Όταν πάτησα το πόδι μου εδώ, είχα όλα τα χαρακτηριστικά του απόκληρου. Χαμηλό ηθικό, απογοήτευση, σκαμπανευάσματα της διάθεσης, ανυπομονησία και θυμό. Είχα δουλέψει με το θυμό και δεν τον έφερα μαζί μου. Τα υπόλοιπα τα έφερα. Αυτό που είχα ως εφόδιο ήταν κι αυτό αποτέλεσμα δοκιμασιών. Ήμουν αποφασισμένος. Προϋπόθεση το να είσαι αποφασισμένος. Στις σχέσεις και στο περιβάλλον. Ο τόπος με δέχτηκε. Δεν ήμουν ο πιο εύκολος άνθρωπος. Ο τόπος με μπολιάζει, με φτιάχνει ..ευκολότερο ! Ένας τόπος μπορεί να κάνει δουλίτσα...
Οι τόποι έχουν χαρακτηριστικά , δεν έχουμε μόνον οι άνθρωποι . Σε ένα σκληρό τόπο ο ήπιος άνθρωπος ξοδεύεται άσκοπα. Σε έναν τόπο πολύβοο, χαοτικό ένας δομημένος άνθρωπος κουράζεται από ανασφάλειες που δεν τις αντέχει.
Οι τόποι έχουν ιστορία, πληγές, ευαισθησίες, δεν έχουμε μόνον οι άνθρωποι . Δεν μιλάς για σχοινί στον τόπο του κρεμασμένου. Και όπως και οι άνθρωποι, οι τόποι συνδιαλέγονται και συγχωρούν, αφομιώνουν και αποξενώνουν, απόψεις, ξένους και νεωτερικότητες.
Οι τόποι αλλάζουν, όχι μόνον οι άνθρωποι. Οι τόποι όμως αλλάζουν αργά. Σε δεκαετίες κι όχι σε χρόνια. Γιατί ένας τόπος δεν αισθάνεται τον χρόνο να περνά όπως εμείς. Εμείς ; Όπως κάνουμε συχνά με τους ανθρώπους, εμείς, αντί να αφεθούμε σε έναν τόπο ολιστικά, αρπάζουμε το προτέρημά του και το κάνουμε ιδέα. Φεύγουμε για την Κρήτη για να βρούμε λεβεντιά. Εν τω μεταξύ η Κρήτη σε λίγες δεκαετίες ίσως γεμίσει με λιπόψυχους !
Για τους αυτόχθονες ο τόπος είναι δεδομένος. Όταν επιλέξεις να ανδρωθείς, να βιοποριστείς και να αποστρατευθείς στο Πυθαγόρειο της Σάμου εκείνο που σε πονάει είναι οι Σαμιώτες και τα καλιά τους.. Είναι μια κατάφαση στην πατρίδα σου την οποία δεν μπορεί κανένας άλλος να την κρίνει. Δεν υπάρχει λάθος. Απλά μια αναπάντητη απορία : Τι θα ήσουν αν δεν έμενες.
Για τους ταξιδευτές στον αντίποδα, το δεδομένο είναι διαρκώς η ανοιχτή βαλίτσα στο πάτωμα. Είναι μια επιλογή για λίγους. Έχω δει να τρέχουν άνθρωποι προς τα κάπου , να δραπετεύουν αδιάκοπα από κάτι, ή και να τριγυρίζουν ισοβίως σαν "άλλοι τσιγγάνοι", αποδεχόμενοι την κατασκευή τους. Δεν υπάρχει λάθος. Απλά μια ανάγκη διαρκούς προσαρμογής : τι θα ήσουν αν προσπαθούσες να ενταχθείς.
Για όσους αλλάζουν τόπο μια ή δυό φορές στη ζωή τους τα πράγματα είναι απλούστερα. Μπορούν να ενταχθούν και ξέρουν ότι αν δεν τα καταφέρουν μπορούν να ξαναφύγουν.
Στη Μελιβοία έχει ξεκινήσει να έρχεται πάλι κόσμος. Το ενδιαφέρον αναζωπυρώνεται και ίσως δημιουργηθεί τάση. Είναι νωρίς ακόμα. Δεν είναι νωρίς όμως για να καταγράψω τα πρώτα μου συναισθήματα και μερικές υποκειμενικές συνθήκες. Η Μελίβοια δεν είναι ...κόπος.
Ο τόπος σε χαλαρώνει. Περισσότερο από άλλους. Είναι ήπιος, η Στέλλα χρησιμοποίησε τον όρο επιεικής. Το τοπίο είναι μαλακό. Η Όσσα δεν έχει αγριάδα. Τα χρώματα, όλη η παλέτα του καθησυχαστικού τόξου. Ο ορίζοντας μεγαλύτερος απ' εκεί που τα μάτια σου μπορούν να εστιάσουν. Φυσάει όλων των ειδών αέρας. Βρέχει και θες να μείνεις έξω. Κάνει ζέστη κι έχεις να κρυφτείς. Περνούν από τα μάτια σου όλων των λογιών οι κουρτίνες, ομίχλες μέσα στα δέντρα και ουράνια τόξα μέσα στο πέλαγο. Αυτό το σκηνικό φέρνει αποτελέσματα. Στους ανθρώπους δεν υπάρχει εγγενής επιθετικότητα. Η ποιότητα του χαμόγελου όταν έλθει είναι εκπληκτική. Η ποιότητα της μελαγχολίας είναι μυθιστορηματική. Οι περσόνες, οι "τυπάρες" είναι από εκείνα τα άτομα που γράφουν ποίηση με τις αντιδράσεις τους. Η αγκαλιές σπανίζουν και αργούν αλλά και οι καυγάδες είναι ρηχοί ακόμα κι αν καταλήξουν άσχημα. Δεν υπάρχουν βεντέτες. Όλοι τα βρίσκουν ξανά με όλους και οι πίκρες γίνονται καπνός από στριφτό. Κι αλλού στρίβουνε στη χώρα μας, αλλά με άλλα στερνά ξεμπερδέματα. Ξέρω χωριά, όπου πίσω απ' την πόρτα, αντί για δυό μπουφάν κρέμεται η καραμπίνα. Γεμάτη ! Όταν γίνεται το κακό λένε ότι έφταιξε η κακιά η ώρα. Η επαρχία μας είναι γεμάτη αποκαμωμένους βιοπαλεστές. Η κακιά η ώρα είναι αλλιώς σε κάθε μέρος. Εδώ, πως να το πω, δεν είναι τόσο κακιά. Δεν επιχειρώ να εδραιώσω στερεότυπα και δεν τολμώ να πω ότι έμαθα τον τόπο. Οι εντυπώσεις είναι υποκειμενικές και οι εμπειρίες ακόμη περιορισμένες. Αλλά ναι, και οι τόποι έχουν όπως οι άνθρωποι, χαρακτηριστικά. Εδραιωμένα. Αναγνωρίσιμα. Σταθερά...
Συχνά αναφερόμαστε στη Μάνη, ως πατρίδα χαλκέντερων και αυστηρών ανθρώπων. Όταν μάλιστα θίγονται από κανέναν Μανιάτη τα δικά μας μικροσυμφέροντα, ούούού... οι χαρακτηρισμοί μας γίνονται επιθετικότεροι για να καταλήξουν σε άδικα στερεότυπα που "τσουβαλιάζουν" όλον τον πληθυσμό. Η Μάνη δεν είναι ένας κακός τόπος. Είναι απλά ο λάθος τόπος για τους επιεικείς *. Επίσης και η Μάνη , όπως κάθε τόπος, χτίζει χαρακτήρες με συγκεκριμένα αντισώματα. Τα πάει καλά δεδομένων των χαρακτηριστικών της.
Η Μελίβοια τα έχει πάει λίγο καλύτερα.
* Επιείκεια είναι η ιδιότητα του επιεικούς, δηλαδή η έλλειψη αυστηρότητας, η ηπιότητα και η κατανόηση. Σημαίνει την ήπια και ανεκτική αντιμετώπιση ενός ανθρώπου ή μιας κατάστασης, συχνά αντίθετα προς την αυστηρή τήρηση του νόμου.Συνώνυμα: Ηπιότητα, ανοχή, έλεος. Αντώνυμα: Αυστηρότητα, σκληρότητα. Στη φιλοσοφία : Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η επιείκεια διορθώνει ή συμπληρώνει τον γενικό νόμο εκεί όπου αυτός αποτυγχάνει λόγω της γενικότητάς του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;