όταν αποδέχεσαι και ξεπερνάς

 

 

 

    Όχι θόρυβος, ούτε επιδείξεις. Μονάχα εσύ και μια σταθερή αυταπάτη ότι είσαι στο πηδάλιο. Γύρω η απέραντη δημιουργία Του καταδεικνύει το μέγεθός σου κι εσύ, κατά βάθος το ξέρεις, ότι δεν είσαι Κάτι τις, εννοώ της προκοπής. Κανένας δεν είναι- σκέφτεσαι, μα δε σε ημερεύει, Δεν ήταν εξ αρχής αυτή η συμφωνία σου, να περάσεις αχρησιμοποίητος κι ανούσιος σαν ένας κόκκος σε απέραντη αμμουδιά. Δεν είχες υπογράψει απ’ όσα ανακαλείς μια τέτοια συμφωνία. Με δεν είμαστε εδώ με τη συναίνεσή μας φτωχέ μου κι ούτε κάποτες διαβάσαμε κανα κοντράκτο. Μας έριξε ο καρπός δυό ανύποπτων και να/μαστε.

    Όχι θόρυβος, ούτε επιδείξεις. Απόλυτη γαλήνη έξω από το μυαλό σου. Μέσα όμως η οχλαγωγία οδυνηρή. Τρικυμίες εν κρανίω και έρμα , μια αγωνιώδης Σισύφεια διαδικασία για να ελαφρύνεις, πετώντας τους εισβολείς, πετώντας στη θάλασσα όλα τα “πράγματα” που δεν μπορείς να διαχειριστείς. Του κάκου - θα σε περιμένουν όταν ξεβραστείς στην ακτή γιατί το έρμα είναι υλικό του αφρού και η θάλασσα πάντα, πάντα, τα στέλνει να σε περιμένουν στα παράλια της Ιθάκης σου.

    Όχι θόρυβος, ούτε επιδείξεις. Μια λαγαρότητα τόσο ηχηρή που σε αφήνει άναυδο. Οι ακτές ξεκάθαρες σαν μαχαίρια σε άσπρο κρέας. Ο ορίζοντας τεντωμένος άψογα σα την μπάσα χορδή της νότας ΜΙ. Η βάρκα σου, το σκεύος σου, τυλιγμένο σε αμήχανη επιδερμίδα και φτιαγμένο να σημαίνει συναγερμό και στην ακίδα του μικρότερου εντόμου. Ο ήλιος τόσο αυστηρός σαν τον στρατηγό που επιθεωρεί νεοσύλλεκτα φαντάρια : σήκωσες τα μάτια, πάρε δεκαήμερη χωρίς όραση. Και ο άνεμος ; Το αφεντικό. Μα όχι.. δεν τον νιώθεις τόσο όσο να αμφισβητήσεις την μεγάλη αυταπάτη. Το πηδάλιο…

    Όχι θόρυβος, ούτε επιδείξεις. Μόνο μια λίστα από ταξίδια, ένα μολύβι κι ένα ημερολόγιο τόσο αδιάβροχο που θυμώνεις. Και γράφεις της επαύριον τις ρότες να ‘χεις ένα μπούσουλα όταν τα κύματα σκυλιάσουν. Θα ‘πρεπε λέν να είχες πάρει ένα σκαρί με ένα ιστίο, να ‘χεις κάπου να δεθείς. Μα δε σου το ‘πανε εγκαίρως, μόνο αφού ανοίχτηκες. Και στήνεις τα κουπιά σου δήθεν κάθετα και όλο τα κατεβάζεις γιατί και κείνα δυό δουλειές έχουν να κάνουνε. Κάπου να σε κρατήσουν να μη πας και κάπου να σε πάνε.

    Κι ύστερα έρχεται μια αυγή κι είναι όλα τους εκεί. Μια αγάπη. Μια πίστη. Μια ηρεμία. Μια καλοκαιριά. Μια αύρα αγέρα κι ένα μπαούλο προσευχές. Να απλώσεις να αγγίξεις ό,τι θες. Και δείχνουν τόσο ολοφάνερα που νιώθεις μάταια ξοδεμένος. Αλλά δεν είσαι. Μάταια ξοδεμένος, απλά ξοδεμένος τόσο όσο σου’ τανε γραφτό και ακριβώς όσο να το αντέξεις.

    Πως στο καλό γίνεται αυτό ;   

    Όχι θόρυβος, ούτε επιδείξεις. Μονάχα μια συμφωνία σιωπηλή, σαν τη μουσική που παίζεται μέσα μας, όταν όλα μπαίνουν στη θέση τους.

     Έτσι γίνεται :

     Όταν αποδέχεσαι και ξεπερνάς. 🌱

Ο Vito Mancuso πέρασε από την πόλη !

    

   Ο κόσμος συνιστά ένα είδος κατάκτησης εν εξελίξει - μέσω της γέννησης ριχνόμαστε στο κέντρο της μάχης - πρέπει να δεχτούμε ότι για τη θετική έκβαση της παγκόσμιας προσπάθειας , της οποίας είμαστε ταυτοχρόνως συν-εργάτες και διακύβευμα , είναι αναπόφευκτο να υπάρχει οδύνη . 

   Έτσι το όλον εξελίσσεται από το αρχικό χάος και παράγει νόημα με τη μορφή της ζωής και της ευφυίας.

   Λαμβάνοντας υπ' οψιν τις διαστάσεις μας , βρισκόμαστε σε ένα τεράστιο ψάξιμο στα τυφλά , μια τεράστια αναζήτηση, μια τεράστια επίθεση : κάθε κατάκτηση είναι εφικτή μόνο με τεράστιο κόστος , πολλές αποτυχίες και πολλές πληγές . Σε όποιο είδος κι αν ανήκουν οι πάσχοντες είναι η έκφραση αυτής της άτεγκτης , αλλά ευγενούς συνθήκης . Δεν αποτελούν στοιχεία άχρηστα και ασήμαντα - μάλλον πληρώνουν το τίμημα για την πορεία προς τα εμπρός και τον θρίαμβο όλων. Είναι πεσόντες στο πεδίο της τιμής . 

   Το κακό συνεπώς , αλλά και το συνακόλουθο μη νόημα , είναι το αναπόφευκτο κόστος για την κατασκευή του νοήματος. 

   Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα δικαίωσης της ζωής , η οποία , όντας μια διαδικασία , δεν είναι εντελλώς δίκαιη , αλλά εν μέρει άδικη .

   Η ζωή δεν πρέπει να δικαιώνεται ( giustificare ) - πρέπει μάλλον να γίνεται δίκαιη, να διορθώνεται. 

   Είναι υπέροχο το ρήμα διορθώνω ( aggiustare ) , που μιλώντας για επισκευή , επιδιόρθωση ( aggiustamento ) καταλήγει να σημαίνει συμμόρφωση με τη δικαιοσύνη ( giustizia ) . 

   Η δικαίωση είναι μια διανοητική διαδικασία ενώ η διόρθωση είναι μια πρακτική λειτουργία .

   Και το νόημα της ζωής μπορεί λοιπόν να οριστεί ως μια διόρθωση της ζωής , προκειμένου αυτή να είναι όλο και λιγότερο άδικη , να εμπεριέχει όλο και περισσότερη ισότητα και τα θύματα της αδικίας να βρίσκουν ολοένα και μεγαλύτερη παρηγοριά και αξιοπρέπεια  

   Παρένθεση δική μου ( σε αυτή τη ζωή , όχι στο επέκεινα ) .   

   Ας αναλύσουμε γοργά τη λέξη νόημα , διερωτώμενοι με ποιό φαινόμενο τερματίζεται ο ήχος που βγαίνει από το στόμα μας όταν την εκφέρουμε : κατά τη γνώμη μου ( λέει ο Vito Mancuso ) οι τρεις επικρατέστερες εννοιολογικές εκδοχές της λέξης νόημα είναι οι ακόλουθες : σημασία , αίσθηση , κατεύθυνση . 

  Σημασία , όπως για παράδειγμα ρωτάμε : μα τι νόημα έχει αυτό που μας λες ;  

  Αίσθηση , όπως για παράδειγμα κάτι που εκφέρεται μας προκαλεί γοητεία , αηδία, ενόχληση κλπ

  Κατεύθυνση , δηλαδή από αυτό που λες ποιά κατεύθυνση προτείνεις να πάρω ; υποχρεωτική πορεία , μονόδρομος, αδιέξοδο , απαγορεύεται η είσοδος κ.ο.κ. 

  Εαν δεν εξηγήσουμε τον λόγο με αυτή την διαδικασία , απλά εντασσόμεθα σε κάτι περιπλανόμενο , ακαθόριστο , αδέσποτο . Ενώ με την διαδικασία που προτείνω σε μια "πορεία προς ένα τέρμα" . 

  Πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να ζούμε τη ζωή χωρίς να έχουμε μια αίσθηση , μια γεύση , μια μυρωδιά της , ένα αίσθημα , με άλλα λόγια πιστεύω ότι δεν μπορούμε να ζούμε εντελώς αναίσθητοι .

   Παρένθεση δική μου ( το κείμενο του Vito δεν έχει ούτε ένα θαυμαστικό , ούτε καν κάπου τρείς τελείες ) 

     

  

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Vito Mancuso ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ εκδόσεις ΑΡΜΟΣ 2023 σε μετάφραση του Αρ. Υφαντή