ένταξης είναι το αποτύπωμα στην ιδιοσυγκρασία. Το εύστροφο παιδί θα είναι εύστροφο στο εργασιακό περιβάλλον, στις κομβικές επιλογές ζωής και στην προσαρμογή του στο βασικό πράγμα που θα αντιμετωπίζει ισοβίως : τις ανατροπές της ζωής. 

  Ένα παιδί δυο δημοσίων υπαλλήλων θα τα χάνει με μια κακοκαιρία. Το παιδί των τσιγγάνων δε θα τα χάνει ούτε την ώρα ενός καταστροφικού σεισμού. 

  Είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις των εξαιρέσεων. Παιδιά που ξεχειλίζουν από ειδικές δεξιότητες και έμφυτο θράσσος και μια ροπή στις συχνές αλλαγές συνήθως δεν προέρχονται από σπίτι νεόπλουτων οι οποίοι χρησιμοποιούν και την τεκνοποίηση όπως ένα ακριβό τζιπ, ως κοινωνικό διαβατήριο . 

   Επιστρέφω στην ελευθερία η οποία με απασχολεί σήμερα και, ποτέ, δεν χαρίζεται . Το κάθε πλάσμα την διεκδικεί χωρίς συμπαραστάτες. Και το μεγαλύτερο εμπόδιο στην διεκδίκησή της είναι η σταδιακή εξοικείωση με την απουσία της. 

   Ένας πατέρας που αντί να αγοράσει κομπολόϊ να το παίζει στα δάχτυλα τις βραδιές που βαριέται, μαδάει πούπουλα από τα φτερά της γυναίκας του και των παιδιών του, "ξέρει γιατί το κάνει". Αυταρχικότητα έλαβε κι αυταρχικότητα αποδίδει παρακάτω. Είναι ο ασυνείδητος τρόπος του να περάσει τη σειρά του όρθιος. Πρέπει η καταστολή να είναι το πλαίσιο. 

   Μια μητέρα που αντί να βελτιώνεται πιάνει εργολαβία την "βελτίωση" των ανήλικών της καταφρόνια έλαβε και καταφρόνια αποδίδει. "Ξέρει γιατί το κάνει".  Δεν αντέχει να βλέπει ελευθερία σε κανέναν άλλον δίπλα της. Πρέπει η καταφρόνια να είναι ο κανόνας. 

   Το δηλώνουν εξάλλου διαρκώς κατά τις αγορεύσεις τους : 

   Ξέρεις , ΕΓΩ , τι τράβηξα ;