ποιός κατασκευάζει τις λέξεις ;

   ΘΕΜΑ ( Σαρκική αλληλεπίδραση . Τι αποτύπωμα έχει σε κάθε πλάσμα ; Ένα είναι σίγουρο. Για τον άντρα είναι διατροφή. Για τη γυναίκα πολυτέλεια . Είναι σαν την τεκνοποίηση , αλλά ανάποδα. ) 

  ...............................................

     Είναι απόψε μια από εκείνες τις νύχτες. Που τις κρατάμε μέσα μας κρυμμένες σαν αμαρτία. Άλλες φορές μας οδηγούν σε κυνισμό, άλλες σε αηδία, τις περισσότερες τις θάβουμε στο βάζο με εκείνη την αγανάκτηση που καθορίζει αυριανές αποφάσεις. Ιδρώνω. Πονάω. Στριφογυρνώ. Δοκιμάζω αποσπάσεις. Κάνω αρωματισμένα ντουζ, ξυρίζομαι και πίνω αρωματική μαστίχα, ακούω αγαπημένες μουσικές, κάνω στρέτσιγκ, τελικά ξαπλώνω στο άδειο στρώμα γιατί δε μπορώ να περάσω τη νύχτα όρθιος στη γωνιά του δωματίου. Θα μπορούσα να πάω στις "πουτάνες". Αλλά τι να μου πουν ;  Θύματα μιας άλλης απόγνωσης, αλλά απόγνωσης. Η λέξη αυτή... απόγνωση, θα μπορούσε να είναι γένους αρσενικού, ε ;  Εγώ είμαι η καλύτερη. Απλά... Είμαι μια αρσενική πουτάνα που απόψε την πληρώσανε με μια  μεταχρονολογημένη επιταγή! Κακή εκτίμηση , κακή αρχική συμφωνία, κακή συνθήκη.. Πρέπει να αποδέχεσαι τις συνθήκες που θα 'λεγε μια γνωστή μου.  Πιάνω το "αξιόγραφο" από το κομοδίνο και το κοιτάζω ανάποδα στο φως. Το ποσό, σωστό. Υδατογράφημα τέλειο. Τι μου πάει στραβά του μαλάκα ; Θα σου πω...Δεν έχω χρόνο για μεταχρονολογημένες. Την φτύνω και την κολλάω στο ντουβάρι. Πέφτει. Δεν ακούγεται κιχ. Είμαι μια γερασμένη αρσενική πουτάνα. Έπρεπε να πληρώνομαι με ζεστό χρήμα, εν τη παλάμη. Αναζητώ το περιβόητο χιούμορ μου. Δεν είναι 'δω.

    Μια και αναφέραμε την παλάμη, είναι ένα εξαιρετικής σημασίας μέρος του αντρικού λειτουργικού συστήματος.

     Απλώνω το χέρι να ερεθιστώ. Η παλάμη μου πιάνει ένα ...αποτρόπαιο υπόλειμμα πούτσου. Το ψηλαφώ να ξυπνήσει. Σκέφτομαι δυνατά. Σκέφτομαι τα βυζιά της. Δε γίνεται τίποτε. Το δέρμα στο χέρι μου είναι πιο ξένο από γυαλόχαρτο. Επιμένω, Πονάω. Τσιμπάω τις ρώγες στο στήθος μου. Με δύναμη. Ξέρω ότι θα με πονάνε φρικτά το πρωί. Συνεχίζω. Αρχίζει να μεγαλώνει αλλά μοιάζει με ζυμάρι. Κι εγώ δεν χρειάζομαι τσουρέκια. Πρέπει να δώσω μια απάντηση στην σωματική ασφυξία.

    Τα νεύρα μου κλονίζονται. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στα συγκεκριμένα βυζιά, δεν μπορώ να ανακαλέσω τη σωστή θύμηση γιατί οι θύμησες δεν είναι αρκετά δυνατές ούτε αρκετά πρόσφατες. Μπερδεύω την Τζένη με την Άννα, μπερδεύω εικονικές με αληθινές γυναίκες, μπερδεύω μασχάλες με μαλλιά και μουνιά με στήθια, γυναικεία σώματα αποσυντίθενται και συναρμολογούνται στο μυαλό μου με μια πρεμούρα αποπνιχτική. Χρειάζομαι επειγόντως μια εικόνα αρκετά πειστική για να συγκεντρωθώ και να εκσπερματώσω. Δεν μπορώ... θέλω να πω, δεν μπορώ τελευταία να το κάνω. Έχω σκεφτεί ότι είναι κατώτερο της ποιότητας που ... κατώτερο της περηφάν... , κατώτερό μου ρε πούστη μου. Και το θεωρώ απιστία στην σχέση που θέλω να κρατήσω.

   Πονάω παντού, Σταματάω, Η ανάσα είναι γρήγορη αλλά όχι αρκετά γρήγορη. Προσπαθώ να πάρω μια βαθειά αναπνοή. Αυτό κι αν είναι αδύνατον. Κλέινω το πορτατίφ κι αποφασίζω να κοιμηθώ. Δεν περνάνε ούτε δέκα λεπτά. Τρόμος. Τινάζομαι πάνω πανικόβλητος, εφιάλτης ή πανικός, παραπατώ, πηγαίνω στο μπάνιο, στηρίζομαι στον νιπτήρα και αποφεύγω να κοιταχτώ γιατί με σιχαίνομαι. Ρίχνω νερό στα μούτρα μου, καθαρίζω τι μύτη μου και το λαιμό μου, προσπαθώ να προκαλέσω εμετό.. του κάκου. Έχω ένα τεράστιο βάρος, σε όλα μου τα όργανα. Εσωτερικό. Το κεφάλι μου πάει να εκραγεί.

   Και τώρα πλέον πονάει το στήθος μου σε κάθε απόπειρα βαθειάς αναπνοής, φοβάμαι, φοβάμαι είναι μικρή λέξη, πίνω γουλιές από τη βρύση και κάθομαι κάτω στα πλακάκια γυμνός. Το φαρμακείο είναι στη κουζίνα. Υπάρχει ηρεμιστικό αλλά φοβάμαι ότι θα είναι η χαριστική βολή στο μυαλό μου που με βαραίνει σαν βράχος. Δεν χρειάζομαι άλλο να αποχαυνωθώ, τουναντίον, χρειάζομαι ένα κρύο αεράκι.

   Επιστρέφω στο κρεβάτι.  Μένω με αναμμένα τα φώτα. Φοβάμαι. Κλείνω τα μάτια. Πιάνω το πουλί μου σαν να είναι εχθρός. Το μαλάζω με μανία, ίσως τρέξει αίμα αλλά τελικά κάτι τρέχει. Λύνομαι στα κλάματα, μυρίζει σπέρμα και απογοήτευση. Κλαίω με βαριά αναφυλητά. κλαίω, κλαίω, τελικά νιώθω να ελαφραίνω. Και μετά από λίγα λεπτά δοκιμάζω : τώρα πια χρειάζομαι μια βαθειά αναπνοή.

   Απλώνω τα χέρια σαν τον εσταυρωμένο, κουνάω το λαιμό μέχρι να σπάσουν τα οστεόφυτα με κείνο τον αποτρόπαιο ήχο, κλακ αριστερά, κλακ δεξιά, τεντώνω τα πόδια, στρετσάρω τη μέση και μετά κουλουριάζομαι σε στάση εμβρύου. Χώνω ένα δροσερό μαξιλάρι στα σκέλια μου και η δροσιά στα αρχίδια μου μου θυμίζει άγγιγμα γυναίκας... ετοιμάζομαι, εκπνέω και παίρνω μια μεγάλη μακριά ανάσα. Και ως εκ θαύματος είναι ολόκληρη. Είναι ολόκληρη. Έχω ξαναπάρει μια βαθειά ανάσα !

   Το στήθος μου γεμίζει φρέσκο αέρα, πρέπει να έχει μέρες να συμβεί. Ανασαίνω δεύτερη φορά, σχεδόν ολόκληρη ανάσα, τώρα δεν δοκιμάζω τρίτη μη ξανακυλήσω στην ίδια αγωνία. Είμαι σχετικά γαληνεμένος. Σηκώνομαι και σβήνω τα φώτα. Ανάβω ένα κερί και κάθομαι ανάσκελα να χαζέψω τις ανταύγιες στο ταβάνι. Ξέρω ότι το πρωί θα με βρεί ικανό να ανταποκριθώ. Αύριο και μεθαύριο.

   Δονείται το κινητό. Το ανασύρω. Αμφιταλλαντεύομαι. Αν δε το σηκώσω θα χρειαστούν εξηγήσεις.

   Έλα αγάπη ; Τι κάνεις ; ...Καλά.  ... Σίγουρα ; .... ναι.... Λέω να μείνω άλλη μια βδομάδα εδώ, είναι τέλεια, έχεις πρόβλημα μωρό μου ; .. όχι, σου αξίζει... Εσύ τι θα κάνεις ; ... Εγώ εδώ, οκ... Να δεις κανέναν φίλο, ο Νίκος γύρισε ; ... Ναι, νομίζω χθες... Να βγείτε για μπύρες, ναι ;  ... Θα δούμε... Καληνύχτα μωρό μου, σε φιλώ παντού... Ναι το νιώθω... Τα λέμε αύριο, να κοιμηθείς γλυκά.... Και 'συ καλή μου. Έλα, γειά. Σ αγαπώ, ναι ;  Το ξέρω.

   Είμαι πάλι με το κερί. Στο ταβάνι πιστεύω ότι τα σχήματα είναι αποτρόπαια όμορφα. Θα μείνω να τα χαζεύω. Τα σχήματα είναι στις φωτεινές περιοχές επειδή τους το επιτρέπουν οι σκιερές. Η ζωή είναι μια αλληλουχία σκότους και ημίφωτος. Και η απόγνωση το ίδιο. Θέλω να πω, έχεις ζήσει την "μη απόγνωση" για να αναγνωρίζεις με απόλυτη σιγουριά την απόγνωση όταν τη βιώνεις, να είσαι βέβαιος. Μη μου πεις όχι, οποιησδήποτε άντρας με διαδρομή έχει ζήσει 2 φάσεις. Την μη απόγνωση και την άλλη.

    Στο ταβάνι οι σκιές και οι λωρίδες έχουν γίνει νευρικές. Το κερί πνέει τα λοίσθια. Είμαι σχεδόν 60 ετών αλλά απόψε αισθάνομαι 80. Στο ίδιο δωμάτιο με το κερί. Ανα  πνέω, ότι και το κερί θαρρώ. 

   Η ζωή, η αγωνία, η ασφυξία, η απόγνωση, η δίψα, η πείνα, η επιθυμία... όλες γένους θηλυκού....

   Ε, μη γαμήσω.... ποιός κατασκευάζει τελικά τις λέξεις ; 

 

Antony Hopkins thoughts

- Άσε μακριά τους ανθρώπους που δεν είναι προετοιμασμένοι να σε αγαπήσουν. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και θα είναι και το πιο σημαντικό πράγμα. -Σταμάτα να κάνεις σκληρές συζητήσεις με ανθρώπους που δεν θέλουν αλλαγή. -Σταμάτησε να εμφανίζεσαι σε ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για την παρουσία σου. Ξέρω ότι το ένστικτό σου είναι να κάνεις τα πάντα για να κερδίσεις την εκτίμηση των γύρω σου, αλλά είναι μια ώθηση που σου κλέβει τον χρόνο, την ενέργεια, την ψυχική και σωματική υγεία. -Όταν αρχίζεις να παλεύεις για μια ζωή με χαρά, ενδιαφέρον και δέσμευση, δεν θα είναι όλοι έτοιμοι να σε ακολουθήσουν σε αυτό το μέρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξεις αυτό που είσαι, σημαίνει ότι πρέπει να αφήσεις τους ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να σε συνοδεύσουν. -Εάν προσβληθείς ,ξεχαστείς ή αγνοηθείς από τους ανθρώπους στους οποίους έχεις δώσει τον χρόνο σου, δεν κάνεις χάρη στον εαυτό σου συνεχίζοντας να προσφέρεις την ενέργεια και τη ζωή σου σε αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι δεν είσαι για όλους και δεν είναι όλοι για σένα. Αυτό είναι που κάνει την ζωή τόσο ξεχωριστή όταν συναντάς ανθρώπους που ανταποδίδουν αγάπη. Θα ξέρεις πόσο πολύτιμος είσαι. -Όσο περισσότερο χρόνο ξοδεύεις προσπαθώντας να αγαπηθεί ο εαυτός σου από κάποιον που αδυνατεί να αγαπήσει, τόσο περισσότερο χρόνο σπαταλάς στερώντας του τη δυνατότητα αυτής της σύνδεσης με κάποιον άλλον. -Υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη και πολλοί από αυτούς θα συναντηθούν μαζί σου στο επίπεδο ενδιαφέροντος και δέσμευσης. -Όσο περισσότερο μένεις εμπλεκόμενος με ανθρώπους που σε χρησιμοποιούν ως μαξιλάρι, επιλογή φόντου ή θεραπευτή για συναισθηματική θεραπεία, τόσο περισσότερο μένεις μακριά από την κοινότητα που θέλεις. -Ίσως αν σταματήσεις να εμφανίζεσαι, να μην σε θέλουν. Ίσως αν σταματήσεις να προσπαθείς, η σχέση θα τελειώσει. Ίσως αν σταματήσεις να στέλνεις μηνύματα στο τηλέφωνό σου θα μείνει σκοτεινό για εβδομάδες. Αυτό δεν σημαίνει ότι κατέστρεψες τη σχέση, σημαίνει ότι το μόνο πράγμα που την κρατούσε ήταν η ενέργεια που μόνο εσύ έδινες για να την έχεις. Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι προσκόλληση. Δώσε μια ευκαιρία σε όσους δεν το αξίζουν. -Αξίζεις τόσα πολλά... αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεσαι στην ζωή σου. -Το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις είναι ο χρόνος και η ενέργειά σου, και τα δύο είναι περιορισμένα. Όταν δίνεις χρόνο και ενέργεια, καθορίζεις την ύπαρξη σου. -Όταν το συνειδητοποιείς αυτό, αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί είσαι τόσο ανήσυχος όταν αφιερώνεις χρόνο με ανθρώπους, σε δραστηριότητες, σε μέρη ή καταστάσεις που δεν σου ταιριάζουν και δεν πρέπει να είναι γύρω σου γιατί η ενέργειά σου στην ουσία είναι κλεμμένη. -Θα αρχίσεις να συνειδητοποιείς ότι το σημαντικότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου και για όλους γύρω σου είναι να προστατεύσεις την ενέργειά σου πιο έντονα από οτιδήποτε άλλο. -Κάνε τη ζωή σου ένα ασφαλές καταφύγιο, στο οποίο επιτρέπονται μόνο ' ' συμβατοί ' ' άνθρωποι. Δεν είσαι υπεύθυνος για να σώσεις κανέναν. Δεν είσαι υπεύθυνος για να τους πείσεις να βελτιωθούν. Δεν είναι δουλειά σου να υπάρχεις για ανθρώπους και να δίνεις τη ζωή σου σε αυτούς! Εάν αισθάνεσαι άσχημα, εάν αισθάνεσαι υποχρεωμένος, θα είσαι η ρίζα όλων των προβλημάτων σου, φοβούμενος ότι δεν θα σου ανταποδώσουν τις χάρες που έχεις προσφέρει. Είναι η μόνη σου υποχρέωση να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι η αγάπη του πεπρωμένου σου και να δεχτείς την αγάπη που σου αξίζει. -Αποφάσισε ότι αξίζεις αληθινή φιλία, δέσμευση, αληθινή και πλήρη αγάπη με υγιείς και ευημερούντες ανθρώπους. Τότε περίμενε να δεις πόσο όλα αλλάζουν. Μην χάνεις χρόνο με ανθρώπους που δεν αξίζουν. Η αλλαγή θα σου δώσει την αγάπη, την εκτίμηση, την ευτυχία και την προστασία που σου αξίζει.

ωδή σε μια ενήλικη γυναίκα που ερωτεύεται

   Ω, ναι... δείχνεις πανέμορφη, είσαι... ένα μικρό θαύμα !

   Θα έπρεπε να γραφτούν ολοκαίνουργια παραμύθια για σένα. Για μια ολοκληρωμένη γυναίκα που επιτρέπει στον εαυτό της να ερωτευθεί. Μέσα σε τούτη τη συναισθηματική δυστοπία. Με τις περισσότερες αντανακλαστικές αντιδράσεις της λογικής σε αμυντικό συναγερμό. Με την πλειοψηφία των πλασμάτων γύρω σου σε μια... σε μια ψυχολογική κατάρρευση. Θε έπρεπε να ξαναγραφτεί η κοκκινοσκουφίτσα κι όλο το συναπάντημα... Παραμύθι είσαι !

   Είσαι, ...ένα μικρό θαύμα ! 

     Ξέρω ότι κάθεσαι τώρα εκεί κουλουριασμένη με τα χέρια γύρω από τα γόνατα και τις σκέψεις σου να ξεπερνούν τα όρια της λογικής σου, ότι στροβιλίζεσαι σε δίνες από φοβίες, ότι χρειάζεται να κάνεις άλματα στο κενό και πάλι να παραμείνεις στο έδαφος ώστε να εξακολουθείς να 'σαι επαρκής μητέρα ή κόρη ή φίλη καρδιακή. Ξέρω, είναι τόσο μικρός ο χώρος για να σταθεί και να αναπνεύσει μια ουτοπία σαν τον έρωτα... Ξέρω ότι, βασικά, δε το πολυπιστεύεις ! Άκου....

   Είσαι ένα μικρό θαύμα !

   Ίσως νομίζεις ότι κανείς δεν παρακολουθεί. Λάθος κάνεις. Κοιτούν πολλοί κρατώντας την ανάσα τους. Ο κόσμος δεν συναντάει πλέον μικρούς ήρωες. Έχει βολευτεί στον αρνητισμό του. Συζεί με την κατήφεια και τον κυνισμό. Και συ είσαι μια εξαίρεση. Πόσο θα ήθελαν να δουν μια εξαίρεση να νικάει. Να δουν έναν ερωτικό παραολυμπιονίκη με το χρυσό στο στήθος. Κοιτάζουν κρατώντας την ανάσα τους σου λέω και μέσα τους προσεύχονται να υπάρχεις ακόμα. Μια ώριμη γυναίκα που ερωτεύεται. 

   Είσαι ένα μικρό θαύμα !

   Σε βλέπω ώρες ώρες να κάνεις έρωτα και να γελάς ! Να γελάς με δάκρυα χαράς και να περιπαίζεις τα μέλη σου για τη δική τους χαρά, να κοιτάζεσαι καθώς σηκώνεσαι τυλιγμένη το σεντόνι και να μιλάς στον καθρέφτη με κείνο το χιούμορ που επέπλευσε και πάλι .... Τι ζω η γυναίκα στην ηλικία που είμαι ! Και να πειράζεις τον εραστή σου με παιδιάστικα καμώματα, και πάλι να λύνεσαι στα γέλια. Υπάρχω ;

   Είσαι ένα μεγάλο θαύμα...

   Εντάξει... μη μου δειλιάσεις τώρα. Την μεγαλύτερη ανηφόρα την ανέβηκες. Ετοίμασες τον χώρο για να έλθει να φωλιάσει ένα χελιδόνι. Πέταξες σκουπίδια, σιγύρισες συρτάρια ανομολόγητης ψυχικής ακαταστασίας και ετοίμασες τις αισθήσεις σου, τις ακόνισες να ξαναγίνουν δεκτικές. Δεν είναι τώρα η στιγμή για πισωγύρισμα. Τώρα ανοίγεις τα φτερά και αφήνεσαι στο ρεύμα του ανέμου με σοφές και απαλές διορθώσεις, σαν να ξεχύνεσαι με ένα πολύχρωμο παραπέντε από τους πρόποδες του βουνού των Θεών. Σε κοιτούν οι Θεοί, σου λέω... Τώρα, πετάς.

   Είσαι ένα μικρό θαύμα !

   Άκουσε το σώμα σου. Άγγιξέ το το πρωί, με το που θα ανοίξεις τα μάτια, μύρισε την ευχαρίστηση που αναδίδει, ψάξε κόμπους στην κοιλιά σου, ψάξε κράμπες στους ώμους σου, δεν θα βρείς, ένα χαίδεμένο κορμί είναι το ελιξήριο της φυσιολογικότητας, της ισόβιας νεότητας, της ανταποδοτικής προδιάθεσης, είσαι ένα πλάσμα έτοιμο να μοιράσει καλοσύνη και ενέργεια σε όσους αγαπάει. Έχεις πλέον και πάλι ένα σώμα που ένα άλλο πλάσμα το αποθεώνει. 

  Δεν είσαι θαύμα. Είσαι κανονική. Απλά σπανίζεις πλέον τόσο που καταλήγεις ένα μικρό θαύμα.

   _____________________________________________________________________

Γιατί ; ..είμαστε τόσο λίγες οι γυναίκες που μιλούμε με ειλικρινή τρόπο για τον σαρκικό έρωτα ; Επειδή κατά τον έρωτα, μοιραία αφήνουμε ακάλυπτο το πιο ενδόμυχο κομμάτι μας, την περιοχή μας όπου κυριαρχούν οι φαντασιώσεις. Και οι περισσότερες,  θέλουμε να διατηρούμε πλήρως τον έλεγχο. "Ο φόβος της πτήσης" 1973  Έρικα Γιογκ.  

     Οι σεξουαλικές σχέσεις μπορεί να είναι υπέροχες, μπορεί να είναι και απογοητευτικές. Και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις αυτό το ρίσκο είναι να το δεις με χιούμορ. Η ζωή είναι ήδη αρκετά δύσκολη, χωρίς το χιούμορ θα ήταν αδύνατη. Πρέπει να ξέρουμε να γελάμε και πρέπει να ξέρουμε και να κλαίμε, ώστε να αποκτάμε μια ιρορροπία. (Από πρόσφατη συνέντευξη της ίδιας).  

  Το σεξ έχει τη δύναμη να μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί, να ανακαλύπτουμε το βάθος των άλλων, να σκεφτόμαστε πιο ελεύθερα. Και μας λυτρώνει. ( Φρατσέσκο Πίκολο από την Republica ) . 

αχινοί 5G

 " Ζούσα μέσα στη χαρά, αλλά μόνο μέσα από φοβερές οδύνες και από την απελπισία μπορείς να ενωθείς με το Θεό." Eric Vuillard "Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ" σελίδα 8 εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

   Θαρρείς και οι παλάμες μου δεν έχουν πια δάχτυλα, θαρρείς μετά τις καραντίνες ότι τελειώνουν σε 'κείνους τους πειρατικούς γάντζους . Νιώθεις κι εσύ έτσι ; Σαν να μη δουλεύουν το ίδιο τα δάχτυλα ;

 Όταν τελειώσει αυτό θα αγκαλιαζόμαστε πάλι, ..δεν είναι ; Εγώ το θέλω πολύ.Πως γίνεται να σε συναντώ και να μην ;

    Θα απλώνω τα χέρια μου αυθόρμητα, είναι έμφυτη ανάγκη, εντάξει, με τρόπο, να μην πληγώσουν οι γάντζοι την πλάτη σου, να μη σε τρομάξω με την κίνηση που δεν είναι πλέον κι η πιο ευπρόσδεκτη, αλλά εγώ θα σε παίρνω αγκαλιά. Θες δε θες. Δε τη γλυτώνεις.

    Θα ψαχουλευόμαστε λίγο, εκείνα τα λίγα δεύτερα που θες παραπάνω από μια αγκαλιά και λιγότερο από κάτι απρεπές και, πιστεύω, θα βρίσκουμε ικμάδες γλύκας και οι δύο.

   Θα κάνουμε μια ανάσα πίσω και θα αναζητούμε ξανά 'κείνη ΤΗΝ ματιά.  Μια κάποια λίγο ανώτερη της διεκπεραιωτικής , την ματιά που ρωτάει την βασική ερώτηση. Είσαι εντάξει ;

   Θα αφήνουμε μετά τα χέρια να πέσουν, πιο πεινασμένοι από πριν, πριν την αγκαλιά εννοώ, πιο χορτάτοι από τώρα που δεν αγγιζόμαστε όμως. Μια δεύτερη σκέψη θα περνάει αέρας πανί. Δε θα βρίσκει να σκαλώσει. Η εμβάθυνση είναι ο εχθρός της μικρής χαράς.

  Μετά θα λέμε τα ελαφριά δέοντα καθώς θα πισωπατούμε προς το καβούκι μας. 

  Θα ανεβαίνουμε ο καθένας στο δικό του όστρακο και θα βολευόμαστε προσεχτικά, μη χαλάσει η τσάκιση. Θα έχουμε μάθει πλέον πώς να φαινόμαστε σχετικώς ισορροπημένοι. Όχι για το εγώ μας, αλλά γιατί κανένας δεν θα έχει χώρο να ρωτήσει σε κανέναν την άλλη ερώτηση : την παλεύεις ; 

   Θα σταυρώνουμε τα χέρια στα γόνατα και θα γέρνουμε λίγο από την απογοήτευση, εγώ γέρνω δεξιά γιατί βάζω από κάτω το δεξί χέρι, λίγο τόσο λίγο ώστε να μη θιχτεί ο μύθος μας. 

   Τα βράδια θα κλείνουμε την μπουκαπόρτα από το φρούριο και χαϊδεύοντας την τρυφερή του εσωτερική πλευρά, που θα 'ναι στρωμένη με ό,τι απόμεινε από εκείνες τις λευκές μνήμες, θα προσπαθούμε να εκσπερματώσουμε. Αυτό θα είναι το καλύτερο εφικτό σεξ. 

  Το πρωί, οι μπουκαπόρτες θα ανοίγουν με τρίξιμο ολοένα και πιο οικείο ώστε στο τέλος θα το μπερδεύουμε με τις καλημέρες των αηδονιών. 

  Εαν χρειάζεται, θα κατεβαίνουμε να κάνουμε πράγματα, αλλιώς όχι. Τα περισσότερα εξάλλου θα είναι εφικτά με ένα tablet. Οι δικοί μας αχινοί θα είναι 5G.

  Όταν τελειώσει αυτό θα αγκαλιαζόμαστε πάλι, ..δεν είναι ; Το θες ; Ή δεν το θες ;

 YΓ :  ευχαριστώ τον φίλο Χρήστο Ντουλματζή που κρέμασε τούτο το εκπληκτικό εικαστικό ερέθισμα και με "ανάγκασε" να το ντύσω με λέξεις.

Είναι δυνατόν να έχουμε τζάμπα τα εμβόλια και να ξανακλειστούμε σπίτι ;

    

     Πρώτα σηκώνουμε ένα σύννεφο σκόνης και μετά παραπονιόμαστε ότι δε μπορούμε να δούμε  G. Barkelay 

       ( Ιρλανδός φιλόσοφος )

   -  Που οφείλεται ρε φίλε όλη αυτή η αλλοπρόσαλλη αντίδραση εναντίον των εμβολίων ; Και πως συντάσσονται ξαφνικά νεοδημοκράτες, πασόκοι, κκέδες , παπάδες, αναρχικοί, μαθητές,  εξτρεμιστές, παππούδια και τεκνά σε ένα ετερόκλητο συντεταγμένο κίνημα του παραλόγου ; με ρωτάει σαστισμένος ο πιο αγαπημένος μου φίλος . 

   Τον κοιτώ , λίγο αποσβολωμένος και γυρίζω την κουβέντα αλλού. Δε θέλω να γίνουμε πάλι κώλος. Θα με ρωτάει μετά γιατί συγχύζομαι και γιατί φωνάζω.  Υπήρξε πρωταγωνιστής ...

   Οι τόποι κυβερνιούνται από εκλεγμένες αντιπροσωπείες. Έχουν θεσμούς. Η κυβερνησιμότητα των κρατών εξαρτάται από την πίστη στους μόνιμους μηχανισμούς υλοποίησης των ψηφισμένων νόμων. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι :  η αστυνομία,  η πολιτική προστασία, η ιατροφαρμακευτική υποδομή με τους εκπροσώπους της και τις επιστημονικές επιτροπές της, η πυροσβεστική, οι μηχανισμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο στρατός, οι υπάλληλοι των διοδίων, οι λιμενικοί, οι δημοτική αστυνομία, τα κρατικά κανάλια στις ζώνες πληροφόρησης, ο στρατός κ.ο.κ. Δεν ακυρώνονται κάθε τετραετία, εφαρμόζουν τον νόμο .

   Υπάρχουν συγκεκριμένοι πολιτικοί χώροι που ανέχονται από τα στελέχη τους τον λαϊκισμό. Έχουν επιτελεία και μηχανισμούς που εκφράζονται χυδαία εναντίον όλων αυτών των θεσμών, στήνουν στον τοίχο το πολιτικό δυναμικό και ξεσηκώνουν τον κόσμο εναντίον της εφαρμογής των ψηφισμένων στη βουλή νόμων του κράτους. Αν ξεφτιλίσεις τον αρχηγό της πυροσβεστικής το πλήθος δεν θα αποδέχεται τις οδηγίες του την ώρα της πυρκαϊάς. Φυσικό δεν είναι ; Οι ρητορική στο φινάλε είναι η ακόλουθη :

  Ο νόμος αυτός θα αυτοκαταργηθεί στο πεδίο ( πεζοδρόμιο ) και στην πράξη. Θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας.

   Η δικαιοσύνη είναι διεφθαρμένη. Θα πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας.

  Δεν πληρώνω. Σπάζω τη μπάρα και συνεχίζω. Παίρνω το νόμο στα χέρια μου.

  Μέχρι να πάρει αυτό το νομοσχέδιο πίσω ο υπουργός , από τον Πειραιά πάνω σε καράβι δεν ανεβαίνει κανένας. Παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας.

  Τα μέλη της επιτροπής λοιμωξιολόγων είναι ένα τσούρμο καραγκιόζηδες. Εμείς, οι φοιτητές,  δε φοράμε μάσκα, παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας.

  Ο κάμπος θα μιλήσει. Η Ελλάδα θα κοπεί στη μέση. Δεν περνάει κουνούπι από τα Τέμπη. Εμείς, η πραγματική η εργατιά του χωραφιού παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας.

  Η αστυνομία δεν μπορεί να επιβάλλει την τάξη σε όλη την επικράτεια , δεν μπορεί να εμφανίζεται στα Εξάρχεια ή στα ΑΠΘ διμοιρία των Ματ, γιατί  είναι κάλεσμα σε μπάχαλο. Θα διώξουμε την αστυνομία από τη γειτονιά μας. Παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας.

  Δε βγάζω εγώ τη νέα ταυτότητα, παίρνω το νόμο στα χέρια μου.

  Εγώ δεν θα κάνω εμβόλιο. Θα μπω στην τάξη με το έτσι θέλω. Παίρνω τον νόμο στα χέρια μου. 

  Τα ακούσαμε, τα ακούμε, θα τα ακούμε. Πρόκειται για μικρά πραξικοπήματα που δείχνουν αθώα.

  Δε βγαίνει άκρη έτσι. Ή μετέχουμε στο κράτος ή φτιάχνουμε ο καθένας από ένα ατομικό...

  Όταν γίνονται εκλογές υπάρχει η δυνατότητα να εκλεγεί πρωθυπουργός της χώρας ακόμα κι ο πιο απίθανος τύπος. Η κυβέρνησή του θα νομοθετήσει για μια θητεία. Ο μόνος τρόπος να αποδειχθεί εάν είχε όραμα είναι να δούμε στην πράξη τις νομοθετικές του πρωτοβουλίες. Αν θα παράγουν βελτίωση των συνθηκών για το σύνολο των πολιτών της χώρας. Εάν παίρνουμε τον νόμο στα χέρια μας , γιατί να κάνουμε εκλογές ; Οι εκλογές γίνονται για να εφαρμόζονται άλλες πολιτικές και να κρίνονται στις επόμενες εκλογές. Τον νόμο εφαρμόζουν οι μηχανισμοί της συντεταγμένης πολιτείας.

   Πρόκειται για βαθύτατα ηθικό και θεσμικής σημασίας ερώτημα. Εσύ ως πολίτης, παίρνεις τον νόμο στα χέρια σου εκπροσωπώντας ποιόν και αντλώντας εξουσία από ποιά διαδικασία επικύρωσης της προσωπικότητάς σου ; 

   Φωνάζω πάρα πολύ μερικές φορές και με ρωτάει ο φίλος μου γιατί χάνω την ψυχραιμία μου. Γιατί όταν υπάρχει φωτιά δεν φωνάζουμε γιατρούς και όταν υπάρχει μπάχαλο δε φωνάζουμε παπάδες. Αυτά έπρεπε να τα έχουμε λύσει. Μικροί μεγάλοι. Η επαναστατική γυμναστική σε κάθε χώρο μονάχα για το χαβαλέ και την τόνωση του ναρκισσισμού μας φέρνει χάος.

 Φωνάζουμε την πυροσβεστική στη φωτιά και την αστυνομία στο μπάχαλο. Και αν στη πυροσβεστική υπάρχει ένα επίορκος και στην αστυνομία ένας φασίστας , εναντίον του ξεσηκώνουμε καταγγελία. Όχι εναντίον όλου του θεσμού. 

  ΤΙ ΔΕΝ καταλαβαίνουμε ;

 

18 7 3021 πρωί , κανένα ζήτημα

       Βάζω στο μπαμπού φλυτζάνι το ρόφημα με το veganόγαλο και απλώνομαι στην αιώρα με i-glass ηλίου στα μάτια για να σερφάρω. Βαρετό πρωινό Κυριακής... Δεν έχω να στείλω επιστολική ψήφο για εβδομαδιαίο δημοψήφισμα, ο τελευταίος ανίκανος υπουργός απολύθηκε με δημοσκόπηση προχθές. Η κυλιόμενη κυβέρνηση μέσω διαρκούς διαδικτυακής ψηφοφορίας είναι πλέον τόσο αποτελεσματική που δεν υπάρχουν άλυτα κοινωνικά αιτήματα. Είμαι στην Ελλάδα του 3021, μια Σκανδιναβική χώρα αλλά με ήλιο και αμμουδιές. Κανένα ζήτημα. 

     Προβάλλω στα γυαλιά μου με φωνητικές εντολές τις ευχές από τα φιλαράκια μου, μπαίνει η μάνα στο αριστερό παράθυρο να ενοχλήσει , ανοιγοκλείνω αριστερό μάτι πάει κάτω μπάρα , η περίπτωση σεξ δεν έχει ξυπνήσει ακόμα, οπότε ζητάω chat room Σαλλονίκη Χαλαρά 3.0

   Τι γίνεται ρε μάγκα μου εδώ ;  Πόλεμος. 123 post του Κουτρούλη ο γάμος. Όρεξη ακόρεστη πρωί πρωί. Ρουφάω καφεϊνη, παίρνω ανάσα, σκρολάρω, πω ρε... εδώ έχει χαβαλέ, αψού.... φτερνίζομαι και κάνει reset το κινέζικο γυαλί γαμώ τη μάνα του, περιμένω , αποκατάσταση, 98%, οκ... αρχίζω και διαβάζω....

   John the boss / Ο μαλάκας από κάτω συνεχίζει να τα ταϊζει και μαζεύονται, γουρ γουρ, γουρ γουρ από τις έξι το πρωί, δε μπορώ να χουζουρέψω, μέχρι και τον γάτο μου κρέμασα ανάποδα και πάνε και του τσιμπάνε τα μουστάκια και ουρλιάζει, κάτι να γίνει με τα κωλοπερίστερα

   Katiagreen /   κατ αρχήν δεν είναι κωλοπερίστερα, δεν υπάρχουν κωλοπλάσματα εκτός από ένα που διαβάζω εδώ κάθε πρωί και μου γυρίζει το μάτι, είναι περιστεράκια που έχουν να θρέψουν νεοσσούς και να χτίσουν φωλιές και να μαζέψουν τα ψίχουλα από τα πιτόγυρα σε όλη την πόλη που θα μας είχαν φάει οι κατσαρίδες όλους μας για πρωϊνό

  John the boss / => Katiagreen, να τα μαζέψεις στο σαλόνι σου να δείτε ΕΤ3 

  Katiagreen /  αν έβλεπες ένα, ένα μονάχα πρωί ΕΤ3 θα ήξερες ότι χρωστάς την διατροφή σου στις μέλισσες και τα σκαθάρια χαμένε

  John the boss / προσφέρω ένα magic λευκή σοκολάτα με coocies για κάθε ζευγάρι πόδια από περιστέρι , στα 4 ζεύγη οικογενειακό nirvana που σπάει με πιρούνι

  Mana tou Christou / που να ζεματιούνται τα πόδια σου στην κόλαση μέχρι να σου λιώσουν τα νύχια αντίχριστε αχρείε

  Syriza prooeytiki symaxia / τάση Άνω Σκοτίνας / ομάδα για την αναβάθμιση του εσωτερικού διαλόγου στο κίνημα / εγγόνια Νίκου Βούτση / => Katiagreen μην αναλώνεσαι με τούτους εδώ τους εκπρόσωπους της οπισθοδρόμησης, ενίσχυσε τώρα την τάση μας για ένα συνέδριο που θα βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων για όσα γίνανε το 2015 και θα επαναφέρει την ουσία του μόνου εναπομείναντος προβλήματος στο τραπέζι. Τα περιστέρια είναι σύμβολο της ειρήνης , ζώα ιερά από τότε που τα αμόλησε από την εξέδρα ο αείμνηστος Αλέξης και κάθε μα κάθε σκατουλάκι τους είναι μια υπενθύμιση του μέλλοντος που μας ετοιμάζει η δεξιά

   Velopoulos / i-books => καλά κατούρα εσύ

   Tatiannadakrismenipotenikimeni/ παιδιά κατουράνε τα περιστέρια ; είναι κάτι που δεν έχω τουλάχιστον εγώ παρατηρήσει ποτέ, δε μου αφήνει και πολύ χρόνο το κλάμα

   Greenclubcosial/ => Tatianadakrismenipotenikimeni, κατουράνε μονάχα στις μπουγάδες των κυνηγών τα παντελόνια παραλλαγής και τα παγούρια τους

  Kynikoskynigostimoros/  αδερφέ χθες το στιφάδο δε ξέρεις τι ποίημα ήτανε, και βάλαμε και κερασμένο nirvana στη μέση, 22 λεπτά χτυπούσαμε με το σουγιά να σπάσει η σοκολάτα, σαν το μπουτάκι του περιστεριού ούτε το κοκορέτσι με τα έντερά σου αδερφέ 

   ( σουϊπ/γλουκ ) ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ / η μανούλα λέει "καλημέρα"

πατάω " 👍 "  , κατεβάζω μάνα στη μπάρα και παίρνω την κατάσταση πάνω μου : 

    periklesmytesticlesforfree/ ΕΚΦΩΝΩ : μου τα κάνατε καρπούζια πρωί πρωί, σωτηρία εσείς δεν έχετε κι αν αύριο εξαερωθούν τα περιστέρια θα μαλώνετε με τις πυτζάμες σας βλαμμένοι πολίτες μιας βλαμμένης πόλης μιας βλαμμένης χώρας ... γιατί δεν μπορείτε απλά να βγάλετε το σκασμό ;

   Σηκώνομαι από την αιώρα μου και πετάω τα i-glass από το μπαλκόνι. Δεν θα ξανασερφάρω Κυριακή, υπόσχομαι. Αφού γίνομαι Τούρκος. Πηγαίνω κουζίνα, όλα καθαρά, ανοίγω ψυγείο, δεν πεινάω, βάζω στο στόμα ένα μεταβερύκοκο και κάθομαι στο pc. Έχω ακόμα ώρα. 

   τσατρουμ /... ... ...   όλο και κάτι .... 

 

      

ΠΕΝΗΝΤΑ. ΔΥΟ. ΜΗΔΕΝ. ΤΡΙΑΝΤΑ

   

    Η ιδέα της απόσυρσης από τον στίβο φυτρώνει μέσα σου στα ΠΕΝΗΝΤΑ και ριζώνει βαθύτερα όσο πυκνότερα γίνονται τα σημάδια της ψυχικής κούρασης. Στην αρχή την αντιμετωπίζεις με ασπιρίνες καθώς εκεί στα πενήντα γίνεσαι ευάλωτος σε κάθε είδους δωράκια προς τον εαυτό σου. Με την ευκαιρία περνάς κι από μια δεύτερη επιμέλεια του αξιακού σου συστήματος. Βάζεις λίγο νερό βρε αδερφέ στο κρασί σου : μπορεί να γίνεις λίγο πιο σπάταλος, λίγο πιο μουρντάρης, λίγο πιο πότης, λίγο πιο ερειστικός και γενικώς αν "σε έβλεπες" με το μάτι των τριάντα θα έλεγες λίγο πιο ξεφτίλας.   

   Η ιδέα της απόσυρσης από τον στίβο απωθείται εν πάσει περιπτώσει ως πρόωρη στα πενήντα σου καθώς λειτουργούν αποτελεσματικά δυό ειδών ανασχέσεις. Οι σχέσεις και οι υποσχέσεις. 

   Σπανίως ένας άνθρωπος πενήντα ετών έχει κατακτήσει τους υπερφίαλους στόχους των τριάντα. Δεν έχει χειραφετημένα παιδιά, δεν έχει επαρκή περιουσία και δεν έχει χορτάτο ΕΓΩ. Το δυστυχές είναι ότι από την ηλικία αυτή κι έπειτα δεν έχει ούτε την φρεσκάδα, ούτε την επικαιροποιημένη κατάρτιση ούτε το ένστικτο του killer για να είναι παραγωγικός. Με αποτέλεσμα συνήθως να σπαταλάει την επόμενη δεκαετία της ζωής του ζώντας μέσα σε χίμαιρες. Το συνηθέστερο απραγματοποίητο τριπάκι των πενηντάρηδων είναι το σημείο ΔΥΟ. 

( Για τους αμύητους, αυτό θα πει, δυό δουλειές, δύο δάνεια, δυό αυτοκίνητα, δυό ερωτικούς συντρόφους και δύο σπίτια... και ναι γυναίκες και άντρες γίναμε ίσοι και σε αυτό ).

   Οι σχέσεις και οι υποσχέσεις δεν θα σταματήσουν ωστόσο ποτέ να κοστίζουν ακριβά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βεβαιότητα από εκείνου που κάθε πρωί στις έξι πάει να αρμέξει τη γελάδα του. Άπαντες πίσω στη κουζίνα περιμένουν το αχνιστό κανάτι... Το ζήτημα είναι πότε θα αγγίξεις εσύ το σημείο ΜΗΔΕΝ. 

  ( Για τους αμύητους σημείο μηδέν είναι όταν δεν "προφταίνεις" να εξυπηρετείς τυπικά ούτε μια δουλειά, ούτε ένα δάνειο, ούτε ένα αυτοκίνητο, ούτε έναν εραστή, ούτε ένα σπίτι ).

   Το σημείο μηδέν του καθενός, τι έκπληξη , δεν μπορεί να καθοριστεί με νομοθετική διάταξη. Θέλω να πω, μπορεί να οριστεί σύντομα ότι είναι τα εβδομήντα αν έτσι βγαίνουν τα νούμερα με τις συντάξεις των δυτικών οικονομιών. Ωστόσο, εκείνο που θα εισπράττουν οι οικονομίες από τους εργαζόμενους μεταξύ πενήντα και εβδομήντα θα είναι ασθενικό, ανόρεχτο, και θα πρέπει ολοένα να το αθροίζουν στην οργή και την παραβατικότητα των νεαρών ανέργων.

   Το πράγμα κάνει μπαμ. Οι εικοσιπεντάρηδες πρέπει να ξεκινούν καριέρα και οι γονείς τους να αποσύρονται για να ανοίξουν χώρο. Στην Ιταλία , 37% των τριαντάρηδων μένουν με τους γονείς τους. Αυτό είναι άρρωστο. Εκεί γύρω είναι τα νούμερα και σε άλλες χώρες με αγαπησιάρηδες μεσήλικες. Αντιθέτως στα βόρεια, οι νέοι εξωθούνται σε ενηλικίωση από τα είκοσι.  

   Νομίζω ότι κάπου στη μέση είναι η σωστή κατάσταση. ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια καλής απόδοσης είναι εκείνο που πρέπει να περιμένει το σύστημα από τον καθένα μας. Έτσι είναι και το σκαρί μας. Από εκεί και πέρα πρέπει να χαμηλώνουμε το στρές, τον κατεβάζουμε τον πήχυ και να ανακαθορίζουμε τις σχέσεις και τις υποσχέσεις μας. Τώρα θα μου πείτε, θα θυμώσει κόσμος... 

   Ξύδι.

            "Τα χρόνια ανάμεσα στα πενήντα και τα εβδομήντα είναι τα χειρότερα...   Συνεχώς σου ζητούν να κάνεις πράγματα, και δεν είσαι αρκετά ετοιμόρροπος για να τα απορρίψεις".  T. S. Eliot