Έχω καιρό να φάω ξιφία . Την βγάζω με αφρόψαρα , μέσα όξω ... Για να πω την αλήθεια δε βλέπω να τρώνε ξιφία και γύρω μου . 'Ολοι στο ρηχό βολευτήκαμε κάπως . Να μη ζαλίζουμε το πονεμένο μας μυαλό.
Έχω καιρό να δω το θέαμα · μια μηχανότρατα να σέρνει λαμπιρίδες . Πιο συχνά βλέπω τους κολιέδες δορυφόρων του elon στον νυχτερινό ουρανό . Χωρίς τον ήχο του καϊκιού και χωρίς μια "μάνα" εμπρός το θέαμα δεν είναι το ίδιο . Είναι σαν λαμπάκια για το δέντρο. Εξάλλου λείπει η μυρουδιά . Εκείνη η σαπίλα των διχτιών με την αλμύρα που ανακατεύει το αεράκι και ταϊζει τη φαντασία σου με την βεβαιότητα ότι ίσως δεν είσαι απλά ένας ψαράς , αλλά ο νέος Σεβάχ ο Θαλασσινός.
Στο μυαλό μου το πρωί ωστόσο επιτελείται μια διαδικασία που, από που να την άρπαξα ; Από τα γρί γρί ! Σκέψεις σκαφιδούλες ρίχνουν την άγκυρα σε τέσσερα σημεία. Μετά σαν να το έκανα πάντοτε, κυκλώνω το πράμα με δίχτυ , μέχρι που καταλήγω να εστιάσω τις ελπίδες μου σε όσα είναι μέσα στον κύκλο . Μένω στα γνωστά νερά . Πολλές φορές τον αυριανό ψαρότοτοπο ...τον έχω σταμπάρει από χθες. Το μόνο που πετυχαίνω στο τέλος με το πρώτο φως, είναι να εκτελώ έναν κλασσικό ιδεομηρυκασμό *. Χθεσινές σκέψεις , παλιά ξινά σταφύλια , ξαναζεσταμμένο φαϊ .
Κάθε μέρα σπαταλιέται μέσα σε μια περιοχή με τα ίδια ψάρια, εκείνη την ίδια γεωγραφική επικράτεια των παλιών σφαλμάτων μου . Η ψαριά μου γίνεται όλο και πιο ίδια ! Τίποτε δεν μπαίνει από έξω , τίποτε δεν ξεφεύγει από μέσα . Ένα κοπάδι με τα ίδια αδιέξοδα ερωτήματα , θέλω να πω , μικρά ψάρια για μεζέ και τίποτε για πιατέλα . Τα μικρά ψάρια , οι σκέψεις στ' αβαθή νερά, δεν έχουν σκληρά αγκάθια . Έτσι το στόμα μου και το μυαλό μου μαθαίνουν να μην διακινδυνεύουν. Καταπίνουν με ασφάλεια, μικρές ουρές μικρά κεφάλια, κι απο δω παν κι άλλοι .
Κάθομαι τώρα και αναλογίζομαι ποιός και πότε με έμαθε να ψαρεύω . Γιατί αν είχα μάθει μονάχος , δεν θα ψάρευα το ίδιο με τον παππού μου . Κάποια πρόοδος θα είχε ενσωματωθεί στην τεχνική μου , διάολε ... Καταλήγω ότι είναι αποτέλεσμα της εθνικής μας εκπαίδευσης . Η μέθοδος που "προτείνεται" για συλλογική σκέψη είναι η ίδια με το γρι γρι ! Παρ' όλο που γίνεται ασυναίσθητα , είναι μια δοκιμασμένη χορογραφία στα σκοτεινά νερά . Κανέναν δεν συμφέρει μια γενιά παράτολμων ψαράδων γιατί μετά , που να τους κορνάρεις να δέσουνε όλοι τους στο ίδιο απάγγειο ; Τρέχα γύρευε . Θα σκορπίσει η οικογένεια , η πατρίς , δε ξέρω αγώ τι άλλο και τρέχα γύρευε .
Καθώς λοιπόν ξυπνάω κι αρχίζει το μυαλό να σκέφτεται φρέσκα ψάρια ακολουθώ σαν υπνωτισμένος την ίδια εγκεφαλική χορογραφία :
Η λαμπιρίδα μου που "φουντάρει" νότια περιορίζει τις σκέψεις που θα έρχονταν από το δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου . Αυτό που δεν δουλεύει με την λογική . Τον ιδεολογικό πλανήτη με τις εκπλήξεις · που συνεχίζουν να περιμένουν άπρακτες . Όλη την περιοχή της φαντασίας και του θράσους , όλη την "αλητεία" που θα έπρεπε να έχω φρέσκος το πρωί .
Η σκαφιδούλα που φουντάρει βόρια δεν με αφήνει να ξεφύγω από το τριπάκι των μομφών μου προς τους άλλους , τον κακό καιρό , το έξω . Έτσι εξασφαλίζω τον απαραίτητο εχθρό μου, πες εσύ έναν κακό βοριά . Κι έτσι με φταίνε πάλι οι άλλοι .
Δυτικά ρίχνει αγκυροβόλι το φαναράκι της απόδρασης . Για εμάς τους "δυτικούς" στον τρόπο σκέψης ποτέ δεν είναι η ανατολή η πρώτη ευχή. Κι έτσι αποκλείω ό,τι είναι έξω απ' το "κελί". Σκέφτομαι ό,τι επιτρέπεται να σκέφτεται κάποιος που κάθε Κυριακή στο χωριό του θα βαρέσουν οι καμπάνες .
Και η λαμπιρίδα που παρατάω ανατολικά είναι του Ήλιου . Αυτή που θα "αχρηστευτεί" πρώτη από την αυγή , την ανελέητη λάμψη του ήλιου . Ένας "κόφτης" . Ο χρόνος . Μια διορία . Η πιο ύπουλη από τις τέσσερις υπηρέτριες της τράτας μου . Η σκαφιδούλα που θα με αρπάξει να φύγουμε λίγο πριν αρχίσουν να τσιμπάνε τα μεγάλα ψάρια . Λίγο πριν φανταστώ τον εαυτό μου νικητή.
Κι έτσι προκοπή δεν κάνω . Μεροδούλι μεροφάϊ στο τραπέζι μου , μεροδούλι μεροφάϊ και στις αποφάσεις μου να πάω τον εαυτό μου ένα βήμα πιο μπροστά . Και τρώω μαριδούλα .
Εντάξει, έχω στεργιανή καταγωγή , δεν έπαιζα με καλαμάρια , με τα βατράχια μεγάλωσα . Είναι όμως και μεγάλη ατυχία , ε ;
Που δεν με έμαθε μετά κανείς μετά που έφυγα · να ψαρεύω με ξιφοπαράγαδο .
* ιδεομηρυκασμός : το να εγκλωβίζεσαι σε ένα τραύμα , αδιέξοδο , παράπονο και όλες οι καινούργιες σκέψεις σου να αρχίζουν από την ίδια "πρώτη ύλη" .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;