αγαπώ θα πει ...ψάχνομαι

  Τούτο , κι άλλα εκατοντάδες κάποιος τα στήνει κάθε πρωί και τα κρεμάει στο net και μετά χαίρεται...         

    Εκνευρίζομαι. 

    ..άσε που τέτοια post είναι τόσο πειραγμένα σε σύγκριση με την πηγή τους και το γύρω τους κείμενο που αν τα έβλεπε ο συγγραφέας θα μας έπαιρνε και ο διάβολος και ο εισαγγελέας.

       Αγαπώ θα πει χάνομαι ;  Τι χάνομαι ;  Δηλαδή που ακούστηκε ότι είναι ευκταίο το ανορίωτο ; 

      Δηλαδή , εκνευρίζομαι.. 

   .. κάτσε ρε μεγάλε...αν εσύ χάνεσαι σημαίνει ότι ζητάς από κάποιον που "δεν χάνεται" να σε σώσει γιατί αλλιώς θα σε έχει πάρει στο λαιμό του ; Ή ψάχνεις άλλον έναν που τα έχει χαμένα να ενώσετε τα αποθέματα σε κωλόχαρτο ; Δε μπορώ... γελάω.

      Άντε να γράψω κι εγώ ... Πάρε από εμένα το ποτήριο τούτο ... Χριστός 0 - 33. Τσιμπρισμένο είναι ; 

Όχι ρε μεγάλε... αγαπώ δε θα πει χάνομαι γιατί απαιτεί συγκροτημένη ενέργεια για να αγαπήσεις σωστά.

      Αγαπώ θα πει επιλέγω , με πλήρη συνείδηση το ταιριαχτό και το όμορφο για τα όνειρά μου. 

    Εστιάζω, διεκδικώ με πίστη και με ταλέντο αλλά όχι με μανία. Αντιλαμβάνομαι εγκαίρως εαν υπάρχει ανταπόκριση, σέβομαι την απέναντι δίκαιη ή άδικη απόφαση, λαμβάνω υπ' όψιν ότι απέναντι έχω ένα πλάσμα που εξελίσσεται που θα πει ότι δικαιούται να έχει μελλον και έχει κι ένα σοβαρό παρελθόν. Δίνω ελευθερία, παίρνω και δίνω ισορροπημένα, δεν αλλοιώνομαι προκειμένου να κάνω προσωρινή εντύπωση, δεν υπερβαίνω τα εσκαμένα, κρατώ δυνάμεις γιατί η ζωή δεν είναι εκατό μέτρα με εμπόδια αλλά 3000 στιπλ. Αγαπώ θα πει ότι μοιράζομαι το αντικείμενο του πόθου μου με την ελευθερία του, σέβομαι τον προσωπικό του χώρο, δεν κακιώνω , δεν κακοποιώ ούτε λεκτικά ούτε παθητικοεπιθετικά, δεν χύνομαι πάνω του όποτε μου καπνίσει... αγαπώ θα πει ότι ο άλλος δεν θα γίνει ποτέ ιδιοκτησία.

      .....άρα που κολλάει το αγαπώ θα πει χάνομαι ; 

Αγαπώ θα πει ψάχνομαι...

    Χαμηλώνω ; ...να το δεχτώ.... αυτοσαμποτάρομαι , όχι, δε θα το δεχτώ.

 Ενθουσιάζομαι ; .. να το δεχτώ... παραμυθιάζομαι , όχι, δε θα το δεχτώ.

    Μπαίνω με όλη την ψυχή μου ; να το δεχτώ... μένω ξέπνοος, όχι, δε θα το δεχτώ.

   Αγαπώ σημαίνει ότι έχω καταφέρει πρώτα να αγαπήσω τον εαυτό μου. Έχω κατηγορήσει τον εαυτό μου, τον έχω συγχωρήσει, έχω μάθει απ' όσα έχω πάθει, είμαι καλά με το ταίρι μου και πολλές φορές και χωρίς αυτό. Αγαπώ θα πει, ενώνω την ελευθερία μου με την ελευθερία ενός άλλου.

    2  ελευθερίες που αποδέχονται να πετούν δίπλα δίπλα. 

    Το ' πιασες ; 

  

     

πενήντα αποχρώσεις του χακί

Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.
      Πενήντα Αμερικάνικα κομάντα γυμνά από τη μέση και πάνω, όλα δυστυχώς αγόρια,  διέσχισαν σε σχηματισμό προπόνησης το πρωί στις 11.30 του Αγίου ( Δημητρίου ) όλο το παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης ανάμεσα σε τουρίστες με ποδήλατα, μωρά με καρότσια και σκύλους με λουριά της μάνας τους. Δεν είχαν στο κορμί τους ψεγάδι, οι πεζοναύτες καλέ, ούτε πενήντα τριχίτσες σε πενήντα στέρνα μαζί. Αποτριχωμένοι, αποναζιστικοποιημένοι, κομπλέ. Ήταν έντεκα και μισή Τετάρτη και ο ήλιος με ζέσταινε τόσο που αν άντεχα τη σύγκριση θα έβγαζα τη μπλούζα. Πενήντα κομμάντα είναι άλλες πενήντα υποσχέσεις για σταθερότητα στη Νοτιοανατολική μου πτέρυγα, δεν είναι ; Πλημμύρισε ο τόπος νιάτα σε αποχρώσεις του χακί και καθώς ο Ζεύς πετούσε βζιννν από πάνω μου, η εθνική μου συνείδηση ρίγησε τα μάλα. Πήρα τηλέφωνο να παραγγείλλω Ραφάλ έβγαινε Τεφάλ. Ο εκλεκτός της κεντροαριστεράς είχε μόλις δηλώσει να επεκτείνουμε τα νερά στα 12 ν.μ. για να έλθει ο Ερντογάν πουρνό πουρνό επιτέλους, μπας και κοιμηθούμε κανένα βράδυ. Σου λέει ο σοσιαληστής είναι δουλειά αυτή να θέλει να έλθει ο άλλος νυχτιάτικα, την ώρα του GNTM ; Δεν έχει γίνει η παρέλαση με τα άρματα αλλά είμαι ήδη στα άρματα. Θέλω τον πόλεμό μου τώρα, κυρίως γιατί θέλω τον εχθρό μου τώρα. Και για πρωθυπουργό έναν ηθοποιό. Ελλάς σημαίνει φως. 

     Καλύτερα να προσέχω τι εύχομαι ;

η επίθεση στη σχόλη

 

     O Herbert Markuse λίγο μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ( 1955 ) ανησυχούσε για την ροπή προς ένα προηγμένο κράτος γενικευμένου κομφορμισμού. Η παραγωγή αναγκών & φιλοδοξιών θα μπορούσε να αναδομήσει την εργασία και την σχόλη καθορίζοντας στο τέλος τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. 

    Και αν για την επίθεση στους χώρους εργασίας οι μαρξιστές στοχαστές μας παρείχαν πλήθος τεχνικών αντίστασης, για την σχόλη νομίζω ότι ...οι ανησυχίες υπήρξαν λανθασμένα υποτονικές. 

   Στις μέρες μας, μηνύματα που εισβάλουν στον προσωπικό μας χώρο, τις στιγμές "ξεκούρασης", "κοινωνικοποίησης", "παρακολούθησης έργων διανόησης", επιμελώς αναδυώμενα στο παρασκήνιο της δια συνδεμένης μας διαβίωσης, θεωρούνται μια αναπόφευκτη κανονικότητα.

    Μέσα από αυτή την πλημμυρίδα ερεθισμάτων τα οποία, με τις επιστήμες των μεγαδεδομένων, έχουν αποκτήσει και μια ευφυή προσαρμογή στο προσωπικό μας προφίλ, μπορώ να ισχυριστώ ότι η στοχαστική μας διάθεση, με πρώτη τη δική μου, αδυνατεί να εστιάσει στην πραγματική ουσία των πραγμάτων.

   Στη συλλλογή σκέψεων του Αλαίν Ντε Μποττόν υπό τον τίτλο "ΕΙΔΗΣΕΙΣ" * εντοπίζονται οι τρόποι με τους οποίους καταλήγουμε εν αγνοία μας να ασχολούμαστε με ένα πολύ μικρό και επαναλαμβανόμενο μόριο της διαθέσιμης πληροφόρησης, απλά επειδή δεν διαπραγματευόμαστε πλέον τις πηγές μας.

   Παρ΄όλο που δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε την τεχνολογία από τη ζωή μας, τι μπορούμε σήμερα να κάνουμε για να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας ανακτώντας ευκαιρίες για ανώτερη ενσυναίσθηση ; 

   Είναι τούτο μια πολυτέλεια για προνομιούχους ή ανήκει ως δικαίωμα σε όλους μας, είτε αγωνιούμε για το μεροκάματο είτε όχι ; Θέλω να πω, μόνον όσοι είναι στοχαστές επιτρέπεται να παραθέτουν σοβαρούς στοχασμούς ;

   Θα θέλατε να κάνουμε μια συνάθροιση για τούτο το ζήτημα, αφού σχετικώς προθερμανθούμε και εαν με κάποιο τρόπο απεκδυθούμε, στιγμιαίως, των προσωπικών μας προτεραιοτήτων ; 

   Νομίζω ότι ένα τόσο κοινότοπο ζήτημα, δεν μπορεί παρά να μας ενώσει· θέλω να πω... αν καταφέρουμε να διχαστούμε και , από μια τέτοια συζήτηση, φύγουμε ξανά με σκυμμένο κεφάλι, τι συνθετότερο να απο πειραθούμε ;

 

 

*  Όπως επεσήμανε ο Χέγκελ, οι κοινωνίες εκσυγχρονίζονται όταν οι ειδήσεις αντικαθιστούν τη θρησκεία ως βασική πηγή καθοδήγησης και ακρογωνιαίος λίθος κύρους. Στις ανεπτυγμένες οικονομίες, οι ειδήσεις κατέχουν πλέον μία θέση ισχύος τουλάχιστον αντίστοιχη με εκείνη που παλαιότερα απολάμβαναν τα δόγματα.Στο εντυπωσιακό νέο του βιβλίο ο Αλαίν Ντε Μποττόν παίρνει είκοσι πέντε αρχετυπικές ειδήσεις - από τη συντριβή ενός αεροσκάφους μέχρι μια δολοφονία, από τη συνέντευξη με έναν διάσημο ως ένα πολιτικό σκάνδαλο - και τις υποβάλλει σε μια ασυνήθιστα λεπτομερή ανάλυση, εγείροντας ερωτήματα όπως: πώς γίνεται οι ιστορίες καταστροφής να είναι συχνά τόσο εμψυχωτικές; Τι καθιστά την ερωτική ζωή των διάσημων τόσο ενδιαφέρουσα; Γιατί απολαμβάνουμε την πτώση των πολιτικών; Για ποιο λόγο οι εξεγέρσεις σε μακρινές χώρες είναι συχνά τόσο... βαρετές;         (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου ΕΙΔΗΣΕΙΣ εκδ. Πατάκης 2016)

ήταν όλοι τους αμείλικτοι

 ψήνεται

η μεγαλύτερη έκπληξη

 Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι όταν αντικρύζεις καινούργια αποθέματα,  από δυνάμεις , συγκρότηση, αισιοδοξία και αποτελεσματικότητα,  να αναβλύζουν από ένα κοίτασμα που ήσουν βέβαιος ότι είναι ουτοπία. 

      Θα μπορούσα να το συγκρίνω με την άνοιξη αλλά δε θα το κάνω γιατί η άνοιξη, ως εποχή, είναι κάτι δεδομένο. Ακολουθεί όλους τους χειμώνες.

      Εδώ περιγράφω κάτι άλλο. Μιλώ για αναπάντεχα αποθέματα, για κρυμμένο θησαυρό, για μια παραλία στην οποία δεν είχες βουτήξει ποτέ σου, και είναι εκεί, μέσα στο λιοπύρι, πίσω από την τελευταία στροφή κακοτράχαλου χωματόδρομου που σου ρήμαξε το αμάξι και τα δέντρα σκιάζουν μέχρι το γάργαρο νερό.

     Αρκετά πλάσματα δε περιμένουν τίποτε βασικά... Δεν περιμένουν τίποτε επειδή οι άνθρωποι που πέρασαν επάνω τους αποδόμησαν μία μία όλες τους τις μικρές κρυφές προσδοκίες. Τις εξαφάνισαν. Δεν υπάρχει μη κακοποιημένο πλάσμα. Στη σφαίρα του συναισθήματος, ο βιασμός δεν αφήνει αποδείξεις. Με την παθητική επιθετικότητα, με την κυνική απαξίωση, με την πληθωρική παρουσία, με τη σκιά τους, με τη βουλιμική χρήση του ζωτικού χώρου των άλλων, η πλειοψηφία των ανθρώπων καταναλώνει αλλότριο ηθικό, καταναλώνει τον αέρα από μια μπουκάλα που είναι για τρείς, κι ο βυθός ακόμα βαθύς. 

   Έτσι, με τούτη την ξεδιάντροπη σπατάλη που κανείς δεν έχει την εξουσία να καταστείλλει γιατί δεν προβλέπεται στο Σύνταγμα ούτε σε Διακυρήξεις, τα υπόλοιπα άτυχα πλάσματα ξεμένουν από ζωτικό συναισθηματικό χώρο. Και συνεχίζουν να "ζουν" κάτω από το απίστευτο βάρος ενός "κενού ηθικού". Μιας μαύρης τρύπας στο σύμπαν της ελπίδας, με υποκατάστατο του οξυγόνου τους την απουσία γεγονότων και την νάρκωση που αυτή προκαλεί. Διασωληνωμένοι και με μια ελαφρώς πάλουσα γραμμή καρδιογραφήματος που, τουλάχιστον, δεν γίνεται ευθεία. Κι έτσι, δεν ελπίζουν, δε φοβούνται. Ισοπαλία.

   Κι όταν ο συναισθηματικός χώρος βρεθεί, τα χάνουν ! Πολλές φορές δεν ξέρουν τι να τον κάνουν. Είναι σαν τον ορειβάτη στην κορυφή. Που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τι έγινε. Γιατί έχει μάθει στην μακριά ανάβαση, έχει εθιστεί στο "χρέος", έχει αλυσοδεθεί με στοιχήματα και έχει παντρευτεί ενοχές. Είναι σαν τον ορειβάτη στη κορυφή. Που πρέπει να το πιστέψει πλέον ότι αύριο, αυτό ήταν, δε θα σκαρφαλώνει.

   Θυμάσαι όταν βρήκες ένα πενηντάρικο στο χειμωνιάτικο παντελόνι ; Θυμάσαι εκείνη τη θέση πάρκιγκ που βρήκες στα Λαδάδικα Παρασκευή βράδυ ; Θυμάσαι που έτρεξες στο αγαπημένο σου παγκάκι, στο ηλιοβασίλεμα, γιατί είδες τρείς γραίες να σηκώνονται ; Τι, δεν γίνονται αυτά ; Αυτά δεν είναι τίποτα ! Τίποτα. Φαντάσου τη χαρά να σε περιμένει στη γωνία ο εαυτός σου ο ίδιος αναπτερωμένος. Να στρίψεις και να τον δείς ! 

   Εντάξει, πρέπει να στρίψεις ...

   Φαντάσου τη χαρά, την ευφορία, την ικανοποίηση και το απόθεμα καλής διάθεσης που θα επιφέρει !

   Να έχεις τραβήξει τον εαυτό σου από την άβυσσο του μηδενός με τις ίδιες σου τις δυνάμεις και τώρα να μπορείς κάθε μέρα : να αποτύχεις, να κολλώσεις, να αλλάξεις πρόγραμμα, να μη λογοδοτήσεις σε κανένα, να μην ανακοινώσεις τίποτε σε κανέναν.  Φαντάσου αυτή τη κρυφή παραλία ! 

   Ναι είναι γυμνιστών.

   Τι ;  

   Φοβήθηκες ;

η αντίληψη της τρωτότητας ως εφόδιο

       Δεν μπορούμε πλέον να στηρίξουμε την θεωρία μας ότι είμαστε άτρωτοι. Αυτό έγινε. 

       Χιλιάδες άνθρωποι αρνήθηκαν ότι είναι τρωτοί και έτσι πορεύτηκαν ισοβίως. Πήραν επάνω τους τη δύναμη των αποφάσεων και την ευθύνη να είναι εκείνοι όρθιοι κάθε φορά που το έδαφος παράγει κραδασμούς. Έτσι "έφυγαν" κι έτσι και οι υπόλοιποι θα πεθάνουν. Με μια χαζή εμμονή. Ότι είναι άτρωτοι. Ένας από αυτούς είναι ο πατέρας μου και άλλος ένας ελπίζω ότι θα πάψω πλέον να είμαι εγώ.

           Μόνον ένας τρωτός άνθρωπος μπορεί να είναι υπεύθυνος για έναν άλλο τρωτό. Υπό αυτή την έννοια είναι εντελλώς άσκοπη κάθε αλληλεπίδραση ανάμεσα σε "σιδερένιους από επιλογή" ανθρώπους και τους υπόλοιπους "εύθραυστους" και ίσως εδώ να κρύβεται και μεγάλο μέρος από τα αίτια του χάσματος των γεννεών, των ζευγαριών και των οικογενειών. Από τη στιγμή που ( παραδεχόμαστε ότι ) βιώνουμε πόνο, σοβαρό, ψυχικό ή σωματικό και δεν το κρύβουμε με κομπορημοσύνες , αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την επίδραση τούτης της ευθραυστότητας και στα υπόλοιπα πλάσματα. Καταλαβαίνω λοιπόν σιγά σιγά ότι την "σκληρότητα" την επιλέγουμε οι άνθρωποι για να ..συνεχίσουμε. Υπήρξα θύμα και θύτης της παροιμιώδους σκληρότητας που δυστυχώς παραδόθηκε από γενιά σε γενιά στην οικογενιακή μου ιστορία, παράγοντας σιδερένιους χαρακτήρες που σκόρπισαν γύρω τους ψυχικά ερείπια. Ακόμα και στην τελευταία μας επικοινωνία, αυτός που με έσπειρε μου ψιθύρησε στο αυτί, ότι κορυφαία ψυχίατρος που παρακολουθεί την μητέρα μου ( φυσικά, όχι αυτόν ) το παραδέχτηκε :  Κύριε άτρωτε , 3% είναι η ιατρική και η χημεία που θα την βοηθήσουν και 97% είστε εσείς με την τεράστια επίδραση του χαρακτήρα σας, την αποφασιστικότητα και δύναμη που δείχνετε απέναντι στη φθορά !!!! Φυσικά τούτη η βλακεία δεν ειπώθηκε ποτέ από επιστήμονα. Είναι κομμάτι ενός παραληρήματος φαντασίας, ενός πολύ ηλικιωμένου ανθρώπου, που με έσπειρε στα νιάτα του και μου έβαλε το όνομα του ανθρώπου που τον έσπειρε και που αφού έθαψε τον πατέρα του, σκέφτεται τι στο διάολο έγινε και τον θεωρούν πλέον όλο και περισσότεροι τρωτό. Και θυμώνει.  

   Δυστυχώς είναι ευκολότερο να περάσει ελέφαντας από τρύπα βελόνας παρά να αλλάξει προσέγγιση ένας αρκετά μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος. Έτσι, οι σχέσεις αντικαθίστανται σταδιακά από ένα ρηχό γαϊτανάκι επαφών / θεατρικών παραστάσεων όπου κανένας δεν λέει στον άλλον ενοχλητικές σκέψεις. 

   Νομίζω ότι έχω κατανοήσει πλέον απολύτως τα κίνητρα των ανθρώπων μέσα στο οικογενειακό μου δέντρο που περπατούν αγέρωχα. Είχαμε άντρες και γυναίκες αυτής της κοψιάς. Εκείνο που με εμποδίζει τώρα να τους αποδεχτώ είναι ένα καμπανάκι ότι μέσα από την συχνά προτεσταντική τους στάση ζωής, κρίνουν τόσο αφόρητα τους γύρω τους ώστε να καταλήγουν ο ορισμός του ανήθικου ! Και γύρω από ανήθικους στέκονται κατά κανόνα τα ( από επιλογή & με νοσηρά ανταλλάγματα ) θύματα, λίγοι εξίσου ανήθικοι έτσι για τη φάση και μερικοί ανύποπτοι που δεν έχουν ακόμη καταλάβει. Δυστυχώς ανάμεσα στους τελευταίους είναι τα παιδιά. Έχω κατανοήσει. Έχω κατανοήσει γιατί κρατούσαν με μανία το τιμόνι οι πριν από μένανε σιδερένιοι της οικογένειας . Το κομμάτι που με παιδεύει είναι πόσο εμποτισμένος, διαβρωμένος είμαι και του λόγου μου από τούτη την απαράδεκτη στάση ζωής. Και στο μέτρο που οι σχέσεις μου δεν πήγανε καλά, δε μπορεί να φταίγανε μονάχα οι άλλοι... Είναι τόσο ωραίο να οδηγάς. Ακόμα κι αν αρνήθηκαν γύρω σου άνθρωποι να μάθουν οδήγηση, αν άργησαν, αν δίστασαν, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι γαμάτο να κάθεσαι στο τιμόνι !

 " Ηθική είναι μια πράξη κατά την οποία κάμνω τόπο στους άλλους μέσα στην ύπαρξή μου.. το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό για να το πιάνουν και να λεπτολογούν θεολόγοι και να ερίζουν φιλόσοφοι αλλά ζωτικής σημασίας για το μέλλον της κοινωνίας και στο σύνολό της της ανθρωπότητας ". Κορίν Πελλυσσόν ... από το βιβλίο δοκιμίων της για να κατανοήσουμε τον Λεβινάς ( εκδ. Πόλις ) Διαβάζοντας σήμερα αυτή τη φράση στην εφημερίδα ξεχύθηκε τούτο το εξομολογητικό κείμενο που δε θα το θάψω.

      Γιατί, αν αφήσουμε την νεαρή ακαδημαϊκό και κατεβούμε στα του οίκου μας, όταν η ηθική επίδοση μετρηθεί σε στενή οικογενειακή βάση, οι ρόλοι αποκτούν ονοματεπώνυμα και τα κοστούμια ταιριάζουν ένα στον καθένα. Και τότε γίνεται αναγκαίο να καθήσουμε ένα βράδυ μοναχοί στο δωμάτιο, όλοι οι κρίκοι κάθε οικογενειακόυ δέντρου, να κρεμάσουμε ο καθένας μας εμπρός του το κουστούμι που φοράει , όταν συναντιόμαστε, σε εκείνες τις παρωδίες αβροφροσύνης και, αφού το κοιτάξουμε καλά καλά, αφού καταλάβουμε τι μας κόστισε και τι μπορεί ακόμα να προκαλέσει, να το κλείσουμε σε μια σακούλα ανακύκλωσης και να το πετάξουμε με τα ίδια μας τα χέρια στο γαλάζιο απορριματοφόρο. Ο ένας πίσω από τον άλλον.

    Απεκδύομαι των ιλαρών ιματίων μου, απομένοντας εντελλώς γυμνός ; Όχι δα... όχι. Κάνω χώρο. Κάνω χώρο μέσα μου, κάμνω τόπο στους άλλους μέσα στην ύπαρξή μου. Έτσι, ως απόλυτα τρωτός, και με τα ρούχα της ενσυναίσθησης πάνω στο φρέσκο σώμα, αποδεχόμενος ότι, πιο συχνά πονάω, παρά ηρεμώ, τεντώνω τα αυτιά μου για να ακούσω και τα βογκητά που εγώ προκάλεσα, απλώνω τα χέρια μου μήπως κάποιος τελικά με αγγίξει, μυρίζομαι τον φόβο στον αέρα και μετρώ το υπόλοιπο της ζωής μου με μονάδα μέτρησης ηθικώς στιβαρή.

    Δεν είναι τόσο απλό.. μα το θεό, πάτα κιούτα να ψελίσεις τι ήσουν και να συγχωρήσεις τον εαυτό σου. Πρέπει πρώτα ευθέως και για συγκεκριμένα πράγματα να τον κατηγορήσεις ! Να ψηλαφίσεις τις πληγές που προκάλεσες και την κακοποίηση έχεις υποστεί. Να αντικρίσεις πράγματα φοβερά σε μέγεθος.

     Ίσως μέσα μου κρύβεται ένας νεότερος άνθρωπος και με κοιμίζει, περνάω ωστόσο στην τρίτη ηλικία, ίσως γίνω σύντομα παπούς, και συχνά, καθώς αναρωτιέμαι τι διάολο έγινε, θα σας το πω τώρα, μη γελάσει κανείς σας ακούτε ; ορίστε σας το λέγω :

    ...νομίζω ότι ακόμα φοβάμαι μια ενδεχόμενη ξαφνική ενηλικίωση !

τι σηματοδοτεί αυτό που αποκαλούμε το σπίτι μας

Επιλογές μου από το βιβλίο του Αλαίν Ντε Μποττόν "η αρχιτεκτονική της ευτυχίας" ΠΑΤΑΚΗΣ  2020

   

    Βιώνοντας σε προσωπικό επίπεδο μια τεράστια απόσταση, ανάμεσα στα σπίτια που κατά καιρούς χρησιμοποίησα και τα έκαναν ανεκτά οι άνθρωποί μου, οι φωνές και οι ματιές τους και οι ποιοτικές αλληλεπιδράσεις μας και σε εκείνο που θα ένιωθα ως "το σπίτι μου" στο οποίο θα μπορούσα να βρίσκω προσωπικό και ίσως μοναστικό καταφύγιο, μπήκα στον πειρασμό να αναζητήσω φιλοσοφία γύρω από το ζήτημα της κατοικίας. 'Οταν κλειστήκαμε όλοι μέσα, άκουγα με καχυποψία ότι δεν ήταν τα πράγματα ίδια για όλους. Ότι, αρκετοί με τους οποίους μιλούσα, τυχερότεροι ή σοφότεροι, αποτραβήχτηκαν σε αγκυροβόλια που κοινό παρανομαστή είχαν την ανάγκη τους για τις αρχέγονες ασχολίες των ανθρώπων. Επιδιορθώσεις. καλλιέργειες, φιλοξενία οικόσιτων, αναμετρήσεις με τη φύση και ερημικές πεζοπορίες.

    Είναι το διαμέρισμα τόπος ή κόπος ; Το διαμέρισμα είναι μια συνθήκη. Παύει να είναι ελκυστικό όταν πάψει η ανάγκη μας να βρισκόμαστε εντός των κοινωνιών & ηλικιών της δυναμικής παραγωγής. Πιστεύω ότι κακώς τοποθετούμε το στοίχημα για ένα ιδανικό σπίτι στην περίοδο της επαγγελματικής μας αρχής. Είναι μια υπερβολή που την ταΐζει ο εγωϊσμός μας να βάλουμε σε παλάτι την οικογένειά μας. Μια ομάδα ανθρώπων, σύζυγο και παιδιά, που από τη φύση τους θα έχουν φυγόκεντρες τάσεις. Η σύζυγος θα έχει στραμμένες τις κεραίες της στις διαφυγές μας και τα παιδιά θα αδημονούν να ανοίξουν τα φτερά τους. (Αρκετά ζώα στη φύση χτίζουν ένα καταφύγιο που θα αντέξει έως τον απογαλακτισμό των νεογέννητων). 

    Θα πρέπει να επενδύουμε τα ελάχιστα απαραίτητα όνειρα και χρήματα σε 'κείνο το σπίτι στο οποίο δεν κατοικούμε παρά τις λεγόμενες απαραίτητες ώρες ανασυγκρότησης από τον κάματο. Αντιθέτως θα έπρεπε να επενδύουμε όσο συστηματικότερα μπορούμε στα σπίτια όπου θα εκτυλιχτούν οι ουσιαστικές μας δραστηριότητες, εκείνες που τρέφουν τις μεγάλες εσωτερικές μας επιθυμίες και που συνήθως βρίσκονται σε χειμερία νάρκη για ολάκερες δεκαετίες !  Ο Αλαίν Ντε Μποτόν ακούμπησε συστηματικά τούτο το θέμα... 

    Ξεδιάλεξα για εσάς από το βιβλίο του στοχαστή και εκλαϊκευμένου φιλόσοφου τα παρακάτω εδάφια :

     "Περιστασιακά και με κάποιο αίσθημα ενοχής, ίσως νιώσουμε την επιθυμία να δημιουργήσουμε ένα "σπίτι" προκειμένου να κομπάσουμε στους άλλους. Αλλά η παρόρμηση θα είχε ως ΒΑΣΗ τον κομπασμό μόνο αν ήταν εγωπαθείς οι πιο ουσιαστικές πλευρές του εαυτού μας.  Στην πιο αυθεντική της μορφή, η αρχιτεκτονική μας παρόρμηση μοιάζει να συνδέται αντιθέτως με μια τεράστια επιθυμία για επικοινωνία και ενθύμηση, μια επιθυμία να δηλώσουμε την ταυτότητά μας στον κόσμο με μια καταχώριση πέραν των λέξεων, μέσω της γλώσσας των αντικειμένων, των χρωμάτων και των τούβλων : μια φιλοδοξία να γνωστοποιήσουμε στους άλλους ποιοί είμαστε και, στην πορεία, να το υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας" 

   " Η αγάπη μας για ένα σπίτι αναγνωρίζει πρωταρχικά την ανάγκη μας & επίγνωση ότι η ταυτότητά μας δεν αυτοπροσδιορίζεται. Χρειαζόμαστε ένα καταφύγιο ως υποστήριξη της διανοητικής μας εξέλιξης αφού υπάρχουν τόσα πράγματα γύρω μας που αντιτίθενται στα ιδεώδη μας. Χρειαζόμαστε τα δωμάτιά μας για να μας ευθυγραμμίζουν με τις επιθυμητές εκδοχές του εαυτού μας και να διατηρούν ζωντανές τις σημαντικές, αδιόρατες πλευρές μας " . 

   " Σκεφτείτε : η εργασιακή μας πραγματικότητα ίσως είναι φρενήρης, συμβιβασμένη, γεμάτη συναντήσεις, ανειλικρινείς χειραψίες, ασήμαντες κουβεντούλες και γραφειοκρατία. Προκειμένου να γινόμαστε αρεστοί σε συναδέλφους, ίσως λέμε πράγματα που δεν πιστεύουμε, ενώ καταλήγουμε να παθιαζόμαστε και με  στόχους που ουσιαστικά, ΔΕΝ μας ενδιαφέρουν " . 

  " Όταν τελικά βρισκόμαστε μόνοι μας και κοιτάζουμε από το παράθυρο έναν κήπο και το σκοτάδι που πυκνώνει, ξαναβρίσκουμε την επαφή με μια πιο αυθεντική πλευρά του εαυτού μας που περίμενε στο πλάϊ μέχρι να ολοκληρώσουμε την παράστασή μας. Το ενδιαφέρον μας για το αγνό ενθαρρύνεται από τα ζωγραφιστά λουλούδια μιας πόρτας, τις διακριτικές πτυχώσεις μιας κουρτίνας, τις ανεπιτήδευτες σανίδες ενός ξύλινου πατώματος. Τα υλικά που μας περιβάλλουν θα μας μιλήσουν για τις υψηλότερες ελπίδες που έχουμε για τον εαυτό μας. Σε αυτό το σκηνικό μπορούμε να προσεγγίσουμε μια διανοητική κατάσταση που σηματοδοτείται από πληρότητα και ζωτικότητα " . 

   Μπορούμε να αισθανθούμε εσωτερικά απελευθερωμένοι. 

      Μπορούμε, με τη βαθύτερη έννοια, να επιστρέψουμε σπίτι.

   "Οι διαθέσεις που ενσαρκώνουν οι χώροι στους οποίους κατοικούμε δε χρειάζεται να έχουν τίποτε αφύσικα γλυκό ή απλοϊκό. Οι χώροι αυτοί είναι ικανοί να μας μιλήσουν για τη μελαγχολία το ίδιο εύκολα όπως και για την ηρεμία. Αυτό που αποκαλούμε "σπίτι" είναι απλώς οποιοδήποτε μέρος που επιτυγχάνει να μας παρέχει με μεγαλύτερη συνέπεια τις σημαντικές αλήθειες που αγνοεί ο ευρύτερος κόσμος ή αυτές που ο σαστισμένος και αναποφάσιστος εαυτός μας δυσκολεύεται περισσότερο να συγκρατήσει " .

   Χτίζουμε λοιπόν όπως ακριβώς γράφουμε : για να κρατήσουμε ένα αρχείο με όσα έχουν σημασία για μας.

   

όλες τις πανωλεθρίες μας, μόνοι μας τις χτίζουμε

   Θα συνεχίσουν να υπάρχουν σε κάθε σταυροδρόμι απαντήματα δυό πλασμάτων που θέλουν ακόμα να "παίξουν" επεισόδια καλής ζωής. Η διάρκεια του παιχνιδιού ωστόσο, ολοένα θα μειώνεται. Δεν το πάμε καλά για να μην πω καμιά χειρότερη κουβέντα. 

    Στο ξεκίνημα κάθε σχέσης, όταν βάζουμε τις βάσεις στα πράγματα, από μια διαστροφή που θέλει πολύ σοφία για να την ελέγξεις ή να την αναστείλλεις, βάζουμε πιο πάνω από τις αρχικές αντοχές μας τον πήχυ, αποδεχόμαστε αρκετές συνθήκες πρακτικώς δυστοπικές, υποβιβάζουμε τις βασικές μας ανάγκες και διαβάζουμε με κάθε λεπτομέρεια τα θέλω του πλάσματος απέναντι. Σαν να δίνουμε συνέντευξη για την πρόσληψή μας στο επάγγελμα των ονείρων μας. Πρακτικά, εκεί, δεν είμαστε εμείς ! Είναι ένα πλάσμα που εκλιπαρεί για μια επιτυχία που θα καταγραφεί ως φωτεινή στιγμή σε ένα ιστορικό πανωλεθριών.

       Μάλιστα,  όσο περισσότερες ανάγκες μας αναβάλλουμε για ...όταν έρθει η ώρα τόσο σπουδαιότεροι αισθανόμαστε, τον πρώτο καιρό, ωσαν να ήταν το ζητούμενο να μας αποδεχτούν με διθυράμβους και πυροτεχνήματα. Ούτε που μας περνάει από το μυαλό ότι , έτσι όπως είμαστε, χωρίς φτιασίδια, μπορεί να είμαστε το τέλειο πλάσμα για κάποιον άλλον και για τις ανάγκες του.

    Το χειρότερο είναι όταν πέφτεις σε έναν "συμπαίχτη" που προσέρχεται σε τούτη τη νέα παρτίδα της ζωής αποφασισμένος, δουλεμένος, ταλαιπωρημένος, με τσιμεντωμένα όρια και σημαία το "εγώ δεν θα ξαναπάθω" αντί για μια ευχή κι απόφαση, το "εγώ θα ξαναδοκιμάσω". 

    Όλοι μας, τουλάχιστον εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το μακρύ για την εποχή μας κείμενο, ξέρουμε πλέον καλά, ότι την δουλειά που θα μας κάνει άξιους για σχετίζεσθαι πρέπει να την κάνουμε από πριν. Με βοήθεια από ψυχαναλυτή, με βαθειά ανατρεπρική προσωπική σκέψη, με τις αισθήσεις μας να ακούνε όλο το σώμα μας, από το μέτωπο και τον αυχένα μας μέχρι το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού, έτσι ώστε να προσέλθουμε στην ενδεχόμενη γιορτή με θετικότητα, χωρίς βαρίδια άσχετα με το επικείμενο, με λογικά αιτήματα και πλήρεις ενσυναίσθησης για τον "συμπαίχτη".  

   Εαν δεν το κάνουμε, έχουμε αγώνα μπάσκετ για ανθρώπους σε αμαξίδια, ανθρώπους που για να φτάσουν να είναι παρόντες στο σφύριγμα της έναρξης, έχουν επιστρατεύσει κουράγιο πρωτόγνωρο, όχι οικείο σε εμάς τους υπόλοιπους τυχερούς, οπότε σαν παρατηρητές αυτού του μικρού θαύματος θέλησης θα εστιάζουμε στο χειροκρότημα κι ας τελειώσει το μάτς μηδέν μηδέν,  στο πόσο λιγότερο τα πλάσματα θα κινδυνέψουν να τραυματιστούν, από το κουράγιο που θα τους περάσουμε με τις ιαχές μας και καθόλου στους κανόνες του ίδιου του παιχνιδιού, από το αν θα μοιάζει με μπάσκετ το αποτέλεσμα. Μετά ρωτάμε τους ίδιους τους παίχτες και απορούμε που είναι συγχισμένοι που έχασαν με τρεις πόντους διαφορά. Και ξέρεις γιατί ; Στα δικά τους τα μάτια, είναι ίδιοι με εμάς, θέλουν να μαλώσουν με τον διαιτητή, θέλουν να φάνε γιούχα στην καθυστέρηση, θέλουν να φτύσουν τον πονηρό αμυντικό, θέλουν δράση. όχι λύπηση. 

   Αποστειρωμένες σχέσεις δεν είναι σχέσεις, είναι συνθήκες συντήρησης για μελλοντική απόψυξη. Για τούτο, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, όταν ξεκινάμε. με τον εαυτό μας και με τον "συμπαίχτη". Εαν δεν είμαστε έτοιμοι να αγγιχτούμε, να μην. Εαν δεν είμαστε έτοιμοι να ακουμπήσουμε τα κάρβουνα μα μην. Εαν δεν είμαστε έτοιμοι να παίξουμε με πάθος για τη νίκη, να μην. Υπάρχει και η κερκίδα.

ο αηδιασμένος

   Ανέβηκε και του 'δωσαν ένα μικρόφωνο. Το θέμα της παρουσίασης ήταν ο μύθος της ερωτικής πόλης που με κάποιο τρόπο έχει κολλήσει σαν τσιμπούρι στη Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο, σκωπτικό, αποδομούσε τον μύθο με ένα ψύχραιμο απολογιστικό σκεπτικό. 

    Ο νταγλαράς με την επιμελημμένα ατημμέλητη εμφάνιση , είπε αυτάρεσκα :

    - Δεν ετοίμασα κάτι για απόψε. ( πίσω κείμενο , δε χρειάζομαι προετοιμασία για να μιλήσω σε μερικές φάτσες σαν εσάς, το 'χω εξάλλου, είμαι πηγαίος ) 

     Τα αυτιά όλων τέντωσαν από την προσδοκία. Οπωσδήποτε, ένας ομιλητής χωρίς προετοιμασία ενδέχεται να είναι ένα νέο ταλέντο στην πόλη. 

    - Έχω ζήσει από μικρός εδώ, σε αυτή τη πόλη, βέβαια, στη γειτονιά μου ήταν τότε χωματόδρομοι και κατέβαιναν λύκοι. ( πίσω κείμενο , είμαι τουλάχιστον εδώ από τον 17ο αιώνα ; ) 

   - Η συνοικία μου τότε ήταν δηλαδή ένα σκατοχώρι. ( πίσω κείμενο, τα χωριά, είναι αποδεδειγμένα συνδεμένα με την λειτουργία του ανθρώπου που αφοδεύει και τα παράγωγα αυτής ) 

   - Άλλαξα πολλές γειτονιές. Μπορώ να πω, ότι η μόνη ερωτική ζώνη είναι 100 μέτρα παραλίας, κι αυτή τα τελευταία δέκα χρόνια γιατί πριν η κατάσασή της βόλευε για κατούρημα και ενέσεις ηρωίνης. ( πίσω κείμενο, ξέρω πως είναι μια περιοχή όπου το κατούρημά μου είναι ευπρόσδεκτο , κλπ κλπ ) 

   - Αντε και κανά δυό σπότ στα κάστρα.... ( πίσω κείμενο, είμαι μεγάλη καρδιά ) 

   - Ο χαρακτηρισμός ερωτισμός για μένα περιλαμβάνει 3 στάδια. Το τρίτο, την γκαύλα, ασφαλώς μπορείς να την νιώσεις οπουδήποτε, δε χρειάζεσαι ειδικό αστικό περιβάλλον. ( Για να ξέρετε ) 

   - Τα υπόλοιπα 2, το ρομαντικό περιβάλλον και ....  

 

      εκεί σηκώθηκα κι έφυγα , χάνοντας πιθανώς μια μεγαλειώδη επίδειξη ρητορικής.   

μάσκα προστασίας (της) επόμενης γενιάς

 

  Κοίτα να δείς... ( τι φράση κι αυτή ) .

  Όταν φορώ τη μάσκα , εκείνα που εκπνέω επιστρέφουν επί το πλείστον σε μένα με την επόμενη εισπνοή. Υγιεινό δε το λές , φυσικό όμως είναι.

  Όταν φορώ τη μάσκα εκείνα που λέγω ως επί το πλείστον φτάνουν εκεί που τα απευθύνω. Υγιεινό δε το λές, φυσικό όμως είναι.

   Όταν φορώ τη μάσκα, εκείνα που γράφω ως επί το πλείστον καταλήγουν σε ανύποπτους. Φυσικό, το λες, υγιεινό πάντως, δεν είναι. 

  Γι αυτό, οι επόμενες μάσκες θα 'λεγα να αφήνουν τις εκπνοές και την ομιλία ελεύθερες πλην όμως να εγκλωβίζουν τις πληκτρολογήσεις. 

  Αυτή θα ήταν μια ιδανική μάσκα προστασίας ( της ) επόμενης γενιάς.