Περιέγραψα τις προάλλες την φτωχή εμπειρία που παρέχει η διαδικτυακή πρόσληψη έργων τέχνης . Με σκοπό να ενθαρρύνω όλους μας να σηκωθούμε από τον καναπέ για να βιώσουμε παραστάσεις . Δεν είναι όμως ρόδινα τα πράγματα και για όσους αποφασίζουμε να βιώσουμε δια ζώσης ένα ρεσιτάλ .
" Ο πολιτισμός μας , με το να δίνει ιδιαίτερη σημασία στις έννοιες της δύναμης και της αγωνιστικότητας , τείνει να εμφανίζει και την έννοια του καλλιτεχνικού μηνύματος σαν κάτι το δραματικό , σαν ένα είδος αγώνα . Έτσι , και τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούμε ένα μουσικό έργο είναι στην ουσία τους δραματικά : Μας συγκινεί ; Μας συγκλονίζει ; Μας καταπλήσσει ; Μας κάνει να κλαίμε ; "
( σελ 52 , Μουσική Κοινωνία & Εκπαίδευση , ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΣΜΩΛ , εκδ . Νεφέλη )
Δεν θα ήταν ειλικρινές να μην ασχοληθούμε και με τα λάθη μας στην δια ζώσης βίωση της τέχνης .
Συνεχίζω λοιπόν ... από εκεί που το αφήσαμε :
Η θέαση ενός μουσικού δρώμενου με τη σειρά της έχει και αυτή αποχωριστεί εσχάτως τα αρχικά της κίνητρα . Πνίγεται από εκείνη την .. ανυπομονησία, να βιώσουμε το ακραίο , το στιγμιαίο και το άξιο για ποστάρισμα , έτσι ; Ο θεατής είναι αποκομένος από την αναζήτηση του νοήματος . Βαριέται .
Από τη μεριά του ο συνθέτης , ο δημιουργός του έργου , απαλλαγμένος από την προσδοκία ότι θα επικοινωνήσει ουσιαστικά με το φιλοθεάμον κοινό , ανάγει ασυναίσθητα τον εαυτό του σε έναν ειδικό απεσταλμένο κάποιου Θεού , συνδιαλέγεται μονάχα με την έμπνευσή του και το μήνυμα που κρύβει . Μήνυμα που, δεν ελπίζει πλέον ότι θα γίνει αντιληπτό, παρά από πεφωτισμένες εξαιρέσεις ατόμων και, ακόμη χειρότερα , τα άτομα αυτά μάλλον δεν θα τα συναντήσει ποτέ για να το αναλύσουνε .
Οι δε συντελεστές της αναπαραγωγής του έργου , οι μουσικοί , κλωνοποιημένοι από το δυτικότροπο μουσικολογικό εκπαιδευτικό σύστημα , αποκαμωμένοι ώσπου τελικά να προσεγγίσουν τα επίπεδα ερμηνείας ενός βιρτουόζου , βιώνουν μοναχικά το δικό τους Σισσύφιο έργο να αδειάζουν ψυχικά κάθε βράδυ , καταθέτοντας υπό καθεστώς πίεσης και χωρίς καμία μυσταγωγική αλληλεπίδραση , την ψυχή που νόμισαν ότι αυτοί , ως καλλιτέχνες θα διατηρούν ευτυχέστερη από άλλους που επέλεξαν να είναι τεχνίτες , δάσκαλοι , διανομείς ή λογιστές . Η ψυχή τους είναι τόσο παραμελημένη που καταφεύγουν σε διεγερτικά και μπαίνουν στο σπιράλ της καθόδου στις αβύσσους της αδρεναλίνης .
Συμπεράσματα : Η τέχνη πλέον παράγεται για προσωπική κατανάλωση , προσφέρεται τυλιγμένη με ιλουστρασιόν συσκευασίες και καταναλώνεται βουλιμικά χωρίς την παραμικρή συνειδητότητα ... Πως έγινε αυτό ; Με την σταδιακή αλλαγή των κινήτρων , των μέσων και της εκπαίδευσης των δημιουργών.
Ολοκληρώνοντας το βιβλίο του Σμωλ , βρέθηκα ενώπιον αποδείξεων μιας ολικής αποστέωσης του Ευρωπαϊκού πολιτισμού μας για τον οποίο έτρεφα μια απλοϊκή , αθώα εκτίμηση . Πως στο καλό τα καταφέραμε να ευνουχιστούμε μοναχοί μας ; Όχι μόνο στην κατανάλωση αλλά και στο πνεύμα ;
Δεν έχω αυταπάτες . Οι πολιτισμοί μπορεί να είναι τα εργαστήρια και να επιτελούν πολυετείς διορθώσεις ανταποκρινώμενοι στα αιτήματα των κοινωνιών , σπάνια όπως μπορούν να επιστρέψουν δεκαετίες πίσω για να ξαναπιάσουν ένα νήμα που χάθηκε . Κι αν συμβεί αυτό , μετά από τραγικά γεγονότα , οι κοινωνίες βρίσκονται σε κάποιου είδους τραυματική μετάβαση συνεπώς σε σύγχυση . Απαιτούν αποδόμηση , εκδίκηση και ισοπέδωση . Μια υπερβολικά κενή , λευκή κόλλα χαρτί .
Το κομβικό σημείο, το ορόσημο για τον πολιτισμό μας ήταν η βλακώδης υιοθέτηση της τεχνολογίας από τον κόσμο της τέχνης . Δεχτήκαμε τα δώρα σαν πρωτόγοννοι που τους χαρίσανε αναπτήρα .
Σε άλλους πολιτισμούς όπως εκείνους του Μπαλί , της Κίνας , της Κένυας η μουσική και η τέχνη ως αναπαράσταση , παράγεται ακόμη από το σύνολο των παρόντων ατόμων για το σύνολο των παρόντων ατόμων . Κάτω από μια απαιτητική περίσταση που παραγγέλνει και αναμένει το βίωμα . Κάθε φορά είναι μοναδική . Η μουσική του πένθους , ένα Ρέκβιεμ κατά τα δικά μας , εκτελείται μονάχα γύρω από τον νεκρό άνθρωπο και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του τελετουργικού μέσω του οποίου το βίωμα για παιδιά και μεγάλους εξασφαλίζει την συνειδητοποίηση της τραγικότητας , τον αποχαιρετισμό , την χαραυγή της απόμενης διαφορετικής ημέρας , μια συλλογική ενδυνάμωση των δεσμών όσων έμειναν πίσω ζωντανοί .
Εμείς μπορούμε απλά να κλείσουμε πρώτη θέση για το Πάσχα του 2031 στη Βιέννη όπου αν όλα πάνε καλά θα παραστούμε με το σμόκιν μας μετά από ένα καλό πήδημα και πριν από τρείς σειρές ουϊσκια .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;