Μια ρωγμή δεν αποκαθίσταται. Επιδιορθώνεται .

 

  Μεγαλώνουμε ανεξαρτήτως αν ωριμάζουμε. Ρυτίδες εμφανίζονται . Και ρωγμές επίσης . Μπορούμε να εξαφανίσουμε με λίγο ιατρικό ρίσκο τις ρυτίδες . Τις ρωγμές ;   

  Υπάρχουν τουλάχιστον τρείς μέθοδοι αντιμετώπισης μιας ρωγμής :

   Μπαλώνεται . Από τεχνικής άποψης ένα μπάλωμα δεν κάνει λειτουργικότερο το οικοδόμημα . Η αδυναμία και η αστοχία των υλικών συνεχίζουν να παράγουν φθορές.

  Καμουφλάρεται . Από τεχνικής άποψης είναι το χειρότερο . Από οικονομικής το φθηνότερο. Καλύπτεται προκειμένου να μην την θυμάται κανείς . Το αποτέλεσμα της ανευθυνότητας είναι μια μετάσταση της ζημιάς σε κάτι οδυνηρότερο , έως και μη αναστρέψιμο .

   Ενσωματώνεται ενίοτε με αριστουργηματικό τρόπο με την εξέλιξη του φέροντος υλικού . Όπως στον τοίχο της πιο πάνω έκφρασης του καλλιτέχνη . Με την επιδείνωση της κατάστασης το όλον συνεχίζει να συμβιώνει με την πληγή . Παράγοντας σε κάθε φάση νέες οπτικές και προκαλώντας αντιδράσεις .

  Μια ρωγμή , επιδιορθώνεται ; 

   Αν μιλήσουμε με όρους ψυχικής υγείας, πρωτίστως πρέπει να αξιολογήσουμε τη φύση και τη σοβαρότητα της ρωγμής. ( Γι αυτό και η επιστήμες ψυχικής υγείας είναι ένας ιατρικός κλάδος. ) Οι σοβαρότερες ρωγμές προκαλούνται από συμπεριφορές μας στο κρίσιμο οικοδόμημα που λέγεται εμπιστοσύνη. Είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να ονομαστεί «σπίτι». Τυχεροί και άξιοι ταυτόχρονα όσοι συναντήθηκαν με συντρόφους που τίμησαν τούτη τη σύμβαση. Είχαν τα μάτια τους ανοιχτά και προτεραιότητα την αλληλεπίδραση. Χαμηλό εγωϊσμό. Υψηλό αλτρουϊσμό. Για όλους τους υπόλοιπους μέσες άκρες ισχύουν σκληροί κανόνες και έχουν στηθεί και οδοφράγματα ! Είναι που θα πέσουν, σε τι ανθρώπους εννοώ... 

  Μικροσκοπικές ρωγμές παράγουν αδικαιολόγητη ανησυχία σε συγκεκριμένους ανθρώπους . Στον αντίποδα, εμφανείς, βαθιές ρωγμές, δεν είναι αρκετές για να ανησυχήσουν άλλους . Συνεχίζουμε να προσπαθούμε να συμβιώσουμε με τους ανθρώπους στους οποίους πέσαμε πάνω από συγκυρία ή από κακό υπολογισμό. Εκείνο που αρνούμαστε είναι η ελευθερία μας να αλλάξουμε περιβάλλον. Γιατί οι τεχνικές μας δεν αλλάζουν. Οι δυνάμεις μας δεν αυξάνονται. Και το φρόνημά μας εξαντλείται. Οπότε ο εγκλωβισμός ή όχι σε μια συνθήκη, καθορίζει τελικά την έκβαση των πραγμάτων. 

   Λίγο πολύ είμαστε όλοι πρωταγωνιστές του ίδιου μελοδράματος :

    Από τα τρυφερά μας χρόνια παγιώνουμε τις τεχνικές δεξιότητες και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταστάσεις . Το περιβάλλον στο οποίο αναπτυσσόμαστε είναι καθοριστικής σημασίας . Και η πρώτη ύλη μας επίσης. Πως να το πω… Γεννιόμαστε με τα εργαλεία σε κατάσταση αναμονής. Βλέπουμε τους γύρω μας να τα χρησιμοποιούν. Ζηλεύουμε και αποστρεφόμαστε τις πρακτικές που παρακολουθούμε. Παίρνουμε όρκους να μην υιοθετήσουμε μερικές. Ενσωματώνουμε με χαρά άλλες.

    Και μετά αρχίζουν οι ρωγμές μας να καταφθάνουν . Και τότε πιάνουμε δουλειά . Με τα εργαλεία και με τις τεχνικές δεξιότητες που λέγαμε… Είναι φυσικά άδηλο το αποτέλεσμα. Μπορούμε να εξελιχθούμε σε ιπποπόταμο ή σε πεταλούδα . Εκείνο που οφείλουμε στους γύρω μας ανθρώπους, είναι να κινούμαστε αναλόγως. Γύρω τους, δίπλα τους, επάνω τους, απέναντί τους με μια σχετική επίγνωση σε τι πλάσμα έχουμε εξελιχθεί .

  Ταύρος σε υαλοπωλείο . Πασχαλίτσα σε παιδική παλάμη. Επίγνωση. Πασχαλίτσα σε υαλοπωλείο . Ταύρος σε παιδική παλάμη. Επίγνωση.

  Είναι πολύ επικίνδυνο για μια πεταλούδα, ένα κοπάδι από ταύρους, που καταφτάνει ορμητικά. Καλύτερα να μην έχει πρόσφατα βρεγμένα τα φτερά της.

  Υπάρχει και ένας τέταρτος τρόπος αντιμετώπισης μιας ρωγμής. 

   Η επιδιόρθωση. 

  Τον κράτησα για το τέλος σαν την ένεση της αισιοδοξίας :

  Πρόκειται για μια διορθωτική εμπειρία . 

  Μακάρι να ευτυχήσουν όλα τα πλάσματα σε τούτη την ευλογημένη ευκαιρία. 

  Τι θα κάνουν με αυτή ; 

  Ο καθένας και από κάτι .