18 7 3021 πρωί , κανένα ζήτημα

       Βάζω στο μπαμπού φλυτζάνι το ρόφημα με το veganόγαλο και απλώνομαι στην αιώρα με i-glass ηλίου στα μάτια για να σερφάρω. Βαρετό πρωινό Κυριακής... Δεν έχω να στείλω επιστολική ψήφο για εβδομαδιαίο δημοψήφισμα, ο τελευταίος ανίκανος υπουργός απολύθηκε με δημοσκόπηση προχθές. Η κυλιόμενη κυβέρνηση μέσω διαρκούς διαδικτυακής ψηφοφορίας είναι πλέον τόσο αποτελεσματική που δεν υπάρχουν άλυτα κοινωνικά αιτήματα. Είμαι στην Ελλάδα του 3021, μια Σκανδιναβική χώρα αλλά με ήλιο και αμμουδιές. Κανένα ζήτημα. 

     Προβάλλω στα γυαλιά μου με φωνητικές εντολές τις ευχές από τα φιλαράκια μου, μπαίνει η μάνα στο αριστερό παράθυρο να ενοχλήσει , ανοιγοκλείνω αριστερό μάτι πάει κάτω μπάρα , η περίπτωση σεξ δεν έχει ξυπνήσει ακόμα, οπότε ζητάω chat room Σαλλονίκη Χαλαρά 3.0

   Τι γίνεται ρε μάγκα μου εδώ ;  Πόλεμος. 123 post του Κουτρούλη ο γάμος. Όρεξη ακόρεστη πρωί πρωί. Ρουφάω καφεϊνη, παίρνω ανάσα, σκρολάρω, πω ρε... εδώ έχει χαβαλέ, αψού.... φτερνίζομαι και κάνει reset το κινέζικο γυαλί γαμώ τη μάνα του, περιμένω , αποκατάσταση, 98%, οκ... αρχίζω και διαβάζω....

   John the boss / Ο μαλάκας από κάτω συνεχίζει να τα ταϊζει και μαζεύονται, γουρ γουρ, γουρ γουρ από τις έξι το πρωί, δε μπορώ να χουζουρέψω, μέχρι και τον γάτο μου κρέμασα ανάποδα και πάνε και του τσιμπάνε τα μουστάκια και ουρλιάζει, κάτι να γίνει με τα κωλοπερίστερα

   Katiagreen /   κατ αρχήν δεν είναι κωλοπερίστερα, δεν υπάρχουν κωλοπλάσματα εκτός από ένα που διαβάζω εδώ κάθε πρωί και μου γυρίζει το μάτι, είναι περιστεράκια που έχουν να θρέψουν νεοσσούς και να χτίσουν φωλιές και να μαζέψουν τα ψίχουλα από τα πιτόγυρα σε όλη την πόλη που θα μας είχαν φάει οι κατσαρίδες όλους μας για πρωϊνό

  John the boss / => Katiagreen, να τα μαζέψεις στο σαλόνι σου να δείτε ΕΤ3 

  Katiagreen /  αν έβλεπες ένα, ένα μονάχα πρωί ΕΤ3 θα ήξερες ότι χρωστάς την διατροφή σου στις μέλισσες και τα σκαθάρια χαμένε

  John the boss / προσφέρω ένα magic λευκή σοκολάτα με coocies για κάθε ζευγάρι πόδια από περιστέρι , στα 4 ζεύγη οικογενειακό nirvana που σπάει με πιρούνι

  Mana tou Christou / που να ζεματιούνται τα πόδια σου στην κόλαση μέχρι να σου λιώσουν τα νύχια αντίχριστε αχρείε

  Syriza prooeytiki symaxia / τάση Άνω Σκοτίνας / ομάδα για την αναβάθμιση του εσωτερικού διαλόγου στο κίνημα / εγγόνια Νίκου Βούτση / => Katiagreen μην αναλώνεσαι με τούτους εδώ τους εκπρόσωπους της οπισθοδρόμησης, ενίσχυσε τώρα την τάση μας για ένα συνέδριο που θα βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων για όσα γίνανε το 2015 και θα επαναφέρει την ουσία του μόνου εναπομείναντος προβλήματος στο τραπέζι. Τα περιστέρια είναι σύμβολο της ειρήνης , ζώα ιερά από τότε που τα αμόλησε από την εξέδρα ο αείμνηστος Αλέξης και κάθε μα κάθε σκατουλάκι τους είναι μια υπενθύμιση του μέλλοντος που μας ετοιμάζει η δεξιά

   Velopoulos / i-books => καλά κατούρα εσύ

   Tatiannadakrismenipotenikimeni/ παιδιά κατουράνε τα περιστέρια ; είναι κάτι που δεν έχω τουλάχιστον εγώ παρατηρήσει ποτέ, δε μου αφήνει και πολύ χρόνο το κλάμα

   Greenclubcosial/ => Tatianadakrismenipotenikimeni, κατουράνε μονάχα στις μπουγάδες των κυνηγών τα παντελόνια παραλλαγής και τα παγούρια τους

  Kynikoskynigostimoros/  αδερφέ χθες το στιφάδο δε ξέρεις τι ποίημα ήτανε, και βάλαμε και κερασμένο nirvana στη μέση, 22 λεπτά χτυπούσαμε με το σουγιά να σπάσει η σοκολάτα, σαν το μπουτάκι του περιστεριού ούτε το κοκορέτσι με τα έντερά σου αδερφέ 

   ( σουϊπ/γλουκ ) ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ / η μανούλα λέει "καλημέρα"

πατάω " 👍 "  , κατεβάζω μάνα στη μπάρα και παίρνω την κατάσταση πάνω μου : 

    periklesmytesticlesforfree/ ΕΚΦΩΝΩ : μου τα κάνατε καρπούζια πρωί πρωί, σωτηρία εσείς δεν έχετε κι αν αύριο εξαερωθούν τα περιστέρια θα μαλώνετε με τις πυτζάμες σας βλαμμένοι πολίτες μιας βλαμμένης πόλης μιας βλαμμένης χώρας ... γιατί δεν μπορείτε απλά να βγάλετε το σκασμό ;

   Σηκώνομαι από την αιώρα μου και πετάω τα i-glass από το μπαλκόνι. Δεν θα ξανασερφάρω Κυριακή, υπόσχομαι. Αφού γίνομαι Τούρκος. Πηγαίνω κουζίνα, όλα καθαρά, ανοίγω ψυγείο, δεν πεινάω, βάζω στο στόμα ένα μεταβερύκοκο και κάθομαι στο pc. Έχω ακόμα ώρα. 

   τσατρουμ /... ... ...   όλο και κάτι .... 

 

      

ΠΕΝΗΝΤΑ. ΔΥΟ. ΜΗΔΕΝ. ΤΡΙΑΝΤΑ

   

    Η ιδέα της απόσυρσης από τον στίβο φυτρώνει μέσα σου στα ΠΕΝΗΝΤΑ και ριζώνει βαθύτερα όσο πυκνότερα γίνονται τα σημάδια της ψυχικής κούρασης. Στην αρχή την αντιμετωπίζεις με ασπιρίνες καθώς εκεί στα πενήντα γίνεσαι ευάλωτος σε κάθε είδους δωράκια προς τον εαυτό σου. Με την ευκαιρία περνάς κι από μια δεύτερη επιμέλεια του αξιακού σου συστήματος. Βάζεις λίγο νερό βρε αδερφέ στο κρασί σου : μπορεί να γίνεις λίγο πιο σπάταλος, λίγο πιο μουρντάρης, λίγο πιο πότης, λίγο πιο ερειστικός και γενικώς αν "σε έβλεπες" με το μάτι των τριάντα θα έλεγες λίγο πιο ξεφτίλας.   

   Η ιδέα της απόσυρσης από τον στίβο απωθείται εν πάσει περιπτώσει ως πρόωρη στα πενήντα σου καθώς λειτουργούν αποτελεσματικά δυό ειδών ανασχέσεις. Οι σχέσεις και οι υποσχέσεις. 

   Σπανίως ένας άνθρωπος πενήντα ετών έχει κατακτήσει τους υπερφίαλους στόχους των τριάντα. Δεν έχει χειραφετημένα παιδιά, δεν έχει επαρκή περιουσία και δεν έχει χορτάτο ΕΓΩ. Το δυστυχές είναι ότι από την ηλικία αυτή κι έπειτα δεν έχει ούτε την φρεσκάδα, ούτε την επικαιροποιημένη κατάρτιση ούτε το ένστικτο του killer για να είναι παραγωγικός. Με αποτέλεσμα συνήθως να σπαταλάει την επόμενη δεκαετία της ζωής του ζώντας μέσα σε χίμαιρες. Το συνηθέστερο απραγματοποίητο τριπάκι των πενηντάρηδων είναι το σημείο ΔΥΟ. 

( Για τους αμύητους, αυτό θα πει, δυό δουλειές, δύο δάνεια, δυό αυτοκίνητα, δυό ερωτικούς συντρόφους και δύο σπίτια... και ναι γυναίκες και άντρες γίναμε ίσοι και σε αυτό ).

   Οι σχέσεις και οι υποσχέσεις δεν θα σταματήσουν ωστόσο ποτέ να κοστίζουν ακριβά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βεβαιότητα από εκείνου που κάθε πρωί στις έξι πάει να αρμέξει τη γελάδα του. Άπαντες πίσω στη κουζίνα περιμένουν το αχνιστό κανάτι... Το ζήτημα είναι πότε θα αγγίξεις εσύ το σημείο ΜΗΔΕΝ. 

  ( Για τους αμύητους σημείο μηδέν είναι όταν δεν "προφταίνεις" να εξυπηρετείς τυπικά ούτε μια δουλειά, ούτε ένα δάνειο, ούτε ένα αυτοκίνητο, ούτε έναν εραστή, ούτε ένα σπίτι ).

   Το σημείο μηδέν του καθενός, τι έκπληξη , δεν μπορεί να καθοριστεί με νομοθετική διάταξη. Θέλω να πω, μπορεί να οριστεί σύντομα ότι είναι τα εβδομήντα αν έτσι βγαίνουν τα νούμερα με τις συντάξεις των δυτικών οικονομιών. Ωστόσο, εκείνο που θα εισπράττουν οι οικονομίες από τους εργαζόμενους μεταξύ πενήντα και εβδομήντα θα είναι ασθενικό, ανόρεχτο, και θα πρέπει ολοένα να το αθροίζουν στην οργή και την παραβατικότητα των νεαρών ανέργων.

   Το πράγμα κάνει μπαμ. Οι εικοσιπεντάρηδες πρέπει να ξεκινούν καριέρα και οι γονείς τους να αποσύρονται για να ανοίξουν χώρο. Στην Ιταλία , 37% των τριαντάρηδων μένουν με τους γονείς τους. Αυτό είναι άρρωστο. Εκεί γύρω είναι τα νούμερα και σε άλλες χώρες με αγαπησιάρηδες μεσήλικες. Αντιθέτως στα βόρεια, οι νέοι εξωθούνται σε ενηλικίωση από τα είκοσι.  

   Νομίζω ότι κάπου στη μέση είναι η σωστή κατάσταση. ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια καλής απόδοσης είναι εκείνο που πρέπει να περιμένει το σύστημα από τον καθένα μας. Έτσι είναι και το σκαρί μας. Από εκεί και πέρα πρέπει να χαμηλώνουμε το στρές, τον κατεβάζουμε τον πήχυ και να ανακαθορίζουμε τις σχέσεις και τις υποσχέσεις μας. Τώρα θα μου πείτε, θα θυμώσει κόσμος... 

   Ξύδι.

            "Τα χρόνια ανάμεσα στα πενήντα και τα εβδομήντα είναι τα χειρότερα...   Συνεχώς σου ζητούν να κάνεις πράγματα, και δεν είσαι αρκετά ετοιμόρροπος για να τα απορρίψεις".  T. S. Eliot

κομπλέ, αρκεί να ξέρω τις μετρήσεις

 

  Ανασηκώνομαι να φορέσω τις παντόφλες και κάτι δεν πάει καλά. Είμαι ο Jack Nicholson και είμαι μικροσκοπικός σαν πυγμαίος. Τα πόδια μου ούτε που πλησιάζουν το πάτωμα, θα χρειαστεί να πηδήξω κάτω. Τι διάολο ;

  Όνειρο ; Το τελευταίο πράμα που διάβαζα πριν κοιμηθώ ήταν σχόλιο για μια στερνή φωτό της γης που μας έστειλε ο Voyager της Nasa από τη γειτονιά του πλανήτη Κρόνου. Μια φωτεινή κουκίδα σαν κεφάλι καρφίτσας. Μια κουκίδα πάνω στην οποία έχουν καταγραφεί πόλεμοι, πανδημίες, παγκοσμιοποίηση, κάθε είδους νομίσματα και πλούτος, δυστυχίες, γενοκτονίες, επιστημονικοί θρίαμβοι .. Τι είμαστε σε σύγκριση με το σύμπαν; έλεγε το σχόλιο. Εντάξει. Τι είμαστε… Μετά με πήρε ο ύπνος.

  Τώρα όμως είμαι ξύπνιος. Και είμαι ο μισός ! Πετάω λοιπόν τα ελάχιστά μου ρούχα κι ορμάω στο λουτρό. Νερό. Κάνω τη σκέψη ότι θα χωρούσα και μέσα στο πλυντήριο. Θέλω να κοιταχτώ. Για τον καθρέφτη πάνω από τον νιπτήρα ούτε λόγος. Δεν τον φτάνω. Κομπλέ … Θέλω να πω… Δε πειράζει.   Άμα δε μπορείς να κοιταχτείς δεν ξέρεις τι ακριβώς είσαι. Καλύτερα προς το παρόν να μην ..

  Όνειρο ; Ο κόσμος, λέει, στον ύπνο μου, ήταν συρρικνωμένος,  κι εγώ τεράστιος. Δε χωρούσα στις πόρτες, στα ασανσέρ, ούτε καν στα λεωφορεία. Πουθενά δε χωρούσα. Δεν ήμουν ο Nicholson αλλά αυτό δε βοηθούσε κάπως. Λίγο πριν συναντήσω τον πανικό μου ξύπνησα. Και πάρτο ανάποδα. Εγώ μικρός, ο κόσμος τεράστιος.  Αλλά είμαι ο Jack. Ε, και ;  

     Τι έχουμε εδώ ; Έχουμε ένα ζήτημα με τις διαστάσεις μου. Κυριολεκτικά όμως. Όχι σαν από πάντα. Δε μιλάμε εδώ για ΕΓΩ και για τον αντρικό ναρκισσισμό. Είμαι μικροσκοπικός. Ένα παρά κάτι. Τέλος. Πρέπει να το επιβεβαιώσω αλλά τα πράγματα δείχνουν χωρίς επιστροφή. Φτάνω τις πετσέτες, φτάνω τη βρύση της ντουζιέρας, φτάνω τα χερούλια από τις πόρτες. Άμα τεντωθώ μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ. Τούτο δεν είναι πλέον το μεγαλύτερο διακύβευμα ; Να μη χρειάζεται κανένας κανέναν. Το μεγαλύτερο προσόν της παρούσης.

   Όνειρο ; Πρέπει να φωνάξω την Καλλιόπη από το απέναντι μπαλκόνι. Να με δει. Αν το επιβεβαιώσει ένας ακόμη τα πράματα θα πάρουν τη σειρά τους. Δε με χαλάει πόσος θα είμαι, αρκεί να μάθω τα δεδομένα. Τόσος το μπόϊ, τόσους πόντους χέρι, τόσο πόδι, τόσο το έξω απ’ εδώ, μετά θα δω τι θα κάνω.

  Αν το πει και η Καλλιόπη ότι είμαι νάνος θα κάνω τις κινήσεις μου. Πάντοτε έτσι την έβγαζα εξάλλου, δεν ήταν ποτέ και τίποτε στα μέτρα μου ; Λάθος μέγεθος στις γκόμενες, λάθος μέγεθος στα δάνεια, λάθος μέγεθος αυτοκίνητα, λάθος μέγεθος πιάτο, λάθος μέγεθος χάπια, λάθος μέγεθος κρίκετ , είναι κάτι με το οποίο έχω εξοικειωθεί. Δεν θέλει άγχος. Θα μετρηθώ και θα δούμε…

     - Καλλιόπη ;

- ..

    - Καλλιόπη ;

- ..

    - Καλλιόπη ;

- Θα μας αφήσεις μια Κυριακή να κοιμηθούμε ρε παλαβιάρη ; Γαμώ τα τρελοκομεία μου μέσα γαμώ… όλους τους έχουν αμολύσει όξω…

Όταν βρήκα τον λύκο

 

  δεν είχα παρά να συμπεριφερθώ φυσιολογικά, με όλες τις δεξιότητες, την πονηριά, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και το ένστικτο επιβίωσης που μου έχει χαρίσει η γυναικεία μου φύση. Βλέπεις για τον άντρα η νίκη είναι επιβίωση ενώ για τη γυναίκα η επιβίωση είναι η νίκη. 

     Πολλοί αδυνατούν να αποτιμήσουν την επίπτωση μικρών συμπεριφορών στο διηνεκές. Εγώ όμως ξέρω, δε χρειάστηκε να το διδαχθώ, ότι το νερό νικάει το βράχο που στέκεται δίπλα του. Έτσι καταλήγει κι ένας λύκος να μοιάζει με αξιοθρήνητο μικρό ζωάκι. Να εκλιπαρεί για εκείνα που δικαιούται και να αμφιβάλει για εκείνα που μπορεί. 

     Όταν ανέλαβα τον συγκεκριμένο λύκο είχε όλες εκείνες τις επίμονες βλακώδεις αντρικές προδιαγραφές, ήταν εντελλώς παρορμητικός, δοτικός, υπερφίαλος, αισιόδοξος, αγωνιστής, νάρκισσος, αγαθιάρης και δυνατός. Πίστευε πραγματικά ότι στο τέλος της ημέρας θα έχει έναν απολογισμό που αξίζει να τον διηγηθεί κάπου. Τώρα ο λύκος κοιμάται δίπλα, κι εγώ τον έχω "φέρει". Τον έστρωσα σαν καινούργιο αυτοκίνητο. Είναι πειθαρχημένος, καχύποπτος, ρεαλιστής, μειλίχιος, αποδοτικός, συντηρητικός, προσηλωμένος σε περιχαρακωμένα στοιχήματα και με κοιτάει στα μάτια. Στο τέλος της ημέρας εκείνος δε ξέρω τι θα έχει, εγώ όμως έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

    Υπάρχουν μέρες που θέλει να ουρλιάξει. Τότες εγώ πηγαίνω, φοράω το κόκκινο σκουφάκι και κάθομαι με το καλαθάκι μου μπροστά στο τζάκι να παραστήσω την τρομαγμένη. Έχω μάθει να τρέμω από τον δήθεν φόβο όπως έχω μάθει να παριστάνω την ικανοποιημένη. Εξ απαλών ονύχων. Τσιρίζει, ευχαριστιέται, ξεθυμαίνει ή δεν ξεθυμαίνει και πάει να κόψει ξύλα. "γουίν γουίν σιτσιουέϊσον" 😅

   Μια κρυφή κάμερα τραβάει τούτα τα ουρλιάγματα και τα μαζεύει σε ένα αρχείο. Εγώ δεν τα στέλνω στο me too ακόμη, αλλά έχω τη γαϊδούρα μου δεμένη. Γιατί δεν του τό 'χω και πολύ να βγεί και να παραστήσει τον αδικημένο. Μηλόπιτα βρίσκει, πλυμένο καπίστρι τον περιμένει κάθε πρωί, το τζάκι αναμμένο μένει αν θελήσει να ψήσει κάστανα, αν του δώσω κάστανα, δε θα γίνω και χαλί να με πατήσει...

  Μερικές φορές τον ακούω να χτυπάει το κεφάλι του στα πλακάκια του μπάνιου. Δε λέω, ίσως να είναι επικίνδυνο, αλλά και πριν τόσο του έκοβε. Αφού τα έφτιαξε με κοκκινοσκουφίτσα. 

   Κάποια στιγμή θα έλθει το πλήρωμα του χρόνου και θα σταματήσουν να διασταυρώνονται οι λύκοι με τις κοπελίτσες του δάσους. Θα παντρεύονται λύκος με λύκο και θα τραβάνε μαλακία. Αλλά μέχρι τότες το μουνί θα τραβάει καράβι και η ιστορία θα επαναλαμβάνεται με ακρίβεια μαθηματικής εξίσωσης. Οι κοκκινοσκουφίτσες θα ευνουχίζουν τους λύκους και οι κοινωνίες θα επανατροφοδοτούνται με το αποτέλεσμα της μεταδιασταύρωσης, τα νεαρά προβατάκια. 

    Θα μου πείς, τι πρότυπα θα έχουν τα νεαρά προβατάκια ;  Θα έχουν πρότυπο μια νικήτρια κοπελίτσα. Κι αν είναι αρσενικά ; Εχμ.. δε το έχω σκεφτεί, κάτι θα βρουν να θαυμάζουν.

 

γράμμα σε ένα μικιό για όταν μάθει να διαβάζει

     Τώρα που στάθηκες όρθιο , πες στη μανούλα να σου πάρει δυό κουβαδάκια. Ένα κόκκινο να το γεμίζεις κοχύλια κι ένα άλλο άσπρο για βότσαλα. 

      Κάθε κοχύλι που το λέν αισθάνομαι να το βάζεις στο κόκκινο καλαθάκι και κάθε βοτσαλάκι που το λέν αναρωτιέμαι στο άσπρο. 

      Κάθε κοχύλι που το λένε θέλω να το βάζεις στο κόκκινο καλαθάκι και κάθε βοτσαλάκι που το λένε διστάζω στο άσπρο.

     Κάθε κοχύλι που το λέν ανακαλύπτω να το βάζεις στο κόκκινο και κάθε βοτσαλάκι που το λεν διδάσκομαι στο άσπρο. 

    Κάθε κοχύλι που το λεν αγαπώ να το βάζεις στο κόκκινο και κάθε βότσαλο που το λένε χρειάζομαι στο άσπρο.   

    Κάθε κοχύλι που το λέν διαφωνώ να το βάζεις στο κόκκινο κουβαδάκι και κάθε βότσαλο που το λεν κακιώνω στο άσπρο. 

    Μετά πες στη μανούλα να σου μάθει καλά τα χρώματα ψυχή μου. Με το καλό και με την καρδιά και με περισσότερα καχύλια, θα την Αναστήσουμε τούτη την κοινωνία. 

    Με τις ψηλές θερμοκρασίες μας και με τις ψυχρ..αιμες.

 

    

Λάγνου ανάβασις . 20 αιώνας μΧ.

    Την ημέρα εκείνην κατά τας ορδάς οδηγήθησαν εις τον Ανώτατον (εφ)Αρμοστήν αι τρείς αμφισβητίαι της επικυριαρχίας της λογικής έναντι των ταπεινών αισθήσεων και των ενστίκτων κι ετελέσθη δίκη με όλας τας προ(δια)γραφάς.

    Είς , ονόματι Πάρης Ποδολάγνος, εστήθη δια της βίας έναντι των (επιόρκων της φύσης) ενόρκων και ηρωτήθη μεθ' επιτάσεως :

   - Αποτάσσεσαι των ενεξελέγκτων πόθων σου ;                    

- Αρνούμαι, αδυνατώ... εξανέστη.

    Έτερος, ονόματι Τρύφων Τρυφερός, εστήθη ομοίως έναντι κι ερωτήθη :

  - Αποτάσσεσαι της βουλιμίας σου για το άγγιγμα ;                 

-Ουδόλλως, αποτελεί την δευτέραν φύσιν μου ! ομοίως εξανέστη...

    Έσχατος ο περιώνυμος αλόγιστος εραστής Παντολάγνων εστήθη  εμπρός τους εν μέσω μουρμουρητών και σχολίων..

- Αποτάσσεσαι της λαγνείας σου για τους ομοίους σου, ανώμαλε ;          

- Ου δύναμαι της φύσεώς μου ἐναντιωθῆναι ! απεκρίθη γαλήνια. Δεν υποκρίθη.

      Μέγα σούσουρον εσηκώθη και τα επιτετραμένα ανδρείκελα περιόρισαν προς τα κάτω τα χέρια και τα μέλη των τριών πλασμάτων με τραχιά καραβόσχοινα ώστε να γδέρνονται τα πέη τους και οι παλάμες των εις κάθε δρασκελιάν. Έριξαν οξύ εις τας θηλάς των και μαστίγωσαν μέχρις ολικής αναισθησίας τας ερωτογόννας περιοχάς των. Τα τρία πλάσματα εμαρτύρησαν σιωπηλά και στωϊκά σιγοψιθυρίζοντας , άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι χλευάζουσι. 

    Εξωτερικά του Μεγάρου της Επιτροπής Εκκαθαρίσεων ήτο συγκεντρωμένον μέγα πλήθος αναμένοντας την εμφάνισιν των επιόρκων. Εκράταγαν σφιχτά τα χεράκια από τ' ανήλικά τέκνα των, ούτως ώστε τούτα να αποτυπώσουσι δεώντος το περιστατικόν. Αυτοσχέδια πλακάτ με κεντρικά αναθέματα εσηκώθησαν αυτομάτως εν τη εμφανίσει της ακολουθίας ... Το πλήθος ελλάλαζε και εκράδαινε παλούκια.

   ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ

         ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑΣΕΙΣ ΑΜΟΙΡΕΣ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΥ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

       ΛΑΓΝΕΙΑ , Η ΠΡΩΘΙΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

ΕΚΦΥΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ Η ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΙΣ

    Τα πρόσωπα των παρισταμένων ήτο ερυθρά, στας κόγχες των οματιών τους , αι άλλοτε αθέαται φλέβαι ομοίαζαν με νωπάς χαρακιάς αυτοχείρων σε άσπιλο δέρμα εφήβου. 

   Η ανάβασις εις τον Λόφον του Μαρτυρίου ετελέσθη εν μέσω κατα(π)νύξεως. Τα πρόσωπα των καταγγελλόντων εξαγνίζονταν σχετικώς από το πελιδνό φως των κεριών. Φευ, ήτο πολύ σκληρά εν τούτοις... Τρεμάμενα χείλη έψελναν την ακολουθίαν της εξαγνίσεως. Το αίμα από τα μέλη των καταδικασμένων κατέληγεν νωχελικώς  στας εσχάτως επιδιορθωθείσας υδρορροάς. Η κοινότης ουκ εφείδετο χρημάτων.  

   Η αυτοσχέδια γκιλοτίνα ελειτούργησεν εξίσου επιτυχώς με τας κορυφαίας της ανθρωπίνης διανοίας γκιλοτίνας, ως επί παραδείγματι τους ανιχνευτάς ψεύδους και τους εντοπιστάς στίγματος υπόπτου ατόμου. Λαϊκώς, ότι εξείχεν εκόβετο εκ ρίζας...  

   Οι ευνουχισμένοι από πέη, θηλάς, ακροδάχτυλα χείλη και γλώσσας απεδώθησαν αιμόφυρτοι στο πλήθος ίνα ευφρανθεί με την κατάληξιν αυτών. Ο όχλος ανέλαβε δράσιν.  Τελικώς τους εγκατέλειψαν αναίσθητους μονάχα όταν εσώθησαν οι σίελοί τους και ησθάνθησαν εκείνην την ακαταμάχητη πλην όμως ελαφρώς ενοχικήν βουλιμίαν για το θείον σκεύασμα την ζεστήν μαγειρίτσαν, στην οποίαν κατόπιν ωρίμου σκέψεως βεβαίως ενέδωσαν. 

   Τούτα διατελέσθησαν την ημέραν του ευνουχισμού μου. Δεν θα σας εκμυστηρευθώ ποίος εκ των τριών υπήρξα, το ουσιώδες είναι ότι εσώθην και δύναμαι πλέον όπως συνάψω αμόλυντας ανιδιοτελείς σαρκικώς σταθεράς σχέσεις μακριάς εμβάλειας μετά των ομοίων μου. Εσώθην.  Ουδέ δαιμόνια μηδέ ορέξεις διαταράσσουν την εξέλιξιν του προσωπικού μου σχετίζεσθαι.

   Όταν σπανίως καταπίπτω και ομολογώ ότι επεθύμησα ένα χάδι, ένα κορμί, ένα γαμήσιον,  μια στεντόρεια φωνή μέσα μου με επαναφέρει εις την τάξιν : 

- Εσκέφθης προς λάθος κατεύθυνσιν... !  

- Όχι, ένιωσα , διατείνομαι. 

- Εσκέφθης !  

- Μα όχι, επόθησα, νομίζω.  

- Εσκέφθης ! Τέλος. Μετανόησε ίνα σχετισθείς εκ νέου ανιδιωτελώς.  

  Και είμαι κατά τα φαινόμενα εις καλόν δρόμον. Έχω καταλήξει περιζήτητος, αφού !

ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Η χρήσις της τσατραπατσίζουσας καθαρεύουσας υπηρετεί το περιπαικτικόν του πράγματος.

   

  

η κλεψύδρα

 

  Ο λόγος που διατηρούμε με τόση αγάπη τις συναισθηματικές αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας είναι πως για μια φευγαλέα στιγμή μας ξαναδίνουν ένα απεριόριστο μέλλον.. (σχόλιο της μούσας του Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ).

    Ε, λοιπόν, πάει το απεριόριστο μέλλον. Δεν μπορούμε να ξεγελιόμαστε. Τα μαντάτα είναι τώρα εκεί, κάθε πρωί με την ίδια επωδό… 

 ...και ακόμη 100 συνάνθρωποί μας έχασαν το τελευταίο 24ωρο τη μάχη για τη ζωή. 

    Αυτός είναι ο πραγματικός εισβολέας. Είναι η είδηση που εγκαταστάθηκε στην καθημερινή μας ρουτίνα και μας έχει κάνει αγρίμια. Είναι μια υπενθύμιση, σαν κλωστή δεμένη στο μικρό μας δάχτυλο. Κι εμείς έχουμε μάθει να τελειώνουμε το γρηγορότερο με τις υπενθυμίσεις για να μένουμε ήσυχοι. Ε, αυτή είναι τώρα μια μόνιμη. Μια υπενθύμιση ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα συμβεί και σε μας. Η ζωούλα μας θα πιάσει να πλησιάζει σε ένα κάποιο τέλος... Το ξορκίζουμε το τέλος, ο καθένας με τον τρόπο του, δε το θέλουμε στο νου.

   Κανείς δεν θέλει να του υπενθυμίζουν ότι το φινάλε του πλησιάζει μια γιατί είναι αδήριτος ανάγκη να σκεφτόμαστε ότι τα περιθώριά μας για διορθώσεις είναι πάντα μπροστά, με τρόπο που δεν χρειάζεται στενοχώρια που αναβάλλουμε πράγματα. Και είναι και το άλλο. Κληθήκαμε να αναβάλουμε τα μικρά πράγματα που μας βοηθούσαν να αναβάλουμε τα μεγάλα πράγματα ! Θέλω να πω, με δυο τρία τριήμερα το χρόνο κάνεις πολλές από τις απαράδεκτες ¨συνθήκες¨ σου να δείχνουν βιώσιμες. Προετοιμάζοντας επί μακρόν μια εκδρομή και μετά αναμασώντας τις αναμνήσεις με τις οποίες σε μπόλιασε συνεχίζεις επ’ αόριστον. Ε, τώρα, πάνε οι εκδρομές, πάει και το επ’ αόριστον. Πρέπει να κάτσεις εκεί βασανιστικά αναπόσπαστος να μηρυκάζεις γυμνή την πραγματικότητα που σε συνοδεύει στα τελευταία ίσως μέτρα της διαδρομής σου.

   Γι αυτό δεν είναι σαν τον πόλεμο τούτη η πανδημία. Έχει αναστατώσει όλους τους μεσήλικες κι έχει αποτελειώσει όλους τους ηλικιωμένους. Δηλαδή τον κατ’ εξοχήν πληθυσμό με τις βασανιστικότερες αγωνίες. Εκείνους που δεν τόλμησαν να κάνουν τις μικρές απαναστάσεις τους και ο απολογισμός τους βασιζόταν κάθε χρόνο στις θετικές παρεμβολές. 

   Ξυπνάμε και το ρολόϊ είναι εκεί. Τικ τακ.. δεν έχεις και τόσο χρόνο.. τικ τακ.. δεν έχεις και τόσο χρόνο… τικ τακ…

   Τη σιχαίνομαι της πανδημία. Έπρεπε να την λέμε αλλιώς. Όχι Κορωνοϊό. Κλεψύδρα.  

   Υ.Γ. Μια από τις κλισέ αντιδράσεις των ώριμων είναι να επιτίθενται στη νεολαία. Είναι κι αυτό ένα από τα γελοία πράγματα που εγκαταστάθηκαν μαζί με την πανδημία. Ζητούν, οι ηλικιωμένοι, από τους νέους, μια νεο επίγνωση ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος !

 

τι μας ενοχλεί στο άδειο ;

    Πρόσφατα δέχτηκα μια "πρόκληση" εντός ψυχαναλυτικής μου συνεδρίας. 

-Ας μείνουμε λιγάκι σιωπηλοί ! είπε η ψυχολόγος μου. 

    Κι έπαθα την πλάκα μου... Αλήθεια ! Έστριβα τα χέρια, άλλαζα στάση στο κορμί. Δεν άντεχα ! Λίγα δευτερόλεπτα κενού χρόνου με έκαναν πιο αμήχανο από έναν τελείως τσίτσιδο άνθρωπο σε μια κατάμεστη πλατεία.

  Από μωρά βιώσαμε την εβδομάδα των γεμάτων απογευμάτων, όχι ; Κάθε μέρα μια εξωσχολική δραστηριότητα. Και μεγαλώνοντας το πήραμε σερί...   Μαθαίνουμε να γεμίζουμε τον άδειο μας χρόνο στο ημερολόγιο, ασφυκτικά ώστε να προλάβουμε να βιώσουμε τα πάντα ; Ή προκειμένου να μην μπούμε στη διαδικασία να αναμετρηθούμε με άδειες ημέρες  ; Τι ενέχεται στο κενό και μας κάνει αμήχανους ; Αλήθεια, ακόμη και σε ένα συρτάρι, τι είναι αυτό που  μας ενοχλεί στο εντελώς άδειο ; Δεν πρόκειται για μια καθαρή αξιοποιήσιμη δυνατότητα ;

     Έχω κάνει παρέα με ανθρώπους που δεν αφήνουν να τελειώσεις τη φράση σου, κανονικότατα σε κάθε πρόταση εκφωνούν την τελευταία σου λέξη, πριν από σένα κατ' εκτίμηση ! Έχω συνβαδίσει με παρέες που σπεύδουν σαν να έχουν καθυστερήσει στο ραντεβού, ενώ δεν τους περιμένει κανένας. Έχω "κόψει" από το facebook βουλιμικούς έως μανιακούς των αναρτήσεων. Πέντε δέκα την ημέρα. Γιατί δεν κάθονται ούτε μια ώρα με τον εαυτό τους ; Τους τρώνε τα ρούχα τους ; Γιατί υπάρχουνε τα σπίτια με την ανοιχτή ολημερίς τηλεόραση χωρίς κανέναν τηλεθεατή ; 

    Μας αρέσει η απάντηση "τρέχω και δε φτάνω" . Την λέμε με παράπονο. Αλλά δεν είναι αλήθεια. 

   Η πνευματικότητα, η εκλεκτικότητα, η καθαρή ματιά, η σωστή εκφορά λόγου, όλα τούτα κι άλλα ισχυρά εργαλεία εξέλιξης και καλής διαβίωσης είναι αποτέλεσμα αφαιρετικής προεργασίας. Ακόμη και η καλή γραφή, στη λογοτεχνία, έρχεται ύστερα από αλλεπάλληλες επιμέλειες με σκοπό την αφαίρεση. Το πέταγμα. Πόσο μάλλον στην καθημερινότητά μας... Είναι τόσα που θέλουνε απόρριψη.

   Είχα διαβάσει ένα Αμερικάνικο εγχειρίδιο για την "τεχνική του χρόνου" από εκείνα που οι coaches της συμφοράς διδάσκουν στις πολυεθνικές για να πυκνώσουν τις ώρες εργασίας. Αυτό ακριβώς, μια τεχνική του χρόνου, νομίζω ότι χρειαζόμαστε οι ενήλικες στη σχόλη. Στις ώρες που δεν οφείλουμε να εργαζόμαστε. Στις ώρες από τις οποίες περιμένουμε η ζωή να μας φέρει άλλου τύπου εκπλήξεις :

    Νέες παρέες, νέες προσλαμβάνουσες, ουσιαστικότερες επαφές, λιγότερες τυπικότητες και εθιμικές υποχρεώσεις, άδειο χρόνο, πλατύ χώρο και ποιοτικό συναισθηματικό ρεπερτόριο. Νομίζουμε καμιά φορά ότι δεν θα συμβεί. Αλλά, συμβαίνει, όταν του δώσεις το χώρο. Συμβαίνει.

   Από μια ηλικία, πες εσύ ωριμότητα, και μετά , η διαδικασία της αφαίρεσης γίνεται σημαντικότερη από της πρόσθεσης. Από μια ηλικία, πες εσύ ωριμότητα, και μετά, ξέρεις και να διαλέγεις... Δεν υπάρχει το ελαφρυντικό του απεριόριστου χρόνου βρε παιδί μου. Θέλει μια νέα τεχνική όλη η ζωή.