Πάντα πρόσεχα τι ακριβώς εύχομαι , φοβόμουν τους Κινέζους ! Καλύτερα να προσέχεις τι εύχεσαι ... κι άλλες τέτοιες σοφ(ιστ)ίες εξ ανατολών, υπήρχανε ολόγυρα παντού γραμμένες σε τσιτάτα και τοίχους οπότε, ναι, όταν εξέπεμπα την προσευχή μου για Την Άφιξη, ήμουν συνειδητά κι ολόψυχα εκεί. Συγκεκριμένος, προσεχτικός, αληθινός.
Όταν προσεύχεσαι , ποιός ακούει ; Είναι πολλές φορές που, αποκαρδιωμένοι, θεωρούμε ότι κανείς !
Πιστεύω ότι η προσευχή δεν είναι παρά, μια μεταφυσική λειτουργία, δεν εντάσσεται στις λογικές και διαδικαστικές εγκεφαλικές μας ρουτίνες, παράγεται από πρώτες ύλες ανώτερες και εκπέμπεται από κάτι εσώτερο του μυαλού. Περιέχει φυσικά διανοητικές επεξεργασίες, προβολές αναγκών, χαρτογραφήσεις πληγών και παλαιών απογοητεύσεων, αλλά δεν είναι εκεί η κινητήριος δύναμη. Η δύναμη της προσευχής είναι στην πίστη. Στην αισιοδοξία. Στην ανάθεση του "ελέγχου των πραγμάτων" σε κάτι ανώτερο. Και όσο πιο δυνατά κορυφώνεται η ευχή σου, όσο πιο οξύς είναι ο πόνος που την χτίζει, τόσο πιο απόλυτα εστιασμένη γίνεται και η προσευχή. Και τότε ΕΙΣ ακούγεται !
Υπάρχει μια τάξη στο σύμπαν και ο καθένας μας εκφέρει με βεβαιότητα την άποψή του για το ποιός είναι ο Δημιουργός. Ωστόσο σπάνια εξετάζουμε με ηρεμία τα στοιχεία αυτής της ευταξίας, επειδή σαν αδύναμα όντα, δίνουμε προτεραιότητα στις αταξίες που μας ενοχλούν. Έχουμε ένα ολόκληρο σώμα που λειτουργεί νύχτα μέρα αλλά δεν εξετάζουμε αυτό το θαύμα, μένουμε στον στομαχόπονο εκείνης της στιγμής. Την επόμενη μέρα αντί να θρέψουμε με φροντίδες το όλον μας, το κορμί που σφύζει από υγεία και άπειρες υπέροχες λειτουργίες, ασχολούμαστε μονάχα με τον στομαχόπονο ! Εν τω μεταξύ σχεδόν πάντα, έχουμε την αποκλειστική ευθύνη με μια σαχλαμάρα που φάγαμε και τον προκαλέσαμε, αλλά δεν έχουμε την υπομονή, το σώμα μας το ίδιο, να επικεντρωθεί λίγες ώρες εκεί και να τον εξαλείψει.
Η τάξη στο σύμπαν είναι συγκεκριμένης δομής. Όλα σταθεροποιούνται σε σχέση με ... Οι μαργαρίτες μαζεύονται λίγο πιο εκεί από τη σκιά της καρυδιάς στην οποία βολεύονται τα μανιτάρια όταν το έδαφος είναι υπερποτισμένο από τις βροχές που έφεραν οι προηγούμενες ζεστασιές... Καταλαβαίνουμε.. όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι η τάξη στο σύμπαν δεν είναι ατάκτως ερριμένα τυχαία γεγονότα. Και η τάξη μέσα μας, εκείνη η κατάσταση που μας προστατεύει από το να σαλέψουμε, είναι σε σχέση με... υπάρχει ο φίλος μας που την κατάλληλη στιγμή μας έσπρωξε να βγούμε, υπάρχει το μονοπάτι που στρίψαμε από ένστικτο όταν βγήκαμε και ο άλλος περιπατητής που είχε στρίψει με την ίδια αφέλεια για να βρεθεί ξαφνικά μόνος του απέναντί μας και να κοιταχτούμε για λίγα δεύτερα στα μάτια.
Η διανοητική μας δύναμη είναι τεράστια και ελάχιστα αξιοποιημένη. Η διανοητική μας δύναμη γίνεται αντιληπτή από όλους όσους στρέφουν τα μάτια τους όταν ανοίγει μια πόρτα και μπαίνουμε σε έναν χώρο. Από τα τριάντα ζευγάρια μάτια που ρίχνουν μια ματιά στην είσοδο και επιστρέφουν στη δουλειά τους, ένα ζευγάρι μάτια μένει καρφωμένο στην Αφιξη. Και εκείνη την στιγμή είναι αιχμάλωτα από το μήνυμα της προσευχής μας.
Μήπως είσαι εσύ που με άκουσες ;
( συνεχίζεται η ακρόαση, ελπίζω , και η καταγραφή , υπόσχομαι .. )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
εντυπώσεις ;